ΑΝ.Α.ΤΡΟΠΗ πρωτοβουλία κυπρίων φοιτητών

ΑΝΤΙΦΑΣΙΣΤΙΚΗ ΠΟΡΕΙΑ 27/12

Posted by anatropipkf στο 21 Δεκέμβριος, 2009

Το τελευταίο διάστημα παρατηρείται έξαρση ρατσιστικών και φασιστικών επιθέσεων εναντίον μεταναστών και νεαρών κυρίως στην εντός των τειχών Λευκωσία και πιο συγκεκριμένα στην περιοχή της Φανερωμένης. Οι επιθέσεις αυτές δεν είναι άσχετες με την εμφάνιση και δράση νεοφασιστικών ομάδων τα τελευταία χρόνια στην Κύπρο. Η διαδικασία επανένωσης του τόπου και η παγκόσμια οικονομική κρίση δημιουργούν συνθήκες που οι νεοφασιστικές ομάδες προσπαθούν να εκμεταλλευτούν, με στόχο την καλλιέργεια της ξενοφοβίας και την παρεμπόδιση της λύσης του Κυπριακού.

Στις 27 του Δεκέμβρη συγκεκριμένη νεοφασιστική ομάδα, το ΕΛΑΜ, διοργανώνει πορεία με σύνθημα “ένας ξένος εργάτης = ένας άνεργος”, το οποίο παραπέμπει άμεσα στο ναζιστικό σύνθημα “4 000 000 Εβραίοι ίσον 4 000 000 άνεργοι”, που άνοιξε το δρόμο στο Ολοκαύτωμα.

Η σύνδεσή τους με νεοναζιστικές ομάδες του εξωτερικού, όπως την ελληνική “Χρυσή Αυγή”, την ιταλική Forza Nuova και το γερμανικό, ακροδεξιό κόμμα NPD καθώς και με τις ξεκάθαρες αναφορές στην ΕΟΚΑ Β και στο δικτάτορα Μεταξά, με πορείες στρατιωτικού τύπου σε κεντρικούς δρόμους της Λευκωσίας κατά τη διάρκεια των οποίων επιτίθενται σε μετανάστες, δείχνουν το πραγματικό τους πρόσωπο.

Θέλουν να δημιουργήσουν κοινωνική ένταση και να μας οδηγήσουν σε σκοτεινές εποχές του παρελθόντος, των οποίων οι μνήμες είναι ακόμα νωπές και οι συνέπειες τραγικές.

Καλούμε όλους τους ευαισθητοποιημένους και δημοκρατικούς πολίτες και φορείς, τις οργανώσεις νεολαίας, τα κόμματα και τις συντεχνίες, να αντισταθούν δυναμικά και έμπρακτα σ’ αυτή την απειλή.

Στην Κύπρο, αλλά και σ’ ολόκληρο τον κόσμο, έχουμε βιώσει το φασισμό και τις συνέπειές του. Η κοινωνία δεν πρέπει να τους αφήσει να δράσουν ανενόχλητοι για ακόμη μια φορά. Αυτή τη φορά θα πρέπει να μας βρουν μπροστά τους. Κανένα δημοκρατικό δικαίωμα σ’ αυτούς που θέλουν να καταργήσουν τη δημοκρατία.

Καμία ανοχή στους εχθρούς της ελευθερίας! Καμία ανοχή στο φασισμό!

Όλοι μαζί στην αντιφασιστική – αντιρατσιστική πορεία την Κυριακή, 27 Δεκεμβρίου 2009 και ώρα 15.30 στην Πλατεία Ελευθερίας.

Αντιφασιστική Πρωτοβουλία

Posted in Ειδήσεις | 4 Σχόλια »

Ο ΔΕΚΕΜΒΡΗΣ ΤΩΝ ΕΞΕΓΕΡΣΕΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ… ΣΥΝΕΛΕΥΣΕΩΝ(!?!)

Posted by anatropipkf στο 1 Δεκέμβριος, 2009

Στις 6 Δεκέμβρη το Δ.Σ. της ΕΦΕΚ αποφάσισε να ορίσει, παρά το τι σηματοδοτεί αυτή η μέρα, την νέα Γενική Συνέλευση. Για μας όσο σημαντικές κι αν είναι οι Γενικές Συνελεύσεις, αυτές δεν μπορεί αν γίνονται ανεξάρτητα από τις κοινωνικές συνθήκες στις οποίες τις δημιουργούν. Για να το πούμε και πιο απλά, καμία Γενική Συνέλευση δεν μπορεί να ξεχάσει, να προσπεράσει ή να ξεπεράσει ότι τη μέρα αυτή δολοφονήθηκε ένας μαθητής 16 χρονών. Την μέρα αυτή όλα τα πανεπιστήμια της χώρας θα είναι κατειλημμένα και όλοι οι φοιτητές θα διαδηλώνουν στους δρόμους για τα αιτήματα του Δεκέμβρη που τέθηκαν αλλά δεν εκπληρώθηκαν. Η μέρα αυτή, εμάς τουλάχιστον, θα μας βρει στους δρόμους να διαδηλώνουμε, και ν’ απαιτούμε αυτά που οι Γενικές Συνελεύσεις της ΕΦΕΚ δεν προσπάθησαν μέχρι στιγμής να θέσουν: τις αποφάσεις που πάρθηκαν για μας χωρίς εμάς!

ΠΑΙΡΝΟΥΜΕ ΤΙΣ ΑΠΟΦΑΣΕΙΣ, ΤΙΣ ΔΡΑΣΕΙΣ, ΤΗ ΖΩΗ ΜΑΣ ΣΤΑ ΧΕΡΙΑ ΜΑΣ

Ανεξάρτητη Αριστερή ΤΡΟΠΗ
Πρωτοβουλία Κυπρίων φοιτητών

Posted in Ειδήσεις | 2 Σχόλια »

Προβολή – Συζήτηση 15 Νοεμβρίου 2009

Posted by anatropipkf στο 10 Νοέμβριος, 2009

afisa-ekdilwsi-15-11-09

Η αφίσα της εκδήλωσης σε ψηλής ανάλυσης pdf

Posted in Ειδήσεις | Leave a Comment »

Ανοικτή Συζήτηση – Προβολή

Posted by anatropipkf στο 3 Απρίλιος, 2009

afisa-istoria2-small

Posted in Ειδήσεις | 2 Σχόλια »

ΓΙΑ ΤΗ ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ ΜΑΣ ΣΤΙΣ ΕΚΛΟΓΕΣ ΤΗΣ ΕΦΕΚ

Posted by anatropipkf στο 2 Απρίλιος, 2009

Στις 5 του Απρίλη θα διεξαχθούν οι εκλογές της ΕΦΕΚ για την ανάδειξη του νέου Διοικητικού Συμβουλίου (ΔΣ). Οι εκλογές από μόνες τους είναι μια διαδικασία που επί της ουσίας μας καλεί να αρνηθούμε και να παραχωρήσουμε εν λευκώ το δικαίωμά μας να αποφασίζουμε για τα θέματα που μας αφορούν, σε μια μικρή ομάδα ανθρώπων. Μια ομάδα που έχει την εξουσία να δρα σαν «φοιτητικό κοινοβούλιο», αποφασίζοντας για μας χωρίς εμάς μέσα στους τέσσερις τοίχους του Διοικητικού Συμβουλίου, χωρίς ούτε καν κάποιο μηχανισμό ελέγχου από τον κόσμο που τους ψήφισε. Ακριβώς αυτή η λογική της εν λευκώ ανάθεσης οδηγεί τελικά στην παθητικότητα, στην απομάκρυνση από την πολιτική πραγματικότητα και τη δράση.

Ήδη εδώ και πολύ καιρό, όπως θα έχετε διαπιστώσει, όλες οι παρατάξεις έχουν ξεκινήσει τον “προεκλογικό αγώνα” με τις καθιερωμένες επισκέψεις στα σπίτια φοιτητών, τα πάρτυ, τα μπουζούκια και όχι μόνο. Ένα προεκλογικό αγώνα στον οποίο αυτοπροβάλλονται ως η μοναδική «υπεύθυνη δύναμη κοντά στους φοιτητές», «δύναμη διεκδίκησης», «αυτόνομοι», «ασυμβίβαστοι πατριώτες» με μοναδικό σκοπό να χρησιμοποιήσουν την ψήφο και την συναίνεσή μας για να υποστηρίξουν τις δικές τους απόψεις και τα όποια κομματικά ή μη συμφέροντα τους, με καμία από αυτές να αναγνωρίζει την ανάγκη για να γίνονται συχνότερες Γενικές Συνελεύσεις (ΓΣ) με την ουσιαστικότερη εμπλοκή των ίδιων των φοιτητών.

Εμείς σαν ΑΝΑΤΡΟΠΗ, μετά από δύο χρόνια κριτικής παρουσίας και δράσης εντός και εκτός του συλλόγου της ΕΦΕΚ, αποφασίσαμε φέτος να συμμετέχουμε και στις εκλογές. Συμμετέχουμε χωρίς να έχουμε αυταπάτες ότι μέσω των εκλογών θα επέλθουν ουσιαστικές αλλαγές στον τρόπο λειτουργίας και δράσης της ΕΦΕΚ, πόσο μάλλον στο κυπριακό φοιτητικό κίνημα. Από τη στιγμή όμως που οι εκλογές αποτελούν την μοναδική πηγή εξουσίας των παρατάξεων, τον μηχανισμό αναπαραγωγής όλων αυτών των λογικών που είμαστε ενάντια, θεωρούμε πως δεν έχουμε την πολυτέλεια να σφυρίζουμε αδιάφορα, αφήνοντας τους το πεδίο ελεύθερο να κάνουν «τη δουλειά τους». Επίσης η συμμετοχή μας στις εκλογές, είναι δυστυχώς, στο στάδιο που βρίσκεται η ΕΦΕΚ και με τον τρόπο που είναι δομημένη, ένα αναγκαίο κακό για να αποκτήσουμε ακόμα ένα πεδίο δράσης και άσκησης πιέσεων για την προσπάθεια μας να πετύχουμε ένα ριζικά διαφορετικό τρόπο λειτουργίας της στο μέλλον. Έναν τρόπο λειτουργίας που θα στηρίζεται σε αμεσοδημοκρατικές διαδικασίες και θα δίνει στους φοιτητές τους ίδιους τα ινία του οργάνου.

Με την κίνησή μας αυτή, δε σημαίνει ότι αποδεχόμαστε την κατάσταση που επικρατεί στο Σύλλογο, με τις αποφάσεις να λαμβάνονται μόνο “από τα πάνω” στο ΔΣ, χωρίς τις Γενικές Συνελεύσεις, όπου μπορούν να συμμετέχουν όλοι οι φοιτητές.

Ακόμα λοιπόν και αν καταλήξουμε με έδρα στο ΔΣ, εμείς θα απαιτούμε σε κάθε φάση όπου τίθενται σοβαρά ζητήματα να συγκαλείται Γενική Συνέλευση, ενώ σε επουσιώδη ζητήματα θα επιδιώκουμε να δεσμεύεται το ΔΣ από τις αγωνιστικές αποφάσεις των Γενικών Συνελεύσεων.

Θεωρούμε ότι ένας σύλλογος είναι δημοκρατικός μόνο όταν γίνονται ΓΣ στις οποίες όλοι οι φοιτητές μπορούν να συμμετέχουν, να συζητούν, να εκτίθενται καθαρά και ζωντανά όλες οι πολιτικές απόψεις, να αποφασίζουν όλοι. Γι’ αυτό και η δημοκρατία της ΕΦΕΚ δεν καθορίζεται από τους συσχετισμούς των παρατάξεων στο ΔΣ. Η πραγματική δημοκρατία κρίνεται στις διαδικασίες της μαχητικής διαπάλης των ιδεών, στις μαζικές διαδικασίες όπου όλοι μπορούν να εκφραστούν. Σίγουρα όμως δεν μας αρκεί ούτε ο τρόπος με τον οποίο γίνεται σήμερα η μοναδική συνέλευση της χρονιάς. Εκεί, δικαίωμα λόγου έχουν μόνο οι παρατάξεις, δεν γίνονται ερωτήσεις στους ομιλητές ενώ οι αποφάσεις λαμβάνονται με τη μορφή ψηφισμάτων. Δεν ήταν λίγες οι φορές που είδαμε να εγκρίνονται αντιθετικά μεταξύ τους ψηφίσματα, που κατατίθενται από διαφορετικές παρατάξεις. Αυτό δε γίνεται τυχαία, αφού η πλειοψηφία τους δεν τα αναγνωρίζει ούτε και προωθεί την εφαρμογή τους. Πιστεύουμε ότι η ψηφοφορία πρέπει να γίνεται ανάμεσα σε πλαίσια που θα περιέχουν όλα τα ζητήματα και τη συνολική αντίληψη της κάθε παράταξης ή οποιουδήποτε θέλει να καταθέσει την πρότασή του.

Με βάση τα παραπάνω, τασσόμαστε ενάντια στην ΠΟΦΕΝ. Αυτό δε σημαίνει ότι είμαστε ενάντια στην ενοποίηση του κυπριακού φοιτητικού κινήματος, αλλά ότι διαφωνούμε με τον υπάρχοντα τρόπο πραγμάτωσής της. Στην ΠΟΦΕΝ συμμετέχουν αντιπρόσωποι με βάση την εκλογική τους δύναμη. Είναι δηλαδή και αυτή απομακρυσμένη από τις συλλογικές διαδικασίες των γενικών συνελεύσεων, με βάση τους συσχετισμούς μίας στιγμής (δηλαδή των εκλογών). Εμείς έχουμε μία εντελώς διαφορετική πρόταση για τη λειτουργία και την ενοποίηση των συλλόγων. Θέλουμε να γίνονται συχνές ΓΣ και από αυτές, σε τακτά χρονικά διαστήματα, να ορίζονται αντιπρόσωποι (διαφορετικοί κάθε φορά) που θα εκπροσωπούν τους συλλόγους σε ένα Συντονιστικό των Γενικών Συνελεύσεων. Εκεί θα εκφράζονται λοιπόν οι αποφάσεις των συλλόγων, με βάση τις Γενικές τους Συνελεύσεις, σε κάθε περίοδο που είναι εφικτή η παρουσία όλων των φοιτητών στην Κύπρο (αντικειμενικά τα Χριστούγεννα, το Πάσχα και το καλοκαίρι).

Στη μάχη των φοιτητικών εκλογών όλες οι πολιτικές δυνάμεις ξετυλίγουν το σύνολο της λογικής τους για όλα τα ζητήματα και κρίνονται βάσει αυτών. Σε αυτή τη μάχη θα συμμετέχουμε κι εμείς, για να εκφραστεί μία διαφορετική άποψη στο Σύλλογο, όπως φαίνεται και από τις θέσεις μας. Η άποψη αυτή θέλουμε κυρίως να εκφράζεται και να κρίνεται μέσα στις Γενικές Συνελεύσεις. Δεν επιδιώκουμε να γίνουμε χαλίφηδες στη θέση του χαλίφη, δηλαδή να γίνουμε κι εμείς γραφειοκράτες στο ΔΣ. Στήριξη στην ΑΝΑΤΡΟΠΗ σημαίνει καταρχάς να γίνονται συχνότερες Γενικές Συνελεύσεις. Δε ζητάμε στήριξη για να γίνουμε διεκπεραιωτές του αγώνα και των διεκδικήσεων των φοιτητών, αλλά για να πιέσουμε οι φοιτητές να πραγματοποιήσουμε εμείς οι ίδιοι τον αγώνα για τα ζητήματα που μας αφορούν, για την ανυποχώρητη πάλη, για τους μαζικούς αγώνες και τις διεκδικήσεις του σήμερα και του αύριο.

ΑΝεξάρτητηΑριστερήΤΡΟΠΗ

Πρωτοβουλία Κυπραίων Φοιτητών

Posted in Ειδήσεις | Leave a Comment »

ΓΙΑ ΤΟ ΚΥΠΡΙΑΚΟ

Posted by anatropipkf στο 2 Απρίλιος, 2009

Η σημερινή πραγματικότητα μας βρίσκει να μιλάμε για το κυπριακό με πολύ διαφορετικούς όρους απ’ ότι παλαιότερα. Οι ελπίδες για άρση του αδιεξόδου στο κυπριακό, οι οποίες κατά κύριο λόγο οδήγησαν τους Κύπριους ψηφοφόρους στην εκλογή Χριστόφια τον περσινό Φεβρουάριο, άρχισαν ήδη να διαψεύδονται. Οι διαπραγματεύσεις άλλωστε, εξαρχής δεν αποτελούν από μόνες τους προϋπόθεση για επιτυχή λύση του κυπριακού και δεν θα έπρεπε να αντιμετωπίζονται ξέχωρα από το γενικότερο πολιτικό σκηνικό, τόσο σήμερα όσο και τα χρόνια που προηγήθηκαν.

Καταρχήν οι διαπραγματεύσεις Χριστόφια – Ταλάτ, αποτελούν συνέχεια μιας σειράς γεγονότων ιστορικής σημασίας, με απαρχή την εξέγερση των Τουρκοκυπρίων το 2002-2003, το άνοιγμα των οδοφραγμάτων το 2003, τις διαδικασίες επίλυσης του κυπριακού με το σχέδιο Ανάν και το δημοψήφισμα, την απομάκρυνση του Παπαδόπουλου από την προεδρία και τέλος το άνοιγμα της οδού Λήδρας. Όλα αυτά ανέδειξαν μια βούληση αλλά και την ικανότητα των δύο κοινοτήτων για συμβίωση. Χαρακτηριστικά, 110 000 άτομα μετακινήθηκαν μέσω της οδού Λήδρας από το ένα κομμάτι του νησιού στο άλλο, μέσα στον πρώτο μήνα. Ταυτόχρονα όμως οι χειρισμοί διαφόρων πολιτικών κομμάτων και ΜΜΕ σε σχέση με το δημοψήφισμα, σε συνδυασμό με την πολιτική που ακολουθήθηκε, δημιούργησαν ορισμένα νέα εμπόδια: την έξαρση του εθνικισμού στην ε/κ πλευρά με την παράλληλη απογοήτευση των Τ/κ αλλά και την έναρξη μιας περιόδου αύξησης του πληθυσμού των εποίκων και εκμετάλλευσης των Τ/κ περιουσιών στο βόρειο τμήμα. Στο σημείο αυτό ας τονιστεί η σημασία του εθνικισμού ως αποτρεπτικό στοιχείο της λύσης. Αποτέλεσε και αποτελεί ακόμα στοιχείο διαχωρισμού του κυπριακού λαού που φέρνει ακριβώς αντίθετα αποτελέσματα από τη λύση και την ουσιαστική επανένωση. Γι αυτό και είναι τόσο λυπηρό το γεγονός ότι αποτελεί πραγματικότητα του φοιτητικού συλλόγου της ΕΦΕΚ Αθήνας, που ξεκινά κυρίαρχα από το Δράσις-ΚΕΣ (αλλά και την Πρωτοπορία) και καταλήγει να χρωματίζει καθετί που οργανώνει ο σύλλογος.

Ο εθνοτικός διαχωρισμός ανάμεσα στις δύο κοινότητες, αποτελεί σήμερα μία πραγματική και παγιωμένη κατάσταση. Ως εκ τούτου, μία λύση στα πλαίσια ενός ενιαίου κράτους, από τη στιγμή που είναι αντικειμενικά αδύνατο να ξεπεραστούν εν μία νυχτί οι εθνικές, οι οικονομικές και κοινωνικές αντιθέσεις, θα έχει ως, σχεδόν φυσικό, αποτέλεσμα την επιβολή της ισχυρότερης οικονομικά και πληθυσμιακά κοινότητας (δηλαδή της ελληνοκυπριακή) πάνω στην άλλη. Επιβολή και καταπίεση που αναπόφευκτα θα καταλήξει στο γνωστό δρόμο της διχοτόμησης και πιθανόν των συγκρούσεων του παρελθόντος. Αντίθετα αν δεν εθελοτυφλούμε και παραδεκτούμε ότι πάνω σ’ αυτό το νησί υπάρχουν, ζουν και αναπνέουν και Τουρκοκύπριοι, οφείλουμε να τους αναγνωρίσουμε τα ίσα δικαιώματα που έχουν στη διαχείριση αυτού του τόπου ως εθνική κοινότητα. Ένα σχέδιο που θα εξασφαλίζει την πολιτική ισότητα, δηλαδή την ισότιμη συμμετοχή των δύο κοινοτήτων στη διακυβέρνηση του κράτους, είναι πιστεύουμε ο μόνος τρόπος να απαντηθούν οι επιμέρους ανησυχίες της κάθε κοινότητας και να διασφαλιστεί πως καμία από αυτές δε θα μπορεί οικονομικά, στρατιωτικά ή με όρους πλειοψηφίας να κυριαρχήσει σε βάρος της άλλης.

Σήμερα, θεωρούμε πως μια συμφωνία που προβλέπει την ανατροπή της σημερινής διχοτομικής κατάστασης και το πέρασμα σε μια πολιτειακή δομή Διζωνικής Δικοινοτικής Ομοσπονδίας (ΔΔΟ), όχι άνευ όρων βέβαια, μπορεί να αποτελέσει το πλαίσιο μέσα στο οποίο οι Κύπριοι θα έχουν την δυνατότητα να παλέψουν, για να αντιμετωπίσουν τα κοινά τους δικαιώματα σε κάθε πτυχή της ζωής, στη δουλειά, στην παιδεία, στη δημοκρατία. Με τον όρο ΔΔΟ, εννοούμε την ύπαρξη δύο συνιστώντων κρατιδίων, ένα για την κάθε κοινότητα, με επιρροή σε αντίστοιχες εδαφικές ζώνες. Τα κρατίδια αυτά παρά τις αρμοδιότητες του καθενός, ενεργούν ως προς την εξωτερική πολιτική, την οικονομία και τις άλλες βασικές τους λειτουργίες υπό κοινή κυβέρνηση. Ένα τέτοιο σχέδιο θα μπορούσε να αποτελέσει (με βάση τα δεδομένα που έχουμε), μία πρώτη κατάσταση για τη μετάβαση σε ένα ενιαίο κράτος όταν οι δύο κοινότητες ξεπεράσουν τους όποιους διαχωρισμούς κι όταν οι ίδιες μαζί το αποφασίσουν. Επομένως η ΔΔΟ είναι το πρώτο βήμα για την επανένωση και την ομαλή συνύπαρξή μας στο νησί και όχι το καταληκτικό.

Δεν αναμένουμε όμως μια συμφωνία ηγετών για να ξεκινήσουμε την προσπάθεια ουσιαστικής επαναπροσέγγισης ανάμεσα στις δύο κοινότητες. Αντίθετα, με δεδομένα τα στενά χρονικά περιθώρια της λύσης του κυπριακού, σε Κύπρο αλλά και οπουδήποτε είναι δυνατό, θα πρέπει να οργανωθούν κοινές δράσεις με στόχο την επαναθεμελίωση της επαφής και της εμπιστοσύνης μεταξύ των δύο κοινοτήτων. Δράσεις στην κατεύθυνση οικοδόμησης ενός ενιαίου κινήματος Ε/κ και Τ/κ, με ουσιαστικό πολιτικό περιεχόμενο, οργανωμένο από μαζικές συλλογικές διαδικασίες, με κοινά και αυτοτελή αιτήματα. Ο κοινός αυτός αγώνας εκτός από αντικατοχικός είναι ταυτόχρονα και ταξικός, έχοντας αφετηρία την υπεράσπιση των κοινών μας συμφερόντων και αναγκών, για κατοχύρωση ενιαίων δικαιωμάτων στο μισθό, στο χρόνο εργασίας, στις συνδικαλιστικές ελευθερίες, στην υγεία, στην παιδεία, στην κοινωνική ασφάλιση.

Ιδιαίτερο ρόλο στην προσπάθεια αυτή θα πρέπει να αναλάβουμε και εμείς ως φοιτητές. Γι’ αυτό θεωρούμε σημαντικό και επιλέγουμε να εμπλέκουμε στις διαδικασίες μας και Τουρκοκύπριους συμφοιτητές μας. Πέραν από αυτό όμως κρίνουμε αναγκαία την ουσιαστική υλοποίηση της περσινής απόφασης της γενικής συνέλευσης για σύσταση ανοικτών επιτροπών επαναπροσέγγισης. Μέχρι στιγμής η επιτροπή μαζεύτηκε μία μόνο φορά χωρίς πρακτικό άνοιγμα της δομής αυτής προς τον κόσμο. Εμείς προτείνουμε την τακτική σύγκληση της και την οργάνωση εκδηλώσεων όπως κοινά φεστιβάλ, ημερίδες κλπ σε Κύπρο και εξωτερικό. Τέτοια γεγονότα έχουν πρακτική σημασία για την πραγματική ενοποίηση του κυπριακού λαού και για τη μάχη ενάντια στον εθνικισμό, μακριά από μητέρες-πατρίδες, για να βρούμε ξανά όσα μας ενώνουν, αφήνοντας πίσω όσα πλαστά μας χωρίζουν. Και αυτό είναι το σημαντικότερο για να μπορέσει να επιβιώσει όποια λύση και αν βρεθεί στα χαρτιά.

ΑΝεξάρτητηΑριστερήΤΡΟΠΗ

Πρωτοβουλία Κυπραίων Φοιτητών

Posted in Ειδήσεις | Leave a Comment »

ΣΥΝΕΤΑΙΡΙΣΜΟΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΙΡΗΝΗ… …Ή ΣΥΝΕΤΑΙΡΙΣΜΟΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΠΟΛΕΜΟ;

Posted by anatropipkf στο 2 Απρίλιος, 2009

Πολλή κουβέντα γίνεται τελευταία για το θέμα της ένταξης της Κύπρου στο Συνεταιρισμό για την Ειρήνη (ΣγΕ). Ο ΣγΕ ιδρύθηκε μετά την κατάρρευση του Σοβιετικού μπλοκ, με σκοπό να εμπλακούν στα σχέδια του ΝΑΤΟ οι χώρες της πρώην ΕΣΣΔ. Στόχος του ΝΑΤΟ, ήταν και είναι η πλήρης στρατιωτική – οικονομική κυριαρχία σε όλο τον κόσμο, ακόμα και στις ανατολικοευρωπαϊκές χώρες, που βρίσκονταν κατά τη διάρκεια του ψυχρού πολέμου σε άλλο στρατόπεδο.

«Ο ΣγΕ είναι ένα πρόγραμμα πρακτικής συνεργασίας μεταξύ του ΝΑΤΟ και τρίτων χωρών, στο οποίο οι χώρες αυτές μπορούν να χτίσουν ξεχωριστή σχέση με το ΝΑΤΟ, ανάλογα με τις προτεραιότητές τους» (από την ιστοσελίδα του ΝΑΤΟ στο διαδίκτυο).

Με βάση τα παραπάνω, είναι τουλάχιστο αστείο να υποστηρίζει κανείς ότι ο ΣγΕ δεν αποτελεί κομμάτι του ΝΑΤΟ. Ένταξη στον ΣγΕ σημαίνει ένταξη, έστω και έμμεσα στο ΝΑΤΟ και σίγουρα, προετοιμασία για μελλοντική ένταξη στο ίδιο το ΝΑΤΟ. Τι να πρωτοπεί κανείς γι’ αυτό τον οργανισμό; Δε χρειάζεται να πάμε πολύ μακριά για να δούμε το ρόλο του. Στην Κύπρο των ταραγμένων χρόνων της δεκαετίας του ’50, ΗΠΑ και ΝΑΤΟ βοήθησαν στη δημιουργία της ΕΟΚΑ και της ΤΜΤ, με δύο στόχους: Πρώτο, την «αντιμετώπιση του κομμουνιστικού κινδύνου», με εκκαθαρίσεις κομμουνιστών (βάσει του σχεδίου Μάρσαλ που εφαρμόστηκε σε πολλές χώρες, όπως σε Ελλάδα – Τουρκία – Πορτογαλία με τις δικτατορίες, για να μην ενταχθούν οι χώρες αυτές στους αντιπάλους της Σοβιετικής Ένωσης). Και δεύτερο, την επίτευξη της διχοτόμησης, με την ταυτόχρονη επιδίωξη να εντάξουν την Κύπρο στο ΝΑΤΟ μελλοντικά. Τα σχέδια του ΝΑΤΟ στην Κύπρο, με την εμπλοκή προφανώς Μ.Βρεττανίας – ελληνικών και τουρκικών αστικών τάξεων – κυπριακής εκκλησίας, πραγματοποιήθηκαν. Αυτό που άφησαν στη μέση, είναι η ένταξη της Κύπρου στο ΝΑΤΟ. ΘΑ ΣΥΜΦΩΝΗΣΟΥΜΕ;

ΘΑ ΣΥΜΦΩΝΗΣΟΥΜΕ να ενταχθούμε σε ένα οργανισμό που έχει σπείρει τον όλεθρο και το θάνατο σε Γιουγκοσλαβία, Βοσνία, Κόσσοβο, Ιράκ, Αφγανιστάν, Λίβανο και Παλαιστίνη; Που στο όνομα δήθεν της αντιμετώπισης της τρομοκρατίας σφάζει αμάχους σε κάθε γωνιά του κόσμου; Ειδικά τώρα που ο καπιταλισμός περνά κρίση, θέλει να κάνει περισσότερους πολέμους, για να ελέγξει κι άλλο τα πετρέλαια και τους αγωγούς, για να καταπιέσει τους λαούς σε κάθε γωνιά της γης και να αυξήσουν οι εκμεταλλευτές τα κέρδη τους. Ποιος άραγε πληρώνει τους εξοπλισμούς τους; Οι εργαζόμενοι βέβαια των χωρών του ΝΑΤΟ, που αντί να δίνουν τα λεφτά για παιδεία, υγεία και πρόνοια τα δίνουν στα όπλα. Τα πτώματα μικρών παιδιών μας συγκινούν μόνο τη στιγμή που τα βλέπουμε στις τηλεοράσεις; Οι μνήμες μας από την τελευταία επίθεση στην Παλαιστίνη είναι ζωντανές. Θα συμφωνήσουμε στο έγκλημα;

Η κυβέρνηση Χριστόφια διαφωνεί με την ένταξη στο Συνεταιρισμό. Αλλά τι έχει να μας πει για το όταν ήταν συγκυβέρνηση, που άφηνε τα αεροπλάνα των αμερικανών πετούν στον εναέριο χώρο της Κύπρου για να ανεφοδιάζονται στις εγγλέζικες βάσεις για να πηγαίνουν μετά να βομβαρδίζουν στο Ιράκ; Που δίνει περισσότερα κονδύλια για στρατιωτικούς εξοπλισμούς και κόβει τις αναβολές των στρατιωτών; Για τον ελλιμενισμό και έλεγχο πλοίου που κατευθυνόταν προς την Συρία, καθ’ υπόδειξη των Ισραηλινών και Αμερικανών, χωρίς να είναι υποχρεωμένος, απλά και μόνο για να δείξει καλό πρόσωπο, κι αυτό λίγες μέρες μετά το τέλος της εισβολής στη Γάζα; Για τις συμφωνίες που υπέγραψε ο Τ. Παπαδόπουλος με τις ΗΠΑ για τους πολέμους; Γιατί άραγε το ΑΚΕΛ δεν διοργανώνει πια, εδώ και χρόνια, πορείες ενάντια στις Βάσεις των Εγγλέζων; Πριν από λίγο καιρό η κυβέρνηση υπέγραψε αμυντική συμφωνία με τη Γαλλία που προβλέπει κοινές στρατιωτικές ασκήσεις, παραχώρηση των κυπριακών λιμανιών για ελλιμενισμό και ανεφοδιασμό του γαλλικού στόλου, παραχώρηση αεροδρομίων. Με αυτό τον τρόπο, θέλουν να μετατρέψουν την Κύπρο σε προπύργιο του ευρωπαϊκού στρατού στη Μέση Ανατολή. Η Κύπρος συμμετέχει στη Βαλκανική Ταξιαρχία (κομμάτι του Ευρωστρατού) με μία διμοιρία που έχει κατασταλτικό ρόλο στη Νοτιοανατολική Ευρώπη. Συμμετείχε στην άσκηση “Γόρδιος Δεσμός” ανάμεσα σε Ελλάδα και Ισραήλ, που ήταν η πρόβα τζενεράλε για μελλοντικό βομβαρδισμό στο Ιράν, με την παραχώρηση του κυπριακού εναέριου χώρου.

Βέβαια, ο πιο προκλητικός από όλους είναι ο ΔΗΣΥ. Που κάνει τα πάντα για να ενταχθεί η Κύπρος στο ΝΑΤΟ. Εκ μέρους του ΕΥΡΩΚΟ στο ευρωκοινοβούλιο, ο Γ. Μάτσης δε δίστασε να περάσει απόφαση (υπέρ 293, κατά 283 και 60 αποχές) που καλεί την Κύπρο να ενταχθεί στο ΣγΕ! Το επιχείρημα ενάντια στην κυβέρνηση είναι ότι θα έχουμε πρόβλημα με την Ε.Ε. και την Κοινή Εξωτερική Πολιτική και Πολιτική Ασφάλειας (ΚΕΠΠΑ). Αυτό, όντως δεν είναι κάτι αναληθές. Ισχύει λοιπόν ότι η ΕΕ θέλει να εντάσσονται όλα της τα μέλη που δεν είναι στο ΝΑΤΟ στο ΣγΕ, γιατί παρά τους ανταγωνισμούς ανάμεσα σε ΝΑΤΟ και ΕΕ, συνεργάζονται. Γι’ αυτό και πιέζουν την Κύπρο με κάθε τρόπο. Είναι μεγάλο λάθος να θεωρούμε ότι η ΕΕ είναι ειρηνική. Η ΕΕ συμμετείχε από το ’91 σε όλους τους πολέμους. Μαζί με το ΝΑΤΟ εφάρμοσαν το εμπάργκο ενάντια στον ιρακινό λαό, στερώντας του βασικά αγαθά δολοφονώντας έτσι 1,5 εκατομμύρια ανθρώπους. Παρά τα λόγια, συμφώνησε στο βομβαρδισμό της Γιουγκοσλαβίας. Στέλνει σε κάθε άκρη της γης δήθεν «ειρηνευτικές» αποστολές για να διευκολύνει το έργο των ιμπεριαλιστών και να για να πάρει και αυτή μερίδιο της πίτας. Επίσης, συμφώνησε πλήρως στην τελευταία επέμβαση του Ισραήλ στην Παλαιστίνη. Ταυτόχρονα, δημιουργεί τον Ευρωστρατό, δηλαδή το δικό της πολεμικό οργανισμό, που θέλει να μοιάσει στο ΝΑΤΟ. Τα ευρωπαϊκά περιστέρια της ειρήνης είναι το ίδιο δολοφονικά με τα αμερικάνικα γεράκια του πολέμου. Αντί λοιπόν η «αριστερή» μας κυβέρνηση να πει ότι δε θέλουμε να συμμετέχουμε σε κανένα πολεμικό οργανισμό, ούτε του ΝΑΤΟ ούτε της ΕΕ, λέει ότι απλά δε θα έχουμε πρόβλημα με την ΕΕ! Μάλιστα, με το επιχείρημα ότι όταν κάλεσε η ΕΕ να πάει παρατηρητής στη Σομαλία στα πλαίσια της υπεράσπισης των πλοίων των εφοπλιστών από τους πειρατές, η Κύπρος ανταποκρίθηκε.

Ο λαός της Κύπρου έχει ήδη υποφέρει πολλά από τον πόλεμο. Δεν μας χρειάζονται κι άλλοι στρατοί. Οι εγγλέζικες βάσεις, η ΕΛΔΥΚ η ΤΟΥΡΔΥΚ, οι κυανόκρανοι του ΟΗΕ, ο κυπριακός στρατός αρκούν και περισσεύουν. Ο κυπριακός λαός δε χρειάζεται ούτε το ΝΑΤΟ, ούτε τον Ευρωστρατό, ούτε τα σχέδια της ΕΕ για την Άμυνα και την Ασφάλεια. Αντίθετα, μαζί, Τουρκοκύπριοι και Ελληνοκύπριοι, εργαζόμενοι και νεολαία πρέπει μαζί να αγωνιστούμε για την επανένωση του νησιού. Η μόνη απάντηση στους φετινούς εορτασμούς για τα 60χρονα του ΝΑΤΟ, είναι η ηχηρή άρνησή μας για ένταξη στο Συνεταιρισμό για την Ειρήνη, στο Συνεταιρισμό δηλαδή του Πολέμου και της Εκμετάλλευσης.

60 ΧΡΟΝΙΑ ΝΑΤΟ, Η ΙΔΙΑ ΙΣΤΟΡΙΑ

ΧΟΥΝΤΕΣ, ΠΟΛΕΜΟΙ ΚΑΙ ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΑ

  • ΝΑ ΜΗΝ ΕΝΤΑΧΘΕΙ Η ΚΥΠΡΟΣ ΣΤΟ ΣΥΝΕΤΑΙΡΙΣΜΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΙΡΗΝΗ

  • ΝΑ ΜΗΝ ΕΝΤΑΧΘΕΙ Η ΚΥΠΡΟΣ ΣΕ ΝΑΤΟ ΚΑΙ ΕΥΡΩΣΤΡΑΤΟ

  • ΝΑ ΔΙΑΛΥΘΟΥΝ ΟΙ ΟΡΓΑΝΙΣΜΟΙ ΤΟΥ ΠΟΛΕΜΟΥ

  • ΚΑΜΙΑ ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ ΣΤΑ ΣΧΕΔΙΑ ΤΗΣ ΕΕ ΓΙΑ ΤΗΝ «ΑΜΥΝΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΣΦΑΛΕΙΑ»

  • ΚΟΙΝΟΙ ΤΑΞΙΚΟΙ ΑΓΩΝΕΣ Ε/Κ – Τ/Κ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΠΑΝΕΝΩΣΗ

ΑΝεξάρτητηΑριστερήΤΡΟΠΗ

Πρωτοβουλία Κυπραίων Φοιτητών

Posted in Ειδήσεις | Leave a Comment »

ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥΣ, ΑΜΑΡΤΙΑ ΤΟΥΣ, ΛΑΘΟΣ ΤΟΥΣ ΜΕΓΑΛΟ …περί αλλαγής των βιβλίων ιστορίας

Posted by anatropipkf στο 2 Απρίλιος, 2009

Για πρώτη φορά στη σύγχρονη κυπριακή ιστορία, είδαμε να ανοίγει μια πόρτα ελπίδας με την εξαγγελία ως στόχου της χρονιάς την επαναπροσέγγιση και την ειρηνική συμβίωση Ελληνοκυπρίων και Τουρκοκυπρίων. Κι αυτό γιατί πιστεύουμε ότι δε νοείται λύση του κυπριακού αν δεν καταφέρουμε να ξεπεράσουμε τους εθνοτικούς διαχωρισμούς που μας μάθανε να θεωρούμε δεδομένους, πράγμα εφικτό, αν αντικρίσουμε την ιστορία απαλλαγμένοι από τις παρωπίδες του εθνικισμού και αναζητήσουμε την κοινή μας ιστορία.

Η ιστορία δεν είναι κάτι ουδέτερο ούτε κάτι ουρανοκατέβατο, αφού καταγράφεται από συγκεκριμένους ανθρώπους, με απόψεις και ιδεολογία. Άλλοι επιλέγουν να μην επηρεάζονται από τις προσωπικές τους θέσεις, παρουσιάζοντας πιο αντικειμενικά τα γεγονότα. Οι περισσότεροι όμως, επιλέγουν συχνά και συνειδητά να διαστρεβλώνουν την ιστορία, για να εξυπηρετήσουν συγκεκριμένα συμφέροντα. Αυτό συνέβη με τα σχολικά βιβλία ιστορίας, για να εμπεδωθεί ο διχασμός και να εξυπηρετηθούν τα αλληλοσυγκρουόμενα συμφέροντα που οδήγησαν στη σημερινή κατάσταση. Είναι βιβλία που αναπαράγουν τον εθνικισμό, τον πατριωτισμό, τη μισαλλοδοξία και τη θεωρία της υπεροχής των Ελλήνων σε βάρος των Τούρκων. Αποκρύπτουν σημαντικά γεγονότα της κυπριακής ιστορίας, όπως οι κοινοί αγώνες Ε/Κ και Τ/Κ εργατών, η ειρηνική συμβίωση των δύο κοινοτήτων, τα συμφέροντα και τις διαδικασίες που μας οδήγησαν στη διχοτόμηση, τα μαύρα χρόνια της δεκαετίας του 60. Αποκρύπτουν τις βιαιότητες και τις βαναυσότητες της δικής μας πλευράς, για να πιστεύουμε ότι οι Τούρκοι είναι ένας βάρβαρος λαός που το μόνο που ξέρει είναι να σκοτώνει και να βιάζει.

Παρ’ όλα αυτά η πρωτοβουλία αυτή της κυβέρνησης Χριστόφια αποδεικνύεται ότι δεν είναι από μόνη της αρκετή για να αντιστρέψει το κλίμα διχασμού και να φέρει έμπρακτα αποτελέσματα. Όλο το συντηρητικό κατεστημένο της χώρας, αυτοί που σήμερα βρίσκονται ακόμα σε θέσεις “κύρους” και εξουσίας, νιώθοντας ότι απειλούνται μπροστά στον κίνδυνο να αποκαλυφθεί ποιοι πραγματικά είναι, συσπειρώθηκαν χρησιμοποιώντας κάθε μέσο για να εμποδίσουν αυτή την προσπάθεια.

Τα τελευταία χρόνια μετά και την διάνοιξη των οδοφραγμάτων, ο απλός λαός απέδειξε ότι όχι μόνο μπορούμε να “συνυπάρχουμε δίπλα δίπλα οι δύο κοινότητες” αλλά τίποτα δεν μας χωρίζει από το να ζήσουμε πραγματικά μαζί στην καθημερινή ζωή μας. Χαρακτηριστικά παραδείγματα αποτελούν το στην ουσία δικοινοτικό Δημοτικό Σχολείου Αγίου Αντωνίου στη Λεμεσό και η Αγγλική Σχολή στη Λευκωσία. Άλλα θετικά στοιχεία αποτελούν το “αντισυμβατικό” (σε σχέση με τη μέχρι σήμερα “γνωστή” ιστορία) ερωτηματολογίου ομάδας μαθητών στο Λύκειο Αρχαγγέλου, τα δυο θεατρικά έργα στο Γυμνάσιο Ριζοκαρπάσου με μηνύματα επαναπροσέγγισης, οι πρωτοβουλίες για συνεργασία Ε/Κ και Τ/Κ εκπαιδευτικών και μαθητών καθώς και η συγκρότηση της δικοινοτικής Πλατφόρμας Εκπαιδευτικών “Ενωμένη Κύπρος”. Τέτοιες είναι κινήσεις που δείχνουν τη διάθεση μέρους της εκπαιδευτικής κοινότητας να ξεπεραστούν οι εθνικές αγκυλώσεις που εμποδίζουν την κοινή μας ύπαρξη.

Όλες οι προσπάθειες, όπως είναι αναμενόμενο, βρίσκουν απέναντί τους τις έντονες αντιδράσεις των “αμαρτωλών του παρελθόντος” και όσων διασφαλίζουν συμφέροντα με τη σημερινή ερμηνεία της κυπριακής ιστορίας, των ξεπερασμένων αντιλήψεων που αυτή συντηρεί, με την καλλιέργεια του εθνικισμού. Τα δείγματα των στείρων αυτών αντιλήψεων είναι αρκετά. Οι αντιδράσεις γονέων και άλλων φορέων ενάντια στο μοντέλο σεβασμού ανάμεσα στις δύο κοινότητες, αντικατοπτρίζουν ακριβώς αυτές τις αγκυλώσεις. Ίδια και χειρότερη είναι η στάση των ΠΟΕΔ (Παγκύπρια Οργάνωση Ελλήνων Δασκάλων), ΟΕΛΜΕΚ (Οργάνωση Ελλήνων Λειτουργών Μέσης Εκπαίδευσης Κύπρου) και της Οργάνωσης Γονέων Δημοτικής Εκπαίδευσης, όσον αφορά στις ανταλλαγές επισκέψεων μεταξύ εκπαιδευτικών και μαθητών των δύο κοινοτήτων. Όσον αφορά στην ριζοσπαστική πρωτοβουλία για τα θεατρικά στο Ριζοκάρπασο, αυτή αντιμετωπίστηκε από την πλειοψηφία ως προκλητική και σκανδαλιστική.

Αν όλες οι πιο πάνω αντιδράσεις που προκύπτουν από αυτές τις αντιλήψεις μας προκαλούν αγανάκτηση, οι κατασκευαστές των πεποιθήσεων αυτών μας εξοργίζουν. Αυτοί δεν είναι άλλοι από τα πολιτικά κόμματα (ΕΔΕΚ, ΔΗΚΟ, ΔΗΣΥ) και ιδιαίτερα η Εκκλησία που ωρύονται ότι δε θα δεχθούν η ιστορία και η παιδεία να μετατραπούν σε πολιτικό εργαλείο που στόχο θα έχει την εξυπηρέτηση τάχα συγκεκριμένων πολιτικών σκοπιμοτήτων. Χρησιμοποιούν τη γνωστή παπαδοπούλεια τακτική του κλίματος φόβου, με το μπαμπούλα του “αφελληνισμού” της Κύπρου. Οι διακηρύξεις τέτοιου τύπου καθιστούν υποκριτές τους εκφραστές τους, αφού αυτοί οι ίδιοι είναι που τόσα χρόνια διαστρεβλώνουν την ιστορία για το πολιτικό τους συμφέρον. Απόδειξη της υποκριτικής τους στάσης είναι πως ενώ καταδικάζουν τις πράξεις βίας που προκαλεί η έξαρση του εθνικισμού, την ίδια στιγμή αυτοί τον αναπαράγουν με τις θέσεις τους. Είναι αυτοί που θεμελίωσαν την πολιτική τους χαλιναγωγώντας μεγάλο μέρος του κυπριακού πληθυσμού στα πλαίσια της ενότητας του ελληνικού έθνους, στα πλαίσια της συνέχειας του ελληνισμού ως μάταιου αυτοσκοπού. Καθετί λοιπόν που υπονομεύει την εθνική ολοκλήρωση, όπως αυτοί την εννοούν, είναι απειλή για την ύπαρξή τους.

Στο σημείο αυτό θα πρέπει να διαχωρίσουμε το ΑΚΕΛ από τα υπόλοιπα κόμματα αφού η σκοπιά με την οποία αντιμετωπίζει την ιστορία είναι διαφορετική. Η στάση όμως του ΑΚΕΛ απέναντι σε όσους του επιτίθενται, ειδικά απέναντι στα κόμματα της συγκυβέρνησης, εξακολουθεί να είναι αυτή του “συμβιβασμού” των διαφορών και όχι της ευθείας και μετωπικής σύγκρουσης, που είναι αναγκαία για την έμπρακτη προώθηση αυτής της λογικής και την υιοθέτησή της από την κοινωνία. Άλλωστε, εθνικιστικές με προοδευτικές αντιλήψεις δε μπορούν να συμβιβαστούν. Η μάχη για την αλλαγή των σχολικών βιβλίων δεν είναι απλά μία μάχη ιδεών, αφού έχει άμεσο αντίκτυπο στο ίδιο το κυπριακό. Παρά την όποια βούληση, το ΑΚΕΛ δε στάθηκε ικανό να διατυπώσει ξεκάθαρα τις θέσεις του ούτε και να τις υπερασπιστεί, αφού μόλις δέχτηκε τις πιέσεις των υπόλοιπων κομμάτων και της Εκκλησίας υποχώρησε. Επίσης, δε δίνει την έγκριση να επισκεφθούν Τ/Κ εκπαιδευτικοί ελληνοκυπριακά σχολεία (πράγμα που έγινε σε τουρκοκυπριακά σχολεία με Ε/Κ εκπαιδευτικούς), ενδίδοντας έτσι και πάλι στις πιέσεις των εθνικιστικών κύκλων. Στην τουρκοκυπριακή πλευρά η κατάσταση είναι πολύ διαφορετική. Δάσκαλοι και καθηγητές αγωνίστηκαν και πίεσαν το “κατοχικό καθεστώς” να προχωρήσει στην αλλαγή των βιβλίων ιστορίας, στην κατεύθυνση της επαναπροσέγγισης. Αυτό το γεγονός πρέπει να θορυβήσει και τη δική μας πλευρά, αν λάβουμε υπόψη ότι οι αλλαγές έχουν γίνει εδώ και τρία χρόνια.

Για όλους αυτούς τους λόγους, η αλλαγή των βιβλίων ιστορίας, σε μία πιο αντικειμενική κατεύθυνση, που θα παρουσιάζει τη συμπόρευση του κυπριακού λαού αλλά και τα ολέθρια λάθη του παρελθόντος, είναι πραγματικά αναγκαία. Σε αυτή την ιστορία πρέπει να συμβάλουμε και εμείς, γιατί το ζήτημα αυτό είναι μεγάλης σημασίας και για την επανένωση της Κύπρου.

ΑΝεξάρτητηΑριστερήΤΡΟΠΗ

Πρωτοβουλία Κυπραίων Φοιτητών

Posted in Ειδήσεις | Leave a Comment »

ΕΠΕΣΑΝ ΟΙ ΜΑΣΚΕΣ

Posted by anatropipkf στο 9 Ιανουαρίου, 2009

Σε μια μαζική και εντυπωσιακή για τα δεδομένα της Κύπρου πορεία, πάνω από 2 χιλιάδες διαδήλωσαν ενάντια στη επίθεση του ισραηλινού τρομο-κράτους και εξέφρασαν την αλληλεγγύη τους στον ηρωικό παλαιστινιακό λαό.

Δυστυχώς η πορεία σημαδεύτηκε από τη φασιστική συμπεριφορά των μελών της περιφρούρησης του ΑΚΕΛ, της ΕΔΟΝ και της Προοδευτικής οι οποίοι επιτέθηκαν απρόκλητα σε μας, σε άτομα του αντιεξουσιαστικού χώρου αλλά και ανένταχτους απομονώνοντας μας και κρατώντας μας μακριά από τη υπόλοιπη πορεία.

Μας στέρησαν το δικαίωμα να διαδηλώσουμε ενώ ήταν γνωστό ότι θα συμμετείχαμε μαζί με άλλες οργανώσεις σε κοινό μπλοκ.

Συγκεκριμένα δεκατέσσερις οργανώσεις εκτός του ΑΚΕΛ είχαμε συμφωνήσει να υπογράψουμε κοινή διακήρυξη και ξεχωριστό κάλεσμα για την πορεία (το οποίο δημοσιεύθηκε στις εφημερίδες).Όταν όμως φτάσαμε στη πλατεία Ελευθερίας για να πορευτούμε προς τη ισραηλινή πρεσβεία, η περιφρούρηση διέσπασε το μπλοκ με το πρόσχημα ότι κατεβήκαμε με σκοπό να δημιουργήσουμε επεισόδια!

Η πραγματικότητα είναι φυσικά ότι δεν μπορούσαν να ανεχτούν τη παρουσία μας με πανό και κείμενα που ασκούσαν κριτική στη κυβέρνηση για το παλαιστινιακό ζήτημα, (μαζί με τους «ευρωπαίους εταίρους της» δεν αναγνωρίζει την εκλεγμένη κυβέρνηση των Παλαιστίνιων και στηρίζει τον αποκλεισμό της Γάζας που κοστίζει τις ζωές σε χιλιάδες Παλαιστινίους, γυναίκες και μικρά παιδιά) έτσι πήραν εντολές να διαλύσουν το πιο μαχητικό κομμάτι του μπλοκ. Μας επιτέθηκαν φραστικά και σωματικά καθ’ όλη την διάρκεια της πορείας μαζί με ασφαλίτες(!),έσκισαν πανό και προκηρύξεις, και μας πήραν τις σημαίες κτυπώντας με απίστευτη αγριότητα όσους τόλμησαν να αντισταθούν ή να απαντήσουν στις προκλήσεις τους με καθαρά πολιτικά συνθήματα. Χαρακτηριστικό ότι έριξαν κάτω έναν διαδηλωτή και τον κτυπούσαν 10 άτομα!

Στο τέλος δεν μας επέτρεψαν να πορευτούμε προς την Ισραηλινή πρεσβεία, αναγκάζοντας μας να αποχωρήσουμε ενώ ακολούθως δεχτήκαμε απρόκλητη επίθεση από τη αστυνομία όπου προσήγαγαν ένα άτομο με ανυπόστατες κατηγορίες.

Προφανώς, για το ΑΚΕΛ περιφρούρηση μίας πορείας δεν είναι η προστασία της από τις δυνάμεις καταστολής και των πολιτικών της αιτημάτων, ούτε και ο στόχος να φτάσει στον προορισμό της. Για το ΑΚΕΛ, περιφρούρηση μίας πορείας σημαίνει το να αποκλείει διαδηλωτές από αυτήν, σε συνεργασία με την ασφάλεια και μάλιστα με τραμπούκικο τρόπο. Γιατί άλλωστε το ΑΚΕΛ να περιφρουρήσει την πορεία του από τις δυνάμεις καταστολής, αφού δεν αποτελεί κίνδυνο απέναντι στην κυρίαρχη πολιτική; Χαρακτηριστικό το γεγονός ότι 2 λεπτά μετά την άφιξη του μπλοκ τους στην ισραηλινή πρεσβεία αποχώρησαν, ενώ οι παλαιστινιακές οργανώσεις μαζί με οργανώσεις της αντικαπιταλιστικής αριστεράς παρέμειναν στο χώρο, για να καταδικάσουν έμπρακτα το ισραηλινό κράτος που δολοφονεί τον παλαιστινιακό λαό.

Εδώ μπαίνει και ζήτημα αλληλεγγύης, στο οποίο δεν πρέπει να γίνονται διακρίσεις, πόσο μάλλον όταν πρόκειται για οργανώσεις που κινούνται στον αντικαπιταλιστικό χώρο, καθώς προβληματισμό προκαλεί το γεγονός ότι υπήρχε ανοχή και αδιαφορία μπροστά στη επίθεση που δεχόμασταν, τη στιγμή που έπρεπε να διασφαλιστεί το κοινό μπλοκ και η ενότητα των αντικαπιταλιστικών δυνάμεων, όπως άλλωστε είχαμε συμφωνήσει βάση και της κοινής διακήρυξης.

Η επίθεση που δεχθήκαμε από τη περιφρούρηση της καθεστωτικής αριστεράς δεν είναι τυχαία και καθόλου άσχετη με τη πολιτική συγκυρία. Σε μια περίοδο όπου η υποτιθέμενη αριστερή κυβέρνηση υλοποιεί τις καπιταλιστικές αναδιαρθρώσεις σε εκπαίδευση(ιδιωτικά πανεπιστήμια, εντατικοποίηση και πειθάρχηση σπουδών, εκπαιδευτική μεταρρύθμιση με βάση τις ανάγκες της αγοράς, υιοθέτηση όλων των αντιεκπαιδευτικών οδηγιών της ΕΕ και της Μπολόνια ) και εργασία(επένδυση των αποθεμάτων του ΤΚΑ, αύξηση εισφοράς εργαζομένων), ο αντικαπιταλιστικός χώρος που συγκρούεται με αυτές τις πολιτικές, αποκτά μια δυναμική και μπαίνει στο στόχαστρο της κρατικής εξουσίας. Η κυβέρνηση θωρακίζει το αστικό κράτος και ενισχύει τους κατασταλτικούς του μηχανισμούς επιχειρώντας να τρομοκρατήσει και να περιθωριοποιήσει με πρακτικές εκφοβισμού όπως η στοχοποίηση πολιτικών χώρων, παρακολουθήσεις κοινωνικών αγωνιστών και χώρων, καθημερινές προσαγωγές και αβάσιμες κατηγορίες, εφαρμόζοντας μια σκληρή πολιτική καταστολής. Κάθε επιλογή αντίστασης που αρνείται τη διαμεσολάβηση από τους θεσμούς χειραγώγησης και δεν απολογείται στην κρατική νομιμότητα βαφτίζεται τρομοκρατία. Κι ενώ ακροδεξιές ομάδες δρουν ανενόχλητες κτυπώντας μετανάστες, το κράτος ψάχνει τον «εχθρό» στα πρόσωπα των αγωνιστών του αντικαπιταλιστικού χώρου.

Όλα αυτά βέβαια γίνονται μεθοδευμένα και αποσιωπούνται από τα ΜΜΕ. Και εντείνονται όσο δεν υπάρχει μαζική αντίδραση ενάντια στη κρατική καταστολή.

Ο αντικαπιταλιστικός χώρος θα υπερασπιστεί με κάθε τρόπο τους αγωνιστές του, θα απαντήσει μαχητικά μέσα από μαζικές μορφές και διαδικασίες σε κάθε προσπάθεια τρομοκράτησης, που προέρχεται κυρίως από την κρατική βία.

Καταδικάζουμε και δε θα ανεχτούμε τη στοχοποίηση, το χτύπημα, τις απειλές και τη συκοφάντηση αγωνιστών, ευρύτερα του αντικαπιταλιστικού δυναμικού.

Όχι μόνον δεν τρομοκρατούμαστε, αλλά θα συνεχίσουμε ακόμα πιο δυναμικά τον αγώνα μας

Καλούμε όλες τις συνιστώσες του χώρου αλλά και τον κάθε ανυπότακτο άνθρωπο, να πάρουν θέση και να καταδικάσουν την τραμπουκική επίθεση και να συστρατευτούν στον αγώνα ενάντια στη κυρίαρχη πολιτική.

Μόνο οι ανυποχώρητοι, συλλογικοί κι ανεξάρτητοι αγώνες, των εργαζομένων και της νεολαίας μπορούν να φέρουν πραγματικές αλλαγές και να ανατρέψουν αυτές τις πολιτικές.

ΝΙΚΗ ΣΤΗΝ ΙΝΤΙΦΑΝΤΑ – ΛΕΥΤΕΡΙΑ ΣΤΗΝ ΠΑΛΑΙΣΤΙΝΗ!

ΚΑΤΩ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΑΓΩΝΙΣΤΕΣ

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΕ ΟΣΟΥΣ ΔΙΩΚΟΝΤΑΙ

ΑΜΕΣΗ ΑΠΟΣΥΡΣΗ ΤΩΝ ΨΕΥΤΙΚΩΝ ΚΑΤΗΓΟΡΙΩΝ ΕΙΣ ΒΑΡΟΣ ΤΟΥΣ

ΣΤΟΝ ΔΡΟΜΟ ΝΑ ΣΠΑΣΟΥΜΕ ΤΟΝ ΤΡΟΜΟ

ΑΝεξάρτητηΑριστερήΤΡΟΠΗ

Πρωτοβουλία Κυπρίων Φοιτητών

Posted in Δράσεις - Γεγονότα | Leave a Comment »

Αλληλεγγύη στον Παλαιστινιακό λαό

Posted by anatropipkf στο 1 Ιανουαρίου, 2009


Σταματήστε την επίθεση στη Γαζα

Να ανοίξει γραμμή βοήθειας Λάρνακα – Γάζα

Διαδήλωση το Σάββατο 3 Γενάρη, ώρα 11:00 πμ

Συγκέντρωση στη Πλατεία Ελευθερίας και πορεία στην πρεσβεία του Ισραήλ

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Posted in Δράσεις - Γεγονότα | Leave a Comment »