ΑΝ.Α.ΤΡΟΠΗ πρωτοβουλία κυπρίων φοιτητών

Archive for Δεκέμβριος 2007

Για να μπει ένα τέλος στο εθνικιστικό παραλήρημα

Posted by anatropipkf στο 3 Δεκέμβριος, 2007

Κείμενο που μοιράστηκε πριν τη πορεία της ΕΦΕΚ ενάντια στην ανακήρυξη του ψευδοκράτους, στις 15/11/07, με αφορμή τον ακραία εθνικιστικό χαρακτήρα που αποκτά κάθε χρόνο η πορεία.

Μήπως η πορεία στην οποία συμμετέχεις εκφράζει κάτι άλλο απ’ αυτό για το οποίο ήρθες;

Το ερώτημα δεν αποτελεί τυχαία επινόηση της δικής μας φαντασίας, αλλά γέννημα της πραγματικότητας. Κάθε χρονιά το ίδιο σκηνικό, η πορεία για την καταδίκη του ψευδοκράτους και της κατοχής του μισού της Κύπρου από τον τουρκικό στρατό καταλήγει σε ένα εθνικιστικό παραλήρημα. Τα αντιτουρκικά συνθήματα, ο υπερτονισμός του έθνους και της “ελληνικότητας” της Κύπρου και γενικότερα η εθνικιστική εκτόνωση μέσα από τα ανάλογα τραγούδια και σημαιοστολίσματα κυριαρχούν των όποιων καλοπροαίρετων συνθημάτων για την καταδίκη του ψευδοκράτους. Όλα αυτά μέσα σ’ ένα κλίμα τρομοκρατίας και υπό την συνοδεία μελών γνωστών φασιστικών οργανώσεων, για τους οποίους η σημερινή πορεία της ΕΦΕΚ, ερήμην οποιασδήποτε αντίδρασης του κόσμου, αποτελεί πρόσφορο πεδίο δράσης. Αναπόφευκτα ο χαρακτήρας και το περιεχόμενο της πορείας μεταλλάσσονται, αντίστοιχα και η εικόνα της προς τα έξω.

Για να ανιχνεύσουμε την έκταση του προβλήματος είναι σημαντικό να δούμε πρώτα τι είναι εθνικισμός. Για μας, η αναγνώριση της διαφορετικότητας ενός λαού, ο σεβασμός για την καταγωγή, τη γλώσσα και την παράδοσή του είναι ζήτημα αρχής. Εθνικισμός είναι η αντίληψη και ιδεολογία που καθιστούν τη διαφορετικότητα αυτή ανώτερη από την διαφορετικότητα του άλλου. Πιστεύουμε εν τέλει ότι εθνικισμό αποτελεί η αναγωγή των όποιων κοινών χαρακτηριστικών (καταγωγή, γλώσσα, παράδοση κ.ά.) σε καθοριστικούς και αναγκαίους όρους για την εδαφική κυριαρχία και την συμβίωση των ανθρώπων εντός μιας συγκεκριμένης έκτασης. Ο εθνικισμός, που όπως ιστορικά έχει αποδειχτεί δεν μπορεί να αποσυνδέεται από την ανάπτυξη φασιστικών καθεστώτων και συμπεριφορών, αποτελεί το δεκανίκι του συστήματος για την εκμετάλλευση των κατώτερων στρωμάτων και μεταναστών. Έτσι καταλήγει όπλο στα χέρια της κυρίαρχης ιδεολογίας για να διασπάσει τα κοινά συμφέροντα της εργατικής τάξης. Εδώ είναι που πρέπει να διδαχθούμε από την πρόσφατη κυπριακή ιστορία, όπου έχουμε πολλές αιματηρές εμπειρίες, με τραγικά αποτελέσματα, που οφείλονται στον εθνικισμό ελληνοκυπρίων και τουρκοκυπρίων.

Μεγάλο μέρος της ευθύνης για την διαιώνηση εθνικιστής χροιάς του κυπριακού πρόβληματος έχει το εκπαιδευτικό σύστημα στην Κύπρο, που αναδεικνύει την ελληνικότητα του κυπριακού λαού εις βάρος των κοινών πολιτισμικών χαρακτηριστικών του. Έτσι τα ΜΜΕ, η εκκλησία, η εκπαίδευση, το πολιτικό σκηνικό θέτουν το κυπριακό ως ζήτημα κυρίαρχα εθνικό, το καθιστούν προνομιακό πεδίο για ανάπτυξη και αναπαραγωγή του εθνικισμού και κατ’ επέκταση ρατσιστικών και φασιστικών ιδεών.

Δυστυχώς η σημερινή δομή και ο τρόπος λειτουργίας της ΕΦΕΚ, όπου οι αποφάσεις λαμβάνονται “εκ των άνω” σε ένα Διοικητικό Συμβούλιο, αποστασιοποιεί τον κόσμο από την ενεργό δράση αφήνοντας έτσι ακόμα και φασιστικές ομάδες να δρουν ανεμπόδιστες στις εκδηλώσεις του συλλόγου. Καταλυτικό ρόλο για την εκδήλωση τέτοιων φαινομένων διαδραματίζει το Δράσις-ΚΕΣ με τις διασυνδέσεις που έχει με φασιστικές οργανώσεις αλλά και με την εθνικιστική ιδεολογία που προτάσσει. Άμοιροι ευθυνών δεν είναι ούτε αυτοί, που ενώ πάντα τρέχουν να καταδικάσουν τον φασισμό, ταυτόχρονα ανέχονται ή υποστηρίζουν εθνικιστικές απόψεις. Για όσους δε αντιτίθενται και αγωνίζονται ενάντια στον εθνικισμό και τα επακόλουθά του, θεωρούμε ψευδαίσθηση την πεποίθηση και πρακτική τους να τα αντιμετωπίζουν με αποφάσεις Διοικητικών Συμβουλίων για το πλαίσιο συνθημάτων, καλώντας τον κόσμο να το υιοθετήσει. Πόσο μάλλον όταν το πλαίσιο αυτό, στην προσπάθεια να δημιουργηθεί η εικόνα μιας πλαστής εθνικής ενότητας, αναπόφευκτα καταλήγει να αποτελείται από συνθήματα συμβιβασμού και υποταγής, αντί να κινείται σε μια αντι-ιμπεριαλιστική και επαναπροσεγγιστική λογική. Σε ένα χώρο, όπως είναι η ΕΦΕΚ, που υπάρχουν τόσο έντονες πολιτικές αντιθέσεις, αυτές δεν μπορούν ούτε να υποκρύπτονται, ούτε να συντίθενται. Το πρόβλημα του εθνικισμού και του φασισμού στην ΕΦΕΚ είναι βαθύτερα πολιτικό και μόνο μέσα από μαζικές συλλογικές διαδικασίες, στην κατεύθυνση της έμπρακτης απονομιμοποίησης και απομόνωσης τέτοιων φαινομένων και των εκφραστών τους από τον ίδιο τον κόσμο μπορεί να λυθεί.

Από τα πιο πάνω γίνεται ξεκάθαρος ο λόγος που απέχουμε από την σημερινή πορεία, μη θέλοντας να νομιμοποιήσουμε με την παρουσία μας τα εθνικιστικά χαρακτηριστικά που απέκτησε τα τελευταία χρόνια, αρνούμενοι να συμβάλουμε στην ανατροφοδότηση του συγκεκριμένου χώρου. Είναι αδιανόητη για μας, και πιστεύουμε για κάθε αριστερό, η συμπόρευση στον δρόμο μαζί με ακραία εθνικιστικά στοιχεία και αντιλήψεις, που έρχονται σε μετωπική σύγκρουση με τις πεποιθήσεις μας.Ενάντια στην διχόνοια που σπέρνουν τα “εθνικά συμφέροντα” της κάθε “πλευράς”, προτάσσουμε τους κοινούς αγώνες ελληνοκυπρίων – τουρκοκυπρίων, γιατί μαζί έχουμε περισσότερα να κερδίσουμε. Των τουρκοκυπρίων που το 2003 αγωνίστηκαν και βγήκαν χιλιάδες στους δρόμους αμφισβητώντας την κυριαρχία της Τουρκίας, ζητώντας την επανένωση της Κύπρου. Για να υλοποιήσουμε τους αγώνες αυτούς θεωρούμε αναγκαίες κινήσεις και δραστηριότητες που βοηθούν την επικοινωνία, την κατανόηση των προβλημάτων και την αναζήτηση διεξόδων.

Η Κύπρος ανήκει στο λαό της, σε όποιον ζει, εργάζεται και άρα προσφέρει στον τόπο αυτό. Σε ελληνοκύπριους, τουρκοκύπριους και μετανάστες.

Posted in Εθνικισμός - Ρατσισμός, Κυπριακό, Κείμενα Ανατροπής | Με ετικέτα: , , | 2 Σχόλια »

τελικά πέρασες στη σχολή…..ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΤΙ;;;

Posted by anatropipkf στο 3 Δεκέμβριος, 2007

οι κάθε λογής ‘καλοθελητές’…

Συνηθίζεται κάθε χρονιά η υποδοχή των πρωτοετών φοιτητών να συνοδεύεται από πομπώδεις εκφράσεις θαυμασμού, λαμπερά χαμόγελα και ατελείωτες επαναλήψεις συγχαρητήριων λόγων. Καμιά φορά η υπερβολή των παρατάξεων είναι τέτοια που καταλήγει σε αλλεπάλληλα τηλεφωνήματα κι επισκέψεις κατ’ ιδίαν, καμιά φορά σε ιεραποστολικού μεγέθους προσπάθειες εξυπηρέτησης (όλα αυτά με το αζημίωτο βέβαια).

…και ο άλλος δρόμος

Ξεπερνώντας τη…χριστιανική καλοσύνη όλων των κυπριακών παρατάξεων (να έχεις πάντα στο νου ότι και οι ελληνικές παρατάξεις είναι έτοιμες για μία από τα ίδια), από τη μεριά μας θεωρούμε πιο ειλικρινές απέναντί σας να αρκεστούμε βασιζόμενοι στη δική μας εμπειρία σε κάποιες διαπιστώσεις για τη ζωή μας μέσα στο πανεπιστήμιο, για τη λειτουργία της ΕΦΕΚ και την κατάσταση του φοιτητικού συνδικαλισμού.

Εμείς δε σκοπεύουμε να σε ενημερώσουμε για τα προγράμματα μαθημάτων ούτε για τις προσφορές στα είδη επιπλοποιίας και φυσικά δεν πρόκειται να αποτελέσουμε ‘οδηγούς’ ψυχαγωγίας (βλέπε μπουάτ, μαζικές εξόδους σε γνωστούς τραγουδιστές και νυκτερινά κέντρα αορίστου (α)ποιότητας κλπ). Κι αυτό γιατί θεωρούμε ότι ο ρόλος των παρατάξεων στον κυπριακό σύλλογο φοιτητών δεν είναι αυτός ενός φροντιστηρίου ούτε εκείνος ενός ‘πολιτιστικού’ συλλόγου.

Τι σημαίνει για μας το πανεπιστήμιο;

Ανέκαθεν τα πανεπιστήμια εκτός από χώροι εκπαίδευσης ήταν και συνεχίζουν να είναι χώροι πολιτικής και ιδεολογικής ζύμωσης. Σε αυτό συμβάλλει η ύπαρξη και κατοχύρωση του ασύλου, το οποίο διευκολύνει την ελεύθερη ανταλλαγή ιδεών, την αμφισβήτηση, τη σύγκρουση με την κυρίαρχη ιδεολογία. Γι’ αυτό ακριβώς χρέος μας είναι να το περιφρουρούμε και ταυτόχρονα να προσπαθούμε διαφυλάξουμε το ρόλο του πανεπιστημίου. Δηλαδή ένα χώρο όπου δεν εισαγόμαστε απλώς για να αποκτήσουμε ένα πτυχίο αλλά κυρίως ένα χώρο κοινωνικοποίησης, ανάπτυξης κριτικής σκέψης και πολιτικών αντανακλαστικών. Ένα χώρο που αποτελεί εφαλτήριο αγώνων που κατακτήθηκε με αίμα από τους εργαζομένους, τη νεολαία, το λαό, την κοινωνία.

Ποιοι αντιστρατεύονται τη δημόσια δωρεάν εκπαίδευση, το δικαίωμά μας στη δουλειά;;; Η αντιεκπαιδευτική μεταρρύθμιση…

Η ελληνική κυβέρνηση και το ελληνικό υπουργείο παιδείας, με τη σύμφωνη γνώμη του ΠΑΣΟΚ και κάτω από τις κατευθύνσεις της ΕΕ τον τελευταίο καιρό όπως μπορεί να έχεις ήδη ενημερωθεί, επιχείρησε να περάσει μία σειρά από αντιδραστικές τομές στο χώρο της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης με σκοπό να αλλάξει το πανεπιστήμιο, επαυξάνοντας τα ήδη υπάρχοντα προβλήματά του. Αυτές ήταν ο περιβόητος νέος νόμος πλαίσιο (που προέβλεπε όρια φοίτησης και διαγραφές φοιτητών, κατάργηση του ασύλου, κατάργηση των δωρεάν συγγραμμάτων, 4ετή επιχειρησιακά προγράμματα (υπο)χρηματοδότησης, εισαγωγή manager και ιδιωτικοοικονομικών κριτηρίων, καταστολή κάθε προσπάθειας κινητοποιήσεων από μέρους των φοιτητών και αποδόμηση του φοιτητικού συνδικαλισμού). Επιπλέον επιχειρήθηκε η αναθεώρηση του άρθρου 16 του συντάγματος στην προσπάθεια ίδρυσης ιδιωτικών πανεπιστημίων, καταστρατηγώντας το δημόσιο και δωρεάν χαρακτήρα της εκπαίδευσης με ταυτόχρονη αποδυνάμωση των πτυχίων και των εργασιακών δικαιωμάτων του δημόσιου πανεπιστημίου (λόγω του ανταγωνισμού με τα ιδιωτικά και της γενικότερης κατεύθυνσης υποχρηματοδότησης των σχολών) καθώς και την εξίσωση των πτυχίων μας με αυτά των διαφόρων ΙΕΚ και ΚΕΣ (ουσιαστικά προσπάθεια εξίσωσης των πτυχίων των δημοσίων πανεπιστημίων με τα ιδιωτικά προς τα κάτω, εντείνοντας τον ανταγωνισμό μεταξύ των εργαζομένων διαφόρων ταχυτήτων, διασπώντας τα εργασιακά και συλλογικά τους δικαιώματα).

…ΚΑΙ Η ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΤΟΥ ΦΟΙΤΗΤΙΚΟΥ ΚΙΝΗΜΑΤΟΣ…

Η αντίδραση των φοιτητών ήταν χωρίς υπερβολή μεγαλειώδης. Μέσω των Γενικών Συνελεύσεων οι φοιτητικοί σύλλογοι που υπάρχουν σε κάθε σχολή έπαιρναν αγωνιστικές αποφάσεις στα αμφιθέατρα (περίπου 100 000 κόσμου) για το μέλλον τους και κατέβαιναν μαζικά στους δρόμους και στις πορείες (περίπου 40 000 κόσμου) Η Γενική Συνέλευση αποτελεί τον αμεσότερο τρόπο έκφρασης των αναγκών, των απόψεων και των απαιτήσεων των φοιτητών ενώ αποτελεί το ανώτατο όργανο λήψης αποφάσεων κάθε φοιτητικού συλλόγου (όπως είναι και η ΕΦΕΚ). Στη Γ.Σ. έχουν δικαίωμα ενεργού συμμετοχής και παρέμβασης όλοι οι φοιτητές. Δεν υπάρχει ημερήσια διάταξη. Οι αποφάσεις λαμβάνονται με αμεσοδημοκρατικό τρόπο.

…που έδειξε με ποιο τρόπο παλεύουμε για να κερδίζουμε

Ο μόνος τρόπος για τη διασφάλιση των κεκτημένων και των διεκδικήσεών μας ως φοιτητές αποτελεί η Γενική Συνέλευση. Η διαχείριση των προβλημάτων μας είναι απολύτως δικό μας ζήτημα και δεν πρέπει να ανατίθεται στους λίγους και ‘φωτισμένους’ φοιτητοπατέρες που προσπαθούν να εξυπηρετήσουν τα συμφέροντα των παρατάξεών τους. Εμείς πιστεύουμε πως και οι Κύπριοι φοιτητές οφείλουν να συμμετέχουν ενεργά στις διαδικασίες του συλλόγου της σχολής τους, δε μπορούμε να παραμένουμε απαθείς σε διαδικασίες που αφορούν το ίδιο το πτυχίο μας και τα εργασιακά δικαιώματα που αυτό κατοχυρώνει αλλά και τον τρόπο φοίτησής μας στο χώρο του πανεπιστημίου. Μόνο με τους συλλογικούς αγώνες των φοιτητών και την έμπρακτη αμφισβήτηση της κυρίαρχης πολιτικής και της καθηγητικής αυθαιρεσίας οι φοιτητές μπορούν να διαφυλάξουν αξιοπρεπείς όρους σπουδών και δουλειάς.

Η κυπριακή πραγματικότητα στην Αθήνα

Οι Κύπριοι φοιτητές έχουμε κι εμείς το δικό μας Σύλλογο, στον οποίο μπορούμε να συμμετέχουμε πέρα από τους συλλόγους και τις γενικές συνελεύσεις των σχολών μας. Η ΕΦΕΚ (Εθνική (!!!) Φοιτητική Ένωση Κυπρίων), παρά τα δεξιά και αντιδραστικά χαρακτηριστικά που προβλέπει το καταστατικό της (επιτρέπει την αναπαραγωγή εθνικιστικών και μισαλλόδοξων θεωριών – ακόμα και σήμερα προβλέπει ένωση με την Ελλλλλάδα!), αποτελεί το όργανο συνάντησης και απαίτησης των Κυπρίων φοιτητών. Δικαίωμα συμμετοχής στις δραστηριότητες του συλλόγου και στις Γενικές Συνελεύσεις του (εάν γίνονται και όποτε γίνονται) έχουν όλοι οι Κύπριοι φοιτητές που σπουδάζουν στα ΑΕΙ και ΤΕΙ της πόλης.

Η ΕΦΕΚ έχει υποχρέωση να αγωνιστεί για τα προβλήματα και τις δυσκολίες που συναντούν οι Κύπριοι φοιτητές της Αθήνας (όπως στέγαση, ναύλα, οικονομικές παροχές από το κράτος) καθώς και για άλλα ζητήματα που αφορούν την ευρύτερη πολιτική κατάσταση στην Κύπρο (κυπριακό, όριο συνταξιοδότησης, ιδιωτικά πανεπιστήμια, καταστολή δημοκρατικών δικαιωμάτων και ελευθεριών, πολιτική απέναντι στους μετανάστες-εργαζόμενους οι οποίοι τυγχάνουν κακής αντιμετώπισης από το κυπριακό κράτος).

Δυστυχώς όμως στην ΕΦΕΚ καλείται μόνο μια φορά το χρόνο συνέλευση, κι αυτή συνήθως έχει προεκλογικό χαρακτήρα. Αντί να αποτελέσει χώρο διαπάλης και έκφρασης των απόψεων των φοιτητών, χώρο λήψης αγωνιστικών αποφάσεων, η ΕΦΕΚ έχει καταντήσει να λειτουργεί ως (πολυ)κομματικό μαγαζάκι. Η κάθε παράταξη στοχεύει στείρα στην εξεύρεση ψήφων και όχι στην προσπάθεια επικοινωνίας και έκφρασης των φοιτητών.

ΣΤΟ ΔΡΟΜΟ ΤΟΥ ΑΓΩΝΑ ΑΣ ΒΑΔΙΣΟΥΜΕ ΚΙ ΕΜΕΙΣ

Εμείς πιστεύουμε ότι οι φοιτητές αποτελούν ένα δυναμικό ‘ιδιόμορφο’ κομμάτι της κοινωνίας. Δεν είναι πλέον οι εύκολα πειθαρχήσιμοι μαθητές. Μπορούν να δηλώνουν και να επιβάλλουν δυναμικά και μαζικά τις θέσεις τους μακριά από κομματικές ταμπέλες που αντιστρατεύονται στην ουσία τις νικηφόρες μάχες για κατοχύρωση των δικαιωμάτων μας, πέρα από τη στείρα ‘γραμμή’ κάθε επιτελείου παράταξης, στοιχείο επικίνδυνο για την ανάπτυξη νικηφόρων αγώνων. Οι φοιτητές μπορούν και πρέπει να κινητοποιούνται και να παρεμβαίνουν στα διάφορα κοινωνικά-πολιτικά-οικονομικά ζητήματα που προκύπτουν. Και το δυνατότερο όπλο στα χέρια τους είναι οι αμεσοδημοκρατικές ΓΕΝΙΚΕΣ ΣΥΝΕΛΕΥΣΕΙΣ και οι δυναμικές κινητοποιήσεις.

Ποιοι είμαστε;;;

Η ΑΝ.Α.ΤΡΟΠΗ (Ανεξάρτητη Αριστερή Τροπή) από την εμφάνισή της και για όλο το επόμενο διάστημα στοχεύει:

  • Στην άσκηση πιέσεων απέναντι στις καθεστωτικές παρατάξεις για τη διεξαγωγή περισσότερων Γενικών Συνελεύσεων με αμεσοδημοκρατικές διαδικασίες, με την ταυτόχρονη αλληλεπίδρασή μας με το φοιτητικό κόσμο.

  • Στην κινητοποίηση των φοιτητών στην κατεύθυνση της συλλογικής διεκδίκησης για προάσπιση και διεύρυνση των δικαιωμάτων μας

  • Στην ενίσχυση των αντιστάσεων ενάντια στη αντιεκπαιδευτική αναδιάρθρωση του ελληνικού πανεπιστημίου από την κυβέρνηση

  • Στο άνοιγμα ενός βήματος διαλόγου στο εσωτερικό της ανεξάρτητης αριστεράς εκφράζοντας ρεύματα αντίδρασης

Η ΑΝ.Α.ΤΡΟΠΗ είναι μια ανοικτή συλλογικότητα (σχήμα) που ασκεί πολιτική στο χώρο της ΕΦΕΚ αλλά και της κοινωνίας, με μαχητική και ενεργητική συμμετοχή στα κινήματα με αμεσοδημοκρατικές διαδικασίες, ανεξάρτητα από επίσημες πολιτικές για τη διεκδίκηση όσων μας ανήκουν. Συγκρουόμαστε με κάθε μορφή ιεράρχησης και στείρας εκπροσώπησης, με την κυρίαρχη πολιτική, με τις καθεστωτικές παρατάξεις και τον τρόπο λειτουργίας και πολιτικής τους, με τον εθνικισμό, την αναδιάρθρωση στην κοινωνία και την εκπαίδευση. Είμαστε πάνω απ’ όλα αριστεροί, εμπνεόμαστε από τις επαναστάσεις, τις εξεγέρσεις και τα κινήματα όλου του κόσμου και όλων των χρονικών περιόδων, από το νόημα που δίνει για τη διεκδίκηση και τους αγώνες στο σήμερα για τα δικαιώματα των εργαζομένων και της νεολαίας, από την προοπτική που υπόσχεται για ένα καλύτερο αύριο, απαλλαγμένο από το αδηφάγο σύστημα της αγοράς και του κεφαλαίου, για μία κοινωνία δίκαιη, ανθρώπινη, ευημερούσα.

ΑΠΑΤΟΥΜΕ:

  • Αναθεώρηση του καταστατικού της ΕΦΕΚ στην κατεύθυνση της κατοχύρωσης των δημοκρατικών διαδικασιών

  • Διεξαγωγή Γενικών Συνελεύσεων σε τακτά χρονικά διαστήματα και όποτε επιβάλλεται από τη συγκυρία

  • Κατάργηση των γραφειοκρατικών διαδικασιών που διέπουν τη διεξαγωγή Γ.Σ

  • Άμεση απόσυρση του νέου νόμου πλαίσιο

  • Καμία αναθεώρηση του άρθρου 16 του Συντάγματος

  • Δωρεάν σίτιση, στέγαση, συγκοινωνίες για όλους

  • Μείωση των αεροπορικών ναύλων με άμεση πίεση στην κυπριακή κυβέρνηση προς την κατεύθυνση αυτή

  • Αύξηση της κρατικής χορηγίας με βάση τις ανάγκες των φοιτητών

  • Άμεση απόσυρση του νόμου της κυπριακής δημοκρατίας για τα ιδιωτικά πανεπιστήμια

  • Καμία αύξηση των ορίων συνταξιοδότησης – Καμία αύξηση των εισφορών των εργαζομένων – καμία αύξηση στο ωράριο εργασίας – καμία μείωση των συντάξεων-αύξησή τους με βάση τις κοινωνικές ανάγκες

  • Δικαίωμα αναβολής στράτευσης για σπουδές

Posted in ΕΦΕΚ Αθήνας, Κείμενα Ανατροπής | Με ετικέτα: , | Leave a Comment »

ΜΑ ΤΙ ΦΟΒΟΥΝΤΑΙ ΤΕΛΙΚΑ;

Posted by anatropipkf στο 3 Δεκέμβριος, 2007

το παρασκήνιο μίας συνέλευσης-παρωδίας, πολλών ΔΣ, αρκετής κοροϊδίας και όλα όσα κρύβονται πίσω από αυτά

Είναι γνωστός ο τρόπος λειτουργίας του Συλλόγου της ΕΦΕΚ, που εδώ και χρόνια έχει παγιωθεί με ευθύνη όλων των παρατάξεων. Πλέον, τη διαχείριση των ΔΙΚΩΝ ΜΑΣ δικαιωμάτων, των ΔΙΚΩΝ ΜΑΣ αγώνων, των ΔΙΚΩΝ ΜΑΣ διεκδικήσεων έχουν ‘αναλάβει’ οι εννιά μεγάλοι και πεφωτισμένοι παραγοντίσκοι του Βασιλείου του Ενιαίου και Αδιαίρετου Δ.Σ. (Διοικητικό Συμβούλιο). Οι προύχοντες λοιπόν αυτοί, με σκήπτρα τις ψήφους που εξασφαλίζουν κάθε χρόνο στις εκλογές και με κορώνα τη ματαιοδοξία τους για ανέλιξη σε κάποιο κομματικό γραφείο, συνεδριάζουν μία φορά τη βδομάδα, σε μια στην ουσία κλειστή για τον ευρύτερο φοιτητικό κόσμο διαδικασία, αποφασίζοντας και διατάζοντας κατά το δοκούν. Κατά το δοκούν της κάθε παράταξης ή ενίοτε και κατά το δοκούν της….ενιαίου και προσφάτως διαιρεμένης τριμερούς ή κατά το δοκούν της σύμπραξης της δεξιάς με τα τσιράκια της. Και πού λογοδοτούν; Ε, απλά τα πράγματα. Οι περισσότεροι έχετε ήδη βιώσει τις ανεπιθύμητες επισκέψεις στελεχών που προπαγανδίζουν με κάθε τρόπο τις δικές τους θέσεις, ενδιαφερόμενοι τις περισσότερες φορές να ‘θάψουν’ τους αντιπάλους τους χωρίς καμία αυτοκριτική. Με αυτό τον τρόπο θεωρούν ότι λογοδοτούν. Για μας όμως, λογοδοτούν μόνο στο παραταξιακό τους συμφέρον και μόνο.

ΓΕΝΙΚΗ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ;;;;Ομολογουμένως ένα είδος προς εξαφάνιση. Αν ρωτήσεις κανένα από τους παραγοντίσκους, θα σου πει αν όχι τώρα, σίγουρα σε λίγα χρόνια ότι ήταν κάποτε μια διαδικασία που κάναμε πού και πού για να κρατάμε τα προσχήματα απέναντι στους φοιτητές και να μην τους περιπαίζουμε 100%. Έτσι την έχουν καταντήσει τη Γ.Σ. λοιπόν!! Από ένα πεδίο ζωντανής διαπάλης ιδεών και συζήτησης, από μία αμεσοδημοκρατική και οργανωμένη από τα κάτω διαδικασία, από μία ενεργό διαδικασία αποφάσεων (το ανώτατο όργανο του συλλόγου) όπου όλοι οι φοιτητές μπορούν να συμμετέχουν και να συνδιαμορφώνουν στην οποία το ΔΣ οφείλει να λογοδοτεί, σε μια απολιθωμένη κατάσταση. Απολιθωμένη γιατί ΓΣ διεξάγεται πλέον μόνο μια φορά το χρόνο, γιατί δικαίωμα λόγου έχουν και πάλι μόνο οι παραγοντίσκοι έχοντας κάποιους από κάτω στο ακροατήριο να χειροκροτούν και να ανεμίζουν σημαίες ως σωστοί κομματικοί ακόλουθοι (εκεί να δεις ΤΟ καρακιτσαριό), γιατί δε γίνονται διάλογος και ερωτήσεις στους ομιλητές, γιατί εκεί δε λογοδοτεί κανένα ΔΣ και τα πάντα είναι στημένα, οι αποφάσεις προδεδικασμένες και καθόλου επαρκείς για τα συμφέροντα της πλειοψηφίας, γιατί στην ουσία γίνονται για να εξασφαλιστεί η εκλογική διαδικασία με την εκλογή εφορευτικής επιτροπής, για να έχουν για άλλη μια χρονιά οι παραγοντίσκοι το δικαίωμα να κάνουν πολιτική και να παίζουν παιχνίδια στις πλάτες μας.

Η ΠΕΡΣΙΝΗ ΓΕΝΙΚΗ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ ΤΟΥ ΣΥΛΛΟΓΟΥ ΘΑ ‘ΜΕΙΝΕΙ ΣΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ’ ΩΣ Η ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ ΠΟΥ….ΔΕΝ ΕΓΙΝΕ ΠΟΤΕ!!! Τα γεγονότα είχαν ως εξής: Η συνέλευση θα λάμβανε χώρα στην ιατρική, όμως με έκτακτο ΔΣ αποφασίστηκε να διεξαχθεί στο…….ξενοδοχείο president (!) με διάφορα επιχειρήματα στο τραπέζι. Οι μεν φοβούνταν επίθεση από αναρχικούς (γιατί όπως όλοι ξέρουμε οι αναρχικοί άλλη δουλειά δεν έχουν από το να ασχολούνται με την Ε.Φ.Ε.Κ), ο δε πρόεδρος του ΔΣ υποστήριξε ότι ο θυρωρός στην ιατρική ήθελε φακελάκι για να μας ανοίξει το αμφιθέατρο, ναι ναι σωστά άκουσες, και περίμενε να τον πιστέψουμε (πάντως τα χρήματα που χρειάστηκε να δώσει ο Σύλλογος στον επιχειρηματία του president ήταν κάααααμποσα….). Ο μόνος ίσως υπαρκτός λόγος που δικαιολογούσε τις ανησυχίες ήταν οι έντονα ακροδεξιές και φασιστικές προθέσεις που υπήρχαν εκ μέρους ορισμένων ομάδων εντός και εκτός ΕΦΕΚ. Πρέπει πραγματικά να προβληματιστούμε σοβαρά για το γεγονός ότι ενώ η δράση ομάδων με τέτοια φασιστικά χαρακτηριστικά έχει περιοριστεί στο ελάχιστο στην ελληνική κοινωνία, η παρουσία τους νομιμοποιείται και βρίσκει έκφραση μόνο μέσα από την ΕΦΕΚ. Η ύπαρξή τους πρέπει να καταπολεμάται με κάθε μέσο από όλες τις δημοκρατικές δυνάμεις που δραστηριοποιούνται μέσα στο χώρο της ΕΦΕΚ. Αυτό δε σημαίνει βέβαια ότι ‘μασάμε’ στις απειλές τους ψάχνοντας απελπισμένα ξενοδοχεία και οτιδήποτε άλλο, υποχωρώντας στις ορέξεις τους χωρίς δυναμική αντιμετώπιση. Η μοιρολατρία των καθεστωτικών παρατάξεων τους ενδυναμώνει.

Τελοσπάντων, καταπίνουμε το γεγονός ότι μας επέβαλαν να κάνουμε συνέλευση εκτός ασύλου (χώρος κατοχύρωσης πολιτικών και συνδικαλιστικών ελευθεριών-εφαλτήριο αγώνων-ζωτικός χώρος δράσης κάθε φοιτητικής συλλογικότητας) και μάλιστα να πληρώσουμε και από πάνω και πήγαμε στο…ξενοδοχείο. Η διαδικασία ξεκίνησε και…τελείωσε με την ψήφιση εφορευτικής επιτροπής για τις εκλογές!!! Μετά από αυτό έπρεπε να παραδώσουμε την αίθουσα γιατί, λυπούμαστε, ο χρόνος σας τελείωσε!!! Εκεί, σαν Ανεξάρτητη Αριστερή Τροπή ήμασταν οι μόνοι που απαιτούσαμε και φωνάζαμε να συνεχιστεί η διαδικασία, ακόμα και στα στενά χρονικά περιθώρια των 2 παρά κάτι ωρών που είχαν απομείνει, ενώ οι υπόλοιπες παρατάξεις είτε σφύριζαν γύφτικα, αναζητώντας συνεχώς κάθε ευκαιρία για να αποχωρήσουν, είτε παλιμπαιδίζοντας φώναζαν συνθήματα, σαμποτάροντας τη διεξαγωγή της. Επίσης, ήμασταν οι μόνοι που προτείναμε, σε πείσμα των παρατάξεων, ένα πιο δημοκρατικό τρόπο λειτουργίας της Συνέλευσης, απαιτώντας το δικαίωμα τοποθέτησης κάθε ανεξάρτητου φοιτητή και τη διεξαγωγή ερωτήσεων μετά το πέρας κάθε τοποθέτησης. Επίσης, καταθέσαμε ψήφισμα που καταδίκαζε τη διεξαγωγή της συνέλευσης στο συγκεκριμένο χώρο και άλλα σε σχέση με τις διεκδικήσεις των συλλόγου.
Από το παραπάνω γεγονός διαφαίνεται καθαρά η τακτική των παρατάξεων. Θεωρούν ότι η πλειοψηφία των φοιτητών έχει μόνο το δικαίωμα ψήφου στις φοιτητικές εκλογές και καμία δυνατότητα διαμόρφωσης αποφάσεων, που να είναι προωθητικές για τις διεκδικήσεις και τους αγώνες. Γιατί για όσα μας ανήκουν παλεύουμε συλλογικά και όχι στα γραφεία τους, πίσω από τις πλάτες μας για την εξυπηρέτηση των μικροπαραταξιακών τους συμφερόντων. Γιατί οι αγώνες που μας πάνε μπροστά γίνονται από όλους για όλους. ΜΑ ΑΥΤΟΥΣ ΑΚΡΙΒΩΣ ΤΟΥΣ ΑΓΩΝΕΣ ΦΟΒΟΥΝΤΑΙ. Γιατί προφανώς όταν εξυπηρετούν κομματικά συμφέροντα, ιδεολογήματα γαντζωμένα στο σύστημα της αγοράς και του κεφαλαίου, όταν κάποιοι ακόμα ακόμα υπερασπίζονται το σύστημα που αφαιμάσσει εργαζομένους και νεολαία, για όσο συνεχίζουν αυτή την πορεία, οι δικοί μας αγώνες θα τους βρίσκουν συνεχώς απέναντι.

Ο μόνος ο τρόπος για τη σωστή λειτουργία της ΕΦΕΚ είναι οι αποφάσεις να λαμβάνονται αμεσοδημοκρατικά από το ευρύτερο φοιτητικό σώμα που θα ελέγχει κάθε είδους απόφαση, σημαντική ή λιγότερο ουσιώδη, κάθε αιρετό αντιπρόσωπο, κάθε διαδικασία. Μονόδρομος για την υλοποίηση των παραπάνω είναι οι συχνές Γενικές Συνελεύσεις, όπου ο κόσμος μπορεί να πάρει την «κατάσταση στα χέρια του» και να συμβάλει στη διαμόρφωση μαζικών και διεκδικητικών αποφάσεων, στην κατεύθυνση της υπεράσπισης των δικαιωμάτων του. Γι’ αυτό και προτείνουμε να περάσει η διαδικασία λήψης των αποφάσεων στις Γενικές Συνελεύσεις. Το δε Διοικητικό Συμβούλιο οφείλει να περιοριστεί σε καθαρά λειτουργικό ρόλο. Σε αυτή την κατεύθυνση επιβάλλεται η Γενική Συνέλευση να γίνεται συχνά, σε τακτά χρονικά διαστήματα και όποτε το επιβάλλει η συγκυρία και όχι μόνο μια φορά το χρόνο. Ακόμα οι Συνελεύσεις δεν πρέπει να αναλώνονται σε μία στείρα κομματική αντιπαράθεση αλλά στην προσπάθεια διαμόρφωσης ευνοϊκότερων συνθηκών για τους φοιτητές και την κοινωνία.

Είμαστε πεπεισμένοι πως μόνο μέσα από τις συλλογικές διαδικασίες οι φοιτητές μπορούν να πετύχουν νίκες. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί το ελληνικό φοιτητικό κίνημα που με τις δομές και τις δυναμικές μορφές πάλης του κατόρθωσε να αντιστρέψει τους όρους της αποστειρωμένης αντιπροσώπευσης από τους κάθε λογής φοιτητοπατέρες, ανατρέποντας το ίδιο το πολιτικό σκηνικό. Οι φοιτητές δε χρειάζονται καθοδηγητές αλλά αγώνες.

Posted in ΕΦΕΚ Αθήνας, Κείμενα Ανατροπής | Με ετικέτα: , , , | Leave a Comment »

Μπροσούρα που κυκλοφορήσαμε μόλις συγκροτηθήκαμε

Posted by anatropipkf στο 3 Δεκέμβριος, 2007

ΤΕΡΜΑ ΣΤΑ ΠΑΖΑΡΙΑ ΤΩΝ ΓΡΑΦΕΙΟΚΡΑΤΩΝ…

Σα μια πρωτοβουλία Κυπρίων φοιτητών που πρόσφατα πήρε την απόφαση να συγκροτηθεί σε συλλογικότητα και να τοποθετηθεί στα ζητήματα που απασχολούν την εκπαίδευση, τους φοιτητές, την εργασία και την κοινωνία θεωρούμε πως είναι σημαντικό να αποτελέσει σημείο συζήτησης το πώς διεκδικεί και κινητοποιείται ο σύλλογος Κύπριων φοιτητών. Κοινό σημείο αναφοράς για όλους εμάς αποτελούν οι αγώνες του ελληνικού φοιτητικού κινήματος τόσο ιστορικά αλλά κυρίως στις μέρες μας, που άφησαν κάποιες παρακαταθήκες για τις δομές και τον τρόπο λειτουργίας του φοιτητικού συνδικαλισμού. Με βάση αυτές τις κοινές απόψεις αποφασίσαμε να παρέμβουμε στο σύλλογο φοιτητών της ΕΦΕΚ και να θέσουμε τους προβληματισμούς μας.

Για μας υπάρχει μεγάλη διαφορά ανάμεσα στη λειτουργία ενός Διοικητικού Συμβουλίου και μίας Γενικής Συνέλευσης ενός Συλλόγου φοιτητών. Θεωρούμε τις Γενικές Συνελεύσεις ως τον πιο αμεσοδημοκρατικό τρόπο λήψης αποφάσεων που υφίσταται στο ελληνικό πανεπιστήμιο αφού κατοχυρώνει τη δυνατότητα έκφρασης και δράσης ανεξάρτητα από κομματικές παρατάξεις. Η διαπλοκή των ιδεών και των αντιλήψεων μέσα στο πεδίο μιας ανοιχτής, γόνιμης και ζωντανής αντιπαράθεσης, η δυνατότητα ελέγχου από το φοιτητικό σώμα κάθε εκλεγμένου οργάνου (πχ. ΔΣ) και απόφασης, δίνει τα χαρακτηριστικά τα οποία θεωρούμε εμείς απαραίτητα για τη ενεργοποίηση των μαζών στην κατεύθυνση της συλλογικής δράσης προς επίλυση των προβλημάτων που τις αφορούν, μακριά από συνδικαλιστικές γραφειοκρατίες και λογικές αντιπροσώπευσης. Οι αποφάσεις για να είναι δημοκρατικές δεν πρέπει να λαμβάνονται από ένα εννιαμελές ΔΣ που παίρνει μία φορά το χρόνο εν λευκώ επιταγή αλλά από το σύνολο των φοιτητών στη ΓΣ. Όχι από κομματικά γραφεία αλλά από τα κάτω. Γι’ αυτό καταρχάς καλούμε τους Κύπριους φοιτητές να συμμετέχουν πρωτίστως στις γενικές συνελεύσεις των σχολων τους.

Η ΕΦΕΚ είναι στην πραγματικότητα ένα εννιαμελές ΔΣ το οποίο συνεδριάζει μια φορά τη βδομάδα, σε μια διαδικασία κλειστή προς το ευρύτερο σώμα και αποφασίζει ερήμην των φοιτητών για τους φοιτητές. Καμία διαφάνεια δεν εξασφαλίζεται αλλά και ούτε περιθώρια φοιτητικού ελέγχου υπάρχουν αφού τα πάντα είναι προκαθορισμένα και κανένας δε λογοδοτεί επίσημα και άμεσα σε Γενική Συνέλευση. Η Γενική Συνέλευση διεξάγεται μία και μόνο φορά το χρόνο λίγο πριν τις φοιτητικές εκλογές για να αποτυπωθεί από τις παρατάξεις απλά ένας συσχετισμός δυνάμεων και τίποτα περισσότερο. Οι δε αποφάσεις που εθιμοτυπικά λαμβάνονται από το σώμα έχουν ισχύ για ένα ολόκληρο χρόνο, μέσα στον οποίο μπορούν να διαμεσολαβήσουν δεκάδες γεγονότα και μία συγκεκριμένη απόφαση να χρήζει αναδιατύπωσης ή ακόμη και ανάκλησης. Ακόμα περισσότερο αφαιρείται από το Σύλλογο φοιτητών το δικαίωμα να αποφασίζει για σημαντικά θέματα αφού αυτό το «προνόμιο» το διατηρεί αποκλειστικά το εννιαμελές. Το μόνο «δικαίωμα» που αποκτά ο φοιτητής με την εγγραφή του στο Σύλλογο είναι απλά η ψήφος του στις εκλογές, υποβαθμίζοντας το ρόλο της ΕΦΕΚ ως εκκολαπτήριο νέων ψηφοφόρων και καταμετρητή της μετέπειτα εκλογικής δύναμης του κάθε κόμματος. Απόδειξη γι’ αυτό αποτελεί ακόμα και ο τρόπος εγγραφής νέων μελών που γίνεται για τον καθένα από μέλη των φοιτητικών παρατάξεων. Σαν άγραφος κανόνας έχει επικρατήσει το φακέλωμα κάθε νέου μέλους ως ψηφοφόρου μίας παράταξης ανάλογα με το ποιο στέλεχος διαμεσολάβησε για την εγγραφή του.

Επίσης, θεωρούμε στρεβλό τον τρόπο προσέγγισης των φοιτητών από τις καθεστωτικές παρατάξεις (ακόμα και από τις «αυτόνομες», δήθεν ανεξάρτητες – το ανεξάρτητες το συζητάμε, πάντως καθεστωτικές είναι σίγουρα). «Η δουλειά του μυρμηγκιού» (δηλαδή κατ’ οίκον επίσκεψη, πολλές φορές και απρόσκλητη, η τρίωρη μουρμούρα και λασπολογία για το ποιος είναι ποιος και ποιος κάνει τι, με συνεχείς επικλήσεις στο συναίσθημα και στο ήθος του αντιπάλου, στη λογική του ‘μη χείρον βέλτιστον’) αποστειρωμένη από τις συλλογικές διαδικασίες και μακριά από τις δυνατότητες διαπάλης των αντιλήψεων, ουσιαστικά επιτελεί τον αντίστροφο ρόλο, αυτόν της αποπολιτικοποίησης.

Συνοψίζοντας, η ΕΦΕΚ δε μπορεί ούτε να συμβάλει στην ανάπτυξη αμεσοδημοκρατικών διαδικασιών, πόσο μάλλον να στηρίξει την αναγκαιότητα για αγώνες και διεκδικήσεις που να οδηγούν σε νίκες. Είναι ένα όργανο που δεν εμπλέκει στη λειτουργία και τη δράση του ευρύτερα κομμάτια ευαισθητοποιημένων φοιτητών αφήνοντας την πολιτική στα «χέρια» των λίγων, εμποδίζοντας τη διαμόρφωση και εμπέδωση από τη νεολαία συλλογικών μορφών διεκδίκησης και πάλης. Η μόνη συνείδηση που μπορεί να εμπεδωθεί είναι η στείρα κομματική που περιχαρακώνει τη διάθεση για πολιτικοποίηση και αγωνιστικότητα.

Ο μόνος ο τρόπος για τη σωστή λειτουργία της ΕΦΕΚ είναι οι αποφάσεις να λαμβάνονται αμεσοδημοκρατικά από το ευρύτερο φοιτητικό σώμα που θα ελέγχει κάθε είδους απόφαση, σημαντική ή λιγότερο ουσιώδη, κάθε αιρετό αντιπρόσωπο, κάθε διαδικασία. Μονόδρομος για την υλοποίηση των παραπάνω είναι οι συχνές Γενικές Συνελεύσεις, όπου ο κόσμος μπορεί να πάρει την «κατάσταση στα χέρια του» και να συμβάλει στη διαμόρφωση μαζικών και διεκδικητικών αποφάσεων, στην κατεύθυνση της υπεράσπισης των δικαιωμάτων του. Γι’ αυτό και προτείνουμε να περάσει η διαδικασία λήψης των αποφάσεων στις Γενικές Συνελεύσεις. Το δε Διοικητικό Συμβούλιο οφείλει να περιοριστεί σε καθαρά λειτουργικό ρόλο. Σε αυτή την κατεύθυνση επιβάλλεται η Γενική Συνέλευση να γίνεται συχνά, σε τακτά χρονικά διαστήματα και όποτε το επιβάλλει η συγκυρία και όχι μόνο μια φορά το χρόνο. Ακόμα οι Συνελεύσεις δεν πρέπει να αναλώνονται σε μία στείρα κομματική αντιπαράθεση αλλά στην προσπάθεια διαμόρφωσης ευνοϊκότερων συνθηκών για τους φοιτητές και την κοινωνία.

Είμαστε πεπεισμένοι πως μόνο μέσα από τις συλλογικές διαδικασίες οι φοιτητές μπορούν να πετύχουν νίκες. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί το ελληνικό φοιτητικό κίνημα που με τις δομές και τις δυναμικές μορφές πάλης του κατόρθωσε να αντιστρέψει τους όρους της αποστειρωμένης αντιπροσώπευσης από τους κάθε λογής φοιτητοπατέρες, ανατρέποντας το ίδιο το πολιτικό σκηνικό. Οι φοιτητές δε χρειάζονται καθοδηγητές αλλά αγώνες.

ΧΑΜΕΝΟΙ ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΑΓΩΝΕΣ ΠΟΥ ΔΕ ΔΟΘΗΚΑΝ…

ΣΤΗ ΕΛΛΑΔΑ ΑΓΩΝΕΣ ….

Βρισκόμαστε ήδη στις αρχές Μαΐου, στα μέσα μιας χρονιάς η οποία άρχισε και συνεχίζεται με πολύ διαφορετικά δεδομένα για τα Πανεπιστήμια .Το μεγαλειώδες φοιτητικό κίνημα από τον Μάη μέχρι σήμερα δίνει ασταμάτητα και ανυποχώρητα με συνελεύσεις, καταλήψεις, διαδηλώσεις, τη μάχη ενάντια στον νόμο πλαίσιο αλλά και την αναθεώρηση του άρθρου 16, που επιτρέπει την ίδρυση ιδιωτικών πανεπιστημίων. Σε αυτόν τον αγώνα συμμετέχουμε πολλοί Κύπριοι φοιτητές ως ενεργά μέλη των συλλόγων φοιτητών στις σχολές. Ο νέος νόμος –πλαίσιο επηρεάζει τον καθένα από μας, ακόμα κι αν δεν αναγνωρίζει τον εαυτό του ως μελλοντικό εργαζόμενο στην Ελλάδα. Σαν Κύπριοι φοιτητές που σπουδάζουν και ζουν στην Ελλάδα και βιώνουν την πραγματικότητα του ελληνικού πανεπιστημίου και τα επαγγελματικά δικαιώματα που αυτό παρέχει, στο βαθμό που η αναδιάρθρωση έρχεται να αλλάξει αυτά τα δεδομένα επηρεάζει εξίσου όλους τους φοιτητές, ανεξάρτητα από ποια χώρα προέρχονται ή σε ποια χώρα θα εργαστούν.

Αυτό το φοιτητικό κίνημα έδειξε πως με συλλογικούς ανατρεπτικούς αγώνες, με οξυμένες μορφές πάλης και με πολιτική αντιπαράθεση που θα αναδεικνύει όλη τη βεντάλια της επίθεσης και των εκφραστών της (κυβέρνηση,ΠΑΣΟΚ,ΕΕ,ΣΕΒ κλπ) και θα βάζει μπροστά τις ανάγκες της φοιτητικής νεολαίας, μπορεί να πετυχαίνει νίκες. Για την επίτευξη αυτών των νικών απαραίτητο μέσο πάλης αποδείχτηκε στην πράξη ότι είναι η κατάληψη. Η κατάληψη είναι μια αναγκαία δυναμική μορφή πάλης και όχι μια υπεκφυγή για χάσιμο διδακτικών ωρών. Παρά το κόστος που έχουν οι φοιτητές, η κατάληψη κατάφερε να ασκήσει τριγμούς και να πιέσει την κυβέρνηση.

Μια πρώτη νίκη ήταν η αναδίπλωση της κυβέρνησης το καλοκαίρι, βάζοντας προσωρινά στο συρτάρι το νέο νόμο-πλαίσιο. Οι χιλιάδες νέοι που συμμετείχαν στον αγώνα, η δυναμική που απέκτησε αυτό το κίνημα μέσω της ενεργοποίησης των συλλογικών και αμεσοδημοκρατικών διαδικασιών, των Γενικών Συνελεύσεων και του Συντονιστικού των Καταλήψεων ακόμη και σε συλλόγους και πόλεις χωρίς κινηματικές παρακαταθήκες αποδεικνύουν τη δυνατότητα των μαζών όταν βγαίνουν στο προσκήνιο να πετυχαίνουν νίκες. Συγκροτήθηκε ενιαίο μέτωπο δράσης με τη συμμετοχή των ευρύτερων μαζών, από τα κάτω μακριά από συνεννοήσεις επιτελείων και κομματικών γραφείων.

Νίκη ήταν και η αποτυχία της κυβέρνησης να εξασφαλίσει μια ευρύτερη συναίνεση και γύρω από την αναθεώρηση του άρθρου 16, η οποία αποτυπώθηκε και στο γεγονός της ψήφισής του με λιγότερους από 180 βουλευτές, χάνοντας έτσι τη λευκή επιταγή της αυξημένης πλειοψηφίας για την αναθεώρηση την επόμενη τετραετία. Το κίνημα κατάφερε έτσι να πετύχει και άλλο ρήγμα στο επίσημο πολιτικό σκηνικό, να σπάσει τη βιτρίνα της συναίνεσης, να διαλύσει τις κυβερνητικές συμμαχίες, φέρνοντας την κυβέρνηση σε χειρότερη θέση μάχης.

Μετά την ανεπιτυχή προσπάθεια αναθεώρησης του άρθρου 16 η κυβέρνηση επέλεξε να επαναφέρει και να περάσει αμέσως πραξικοπηματικά από τη βουλή τον νέο νόμο πλαίσιο, παρά την οξυμένη φάση στην οποία βρισκόταν το φοιτητικό κίνημα, την μεγαλύτερη της τελευταίας δεκαετίας. Ο νέος νόμος-πλαίσιο αποτελεί ό,τι πιο αυταρχικό έχει δει η ελληνική εκπαίδευση από τη χούντα και μετά και παρά την προσπάθεια από πλευράς κυβέρνησης να παρουσιαστεί ως πιο μετριοπαθής σε σχέση με το περσινό προσχέδιο, ο πυρήνας των αλλαγών παραμένει ο ίδιος και σε πολλά ζητήματα κινείται σε πιο αντιδραστική κατεύθυνση:

Άσυλο: Aρμόδιο όργανο για τη λήψη της απόφασης της άρσης του κατά το νέο νόμο δε θα είναι πια η Σύγκλητος, αλλά το πρυτανικό συμβούλιο με απλή πλειοψηφία 3/5, καθιστώντας έτσι πιο ευέλικτο τον τρόπο κατάλυσής του. Κατά το νέο νόμο το άσυλο κατοχυρώνεται έναντι οποιουδήποτε επιχειρεί να το καταλύσει και όχι έναντι στους κατασταλτικούς μηχανισμούς. Έτσι γίνεται ξεκάθαρο πως στο επίκεντρο των αλλαγών δε βρίσκεται η τόσο πολυσυζητημένη πάταξη της «εγκληματικότητας» αλλά πολύ περισσότερο η παρεμπόδιση και η ποινικοποίηση της πολιτικο-συνδικαλιστικής δράσης και των φοιτητικών κινητοποιήσεων, θέτοντας εκτός ασύλου και άρα αιτία άρσης του συνήθεις πρακτικές του φοιτητικού κινήματος (όπως οι καταλήψεις, οι μαζικές παραστάσεις διαμαρτυρίας σε Συγκλήτους, τμήματα κτλ.)

Διαγραφές φοιτητών στα ν+ν έτη – αλυσίδες μαθημάτων – διάρκεια εξαμήνων: Ενώ η σημερινή πραγματικότητα του ελληνικού πανεπιστημίου δεν προϋποθέτει το χρονικό περιορισμό στην δυνατότητα αποπεράτωσης των σπουδών, έρχεται να εισάγει την έννοια της διαγραφής( 2ν έτη). Κατ’ αρχάς οι αιώνιοι φοιτητές δεν επιβαρύνουν το πανεπιστήμιο αφού δεν προμηθεύονται βιβλία και πάσο, μετά τα ν+2 χρόνια. Επίσης εισάγονται προαπαιτούμενα μαθήματα (που χωρίς την επιτυχία σε αυτά ο φοιτητής δε θα μπορεί να εξετάζεται σε μαθήματα ανωτέρων εξαμήνων και άρα δυσχεραίνεται περαιτέρω η δυνατότητά του να προχωρά στις σπουδές του). Είναι λοιπόν, πολύ εμφανής η προσπάθεια όχι μόνο εντατικοποίησης της φοιτητικής ζωής (οδηγώντας το φοιτητή σε εξοντωτικούς ρυθμούς σπουδών και στην ελαχιστοποίηση του ήδη λίγου ελεύθερου χρόνου) αλλά και η προσπάθεια απομάκρυνσης των φοιτητών από τις συλλογικές διαδικασίες.

Ορισμός διάρκειας εξαμήνων: Ο ορισμός της διάρκειας του εξαμήνου σε 13 πλήρεις εβδομάδες με περιθώριο μάλιστα αναπλήρωσης μόλις 2 εβδομάδων, συνεπάγεται ότι μη συμπλήρωσή τους θα σημαίνει αυτομάτως απώλεια του εξαμήνου (υπό το πρίσμα βέβαια του ότι και υπό «φυσιολογικές» συνθήκες τα εξάμηνα σπάνια έχουν τέτοια διάρκεια). Είναι προφανές ότι έτσι ποινικοποιούνται οι κινητοποιήσεις από πλευράς φοιτητών (αφού ακόμα και μια 3ήμερη κατάληψη ενδεχομένως να οδηγούσε απώλεια του εξαμήνου) με στόχο την ιδεολογική και πολιτική τους πειθάρχηση.

Θέσπιση εσωτερικών κανονισμών: Βάσει του νέου νόμου το κάθε ίδρυμα υποχρεούται να καταρτίσει εσωτερικό κανονισμό λειτουργίας με βάση έναν πρότυπο κανονισμό του υπουργείο, ο οποίος θα πλαισιώνει τόσο τα όσα αναφέρθηκαν για το άσυλο (πχ το ποιοι χώροι εν τέλει ορίζονται ως χώροι εκπαίδευσης και έρευνας), τις αλυσίδες μαθημάτων (για το ποια μαθήματα χαρακτηρίζονται προαπαιτούμενα για κάποια άλλα) αλλά και όσα ακολουθούν (για τα 4ετή αναπτυξιακά προγράμματα). Μάλιστα αν κάποιο ίδρυμα δε «συμμορφωθεί» και δεν καταρτίσει εσωτερικό κανονισμό μέχρι τον Σεπτέμβρη τότε στα πλαίσια των επιβαλλόμενων πειθαρχικών μέτρων οι αποφάσεις του παύουν να αναγνωρίζονται από το υπουργείο και παραλύει η όποια λειτουργία του εξ’ αιτίας της μη χρηματοδότησης από το υπουργείο.

4ετή αναπτυξιακά προγράμματα – Αξιολόγηση: Ως συνέχεια των παραπάνω, τα «4ετή αναπτυξιακά προγράμματα αποτελούν ένα είδος «σύμβασης» μεταξύ των ιδρυμάτων και του υπουργείου βάσει του οποίου τα ιδρύματα καλούνται να κάνουν ένα προγραμματισμό τόσο του περιεχομένου των προγραμμάτων σπουδών και της διεξαγόμενης έρευνας, όσο και διαχείρισης των κονδυλίων και των λοιπών πόρων. Με βάση την κατεύθυνση αυτού του προγραμματισμού (που βέβαια θα είναι δεδομένη και αυτό που θα κρίνεται τελικά θα είναι σε ποιο βαθμό υλοποιεί τους κυβερνητικούς σχεδιασμούς) και την ανταπόκριση του ιδρύματος σε αυτόν στο τέλος της 4ετίας, το ίδρυμα θα αξιολογείται και θα κατατάσσεται σε κλίμακες, με βασικό μοχλό πίεσης την χρηματοδότηση. Η αξιολόγηση, που ψηφίστηκε πριν από 2 χρόνια από την βουλή, έρχεται να κατατάξει τις σχολές και τα πτυχία (μέσω των «αντικειμενικών» της κριτηρίων) πιέζοντάς τις στην κατεύθυνση της εφαρμογής του συνόλου των αλλαγών που θέλει το υπουργείο για τα πανεπιστήμια.

Συγγράμματα: Πέρα από το γεγονός ότι ξεκινά και θεσμικά μια διαδικασία αμφισβήτησης του δωρεάν χαρακτήρα της εκπαίδευσης (δωρεάν θα διατίθεται μόνο το ένα σύγγραμμα), τα πολλαπλά συγγράμματα εισάγουν το ακαθόριστο της διδακτέας ύλης που ξεφεύγει από τα όρια του ενός βιβλίου. Επομένως ο φοιτητής θα αναγκάζεται να πληρώνει υπέρογκα ποσά στην αγορά συγγραμμάτων και να καταφεύγει στη λύση της παρακολούθησης που πλέον καθίσταται υποχρεωτική εκ των πραγμάτων.

Συνδιοίκηση: Η καθιέρωση της καθολικής ψηφοφορίας φοιτητών στις πρυτανικές εκλογές θα απαξιώσει το φοιτητικό συνδικαλισμό και θα δημιουργήσει όρους περαιτέρω ενσωμάτωσης του φοιτητικού κινήματος και σχέσεις διαμεσολάβησης φοιτητικών στρωμάτων με καθηγητικά λόμπι, προωθώντας την αποπολιτικοποίηση των διαδικασιών των συλλόγων.

Είναι προφανές λοιπόν ότι αυτό που έρχεται να υλοποιήσει ο νέος νόμος-πλαίσιο είναι η υιοθέτηση «ορθολογικότερων» και «εκσυγχρονισμένων» όρων λειτουργίας από τα δημόσια πανεπιστήμια προλειαίνοντας έτσι το έδαφος για έναν πιο ομαλό ανταγωνισμό μεταξύ δημόσιων και ιδιωτικών ιδρυμάτων. Τα τελευταία, τα οποία πέρα μάλιστα από το ότι θα φέρουν την κατάργηση αυτού που ονομάζουμε δημόσιου και δωρεάν χαρακτήρα της εκπαίδευσης, θα αποτελέσουν μοχλό πίεσης των δημόσιων ιδρυμάτων προς σκληρότερους ρυθμούς φοίτησης, αναδιαρθρωμένα προγράμματα σπουδών, 2 κύκλους, αξιολόγηση, ανύπαρκτα επαγγελματικά δικαιώματα και αυταρχικά μοντέλα λειτουργίας. Ήδη η κυβέρνηση έχει εξασφαλίσει την πελατεία των ιδιωτικών πανεπιστημίων, θεσπίζοντας την βάση του 10 για εισαγωγή στην δημόσια τριτοβάθμια εκπαίδευση.

Μετά την πορεία-ορόσημο στις 8/3 που άγγιξε τις 40.000 διαδηλωτών, την ημέρα ψήφισης του ν/σ για το νέο νόμο-πλαίσιο, το φοιτητικό κίνημα πιο μαχητικό, δυναμικό αλλά και αποφασιστικό από ποτέ, συνεχίζει τη μάχη απαιτώντας την απόσυρση του νόμου. Απέναντι στη ωμή καταστολή και προσπάθεια διάλυσης των μεγαλειωδών συλλαλητηρίων, τη στοχοποίηση και το φακέλωμα συγκεκριμένων συνιστωσών και αγωνιστών του κινήματος, την προσπάθεια κατασυκοφάντησης των αγώνων μας και διαστρέβλωσης των δίκαιων αιτημάτων μας από συντηρητικά κι αλλά «προοδευτικά» ΜΜΕ, στις επιλογές αυτές του κρατικού μηχανισμού για καταστολή και πειθάρχηση των φοιτητικών αγώνων, το φοιτητικό κίνημα προτάσσει τις μαζικές, συγκρουσιακές του πρακτικές. Η αντιπαράθεση και η σύγκρουση του φοιτητικού κινήματος με την κυβέρνηση γίνεται με κάθε τρόπο (πολιτικά, ιδεολογικά, οργανωτικά), αλλά με μαζικά και όχι ατομικά χαρακτηριστικά, και βασιζόμενο στις συλλογικές του διαδικασίες, που νομιμοποιούνται στη συνείδηση χιλιάδων φοιτητών.

Μια από τις πιο σημαντικές παρακαταθήκες που γεννήθηκαν μέσα στις ζωντανές και μαζικότατες διαδικασίες του καλοκαιριού είναι η αναζωπύρωση των αμεσοδημοκρατικών διαδικασιών του φοιτητικού κινήματος. Οι διαδικασίες των γενικών συνελεύσεων, οι ανοιχτές συντονιστικές επιτροπές κατάληψης, τα ανοιχτά συντονιστικά καταλήψεων που συμμετέχουν όλοι οι φοιτητικοί και σπουδαστικοί σύλλογοι και πραγματοποιούνται μετά το τέλος της πορείας, εμπλέκοντας ευρύτερα κομμάτια φοιτητών στις διαδικασίες πολιτικοποίησης και λήψης αποφάσεων του φοιτητικού κινήματος, ο ενιαίος συντονισμός όλων των γενικών συνελεύσεων, από τα κάτω και αμεσοδημοκρατικά, στη βάση των αποφάσεων των γενικών συνελεύσεων και όχι στη βάση μιας πολιτικής πλατφόρμας, κεκτημένα που διασφαλίζουν όχι μόνο το δημοκρατικό και τον ενιαίο χαρακτήρα του φοιτητικού κινήματος αλλά και την ίδια τη συγκρότηση και τη μαζικοποίηση του.

Όλα αυτά τα στοιχεία, που έδωσαν στο κίνημα ένα ανατρεπτικό χαρακτήρα με νικηφόρα προοπτική, είναι που έδωσαν σε μας τη ώθηση και αποφασιστικότητα να παλέψουμε ενάντια στη συντηρητική κατεύθυνση του τρόπου λειτουργίας και δράσης της ΕΦΕΚ Αθήνας, ώστε να τεθούν οι βάσεις για να βγει από το λήθαργο ο σύλλογος και να βαδίσει στον δρόμο του αγώνα.

ΚΑΙ ΜΕΙΣ ΣΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΜΑΣ…

Η δράση και οι πρακτικές του φοιτητικού κινήματος στην Ελλάδα και τα αποτελέσματα που έχει καταφέρει, θα πρέπει να αποτελέσουν παράδειγμα κόντρα στην αδράνεια των Κυπρίων φοιτητών.

Είναι επιτακτική ανάγκη ιδιαίτερα σήμερα που στη Κύπρο έχουν ψηφιστεί νομοσχέδια για τη μετεξέλιξη των κολλεγίων σε ιδιωτικά πανεπιστήμια να υπάρξουν ουσιαστικές αντιστάσεις με σκοπό την ανατροπή του νόμου, μακριά από ψευτοδιλήμματα για τον κερδοσκοπικό ή μη χαρακτήρα τους. Συγκεκριμένα όλα τα κόμματα και οργανώσεις τάχθηκαν ανεπιφύλακτα υπέρ του νομοσχεδίου με εξαίρεση το ΑΚΕΛ και τη προοδευτική που όμως δεν διαφώνησαν επί της ουσίας αλλά πρόβαλαν τη θέση για ιδιωτικά πανεπιστήμια μη κερδοσκοπικού χαρακτήρα. Είτε κερδοσκοπικά είτε όχι, τα ιδιωτικά πανεπιστήμια συνεπάγονται μια σειρά από αυταρχικές ρυθμίσεις, τόσο στον τρόπο λειτουργίας τους όσο και στην μορφή τους. Αυτό σημαίνει εντατικοί ρυθμοί σπουδών, αδυναμία αντίδρασης σε αυθαιρεσίες (καθηγητές, κτλ.) εντός του ιδρύματος, καμιά δυνατότητα αντίστασης στην εκπαιδευτική πολιτική της κυβέρνησης, ανυπαρξία κοινωνικών φοιτητικών παροχών και καταβολή διδάκτρων.

Εμείς απορρίπτουμε ξεκάθαρα το νομοσχέδιο στο σύνολο του και λέμε ότι ο μόνος τρόπος για να ανατραπεί είναι με τη ανάπτυξη συλλογικών αγώνων, με οξυμένες μορφές πάλης και με αιχμηρή πολιτική αντιπαράθεση ενάντια στη αστική πολιτική.

Ένα ακόμα φλέγον ζήτημα που αφορά τους κύπριους φοιτητές και αυριανούς εργαζόμενους είναι η αναδιάρθρωση του ασφαλιστικού συστήματος, για το οποίο έχει ήδη ξεκινήσει αυτές τις βδομάδες ο “διάλογος” ανάμεσα στην κυβέρνηση και τους «κοινωνικούς εταίρους”. Κύριος άξονας της κυβερνητικής πολιτικής είναι η αύξηση του ορίου αφυπηρέτησης από τα 60 στα 65-67, μη αποκλείοντας και άλλα μέτρα όπως η αύξηση των εισφορών στο ΤΚΑ (Ταμείο Κοινωνικών Ασφαλίσεων), η συγκράτηση και μείωση των εξόδων (βλέπε μείωση παροχών) και η καλύτερη απόδοση των αποθεματικών του (δηλαδή σύμφωνα με την ευρωπαϊκή τάση η επένδυση τους σε ιδιωτικά κεφάλαια με ρίσκο όμως να ζημιώσουν). Τα μέτρα αυτά αποτελούν επίθεση στα δικαιώματα των εργαζομένων και της νεολαίας και εντάσσονται στο πλαίσιο της στρατηγικής της Λισσαβόνας, μια σειρά αντιδραστικών μέτρων που καλούνται να υλοποιήσουν οι κυβερνήσεις των χωρών μελών της Ε.Ε. Το ΤΚΑ και τα δικαιώματα αυτά έχουν κατακτηθεί με αγώνες και θυσίες από το εργατικό κίνημα σε όλο τον κόσμο και στην Κύπρο. Το ταμείο ανήκει σε όλους εργαζόμενους, αποτελείται από δικά τους λεφτά ενώ το κράτος έχει την υποχρέωση να εγγυάται την λειτουργία του. Στη Κύπρο μάλιστα έχουμε ένα από τα πιο υγιή ταμεία στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Παρ’ όλα αυτά το κράτος, που ουσιαστικά το διαχειρίζεται, κλείνει τα μάτια και επιτρέπει σε εργοδότες να χρωστούν εκατομμύρια λίρες (λεφτά που ανήκουν στους εργαζόμενους) στο ταμείο, ενώ ανέχεται την μαύρη εργασία που πλήττει κυρίως τους μετανάστες, τους Τουρκοκύπριους συμπατριώτες μας και τα πιο ευπαθή στην εκμετάλλευση κοινωνικά στρώματα. Αποτέλεσμα αυτού είναι οι άνθρωποι αυτοί να αμοίβονται με μισθούς πείνας και τεράστια ποσά αντί να καταλήγουν στο ΤΚΑ να καταλήγουν στην τσέπη των εργοδοτών.

Η αύξηση του ορίου αφυπηρέτησης πλήττει τους εργαζομένους, ιδιαίτερα τα κατώτερα στρώματα που εργάζονται σε βαριά επαγγέλματα, αφού θα δουλεύουν επιπλέον χρόνια σε αντίξοες συνθήκες μη μπορώντας να αντεπεξέλθουν σε αυτές, στερώντας τους το δικαίωμα να ξεκουραστούν παίρνοντας μια αξιοπρεπή σύνταξη. Κύρια όμως αυτό στρέφεται εις βάρος των νέων αφού τους οδηγεί στη ανεργία με τη αποφοίτηση από τα πανεπιστήμια, ενώ οδηγεί και στη συμπίεση των μισθών προς τα κάτω στον ιδιωτικό τομέα καθώς και στον ακρωτηριασμό των επαγγελματικών τους δικαιωμάτων.

Τον Ιούνιο του 2005 ψηφίστηκε για τον δημόσιο τομέα με ομόφωνη απόφαση της βουλής η αύξηση του ορίου συνταξιοδότησης από τα 60 στα 63 χρόνια. Σε αυτό συμφώνησε και η ξεπουλημένη ΠΑΣΥΔΥ(συντεχνία των δημοσίων υπαλλήλων). Στη συνέχεια κάτω από τη πίεση φοιτητών, εργαζομένων και εκπαιδευτικών το ΑΚΕΛ και η ΠΕΟ αναγκάστηκαν να αναθεωρήσουν τη στάση τους και να ταχθούν ενάντια στη επέκταση του μέτρου στον χώρο της εκπαίδευσης, στους δήμους και τους ημικρατικούς οργανισμούς. (Η αρχική τοποθέτηση της ΠΕΟ ήταν ότι: «Η ΠΕΟ, πάρα τις επιφυλάξεις της δεν θα αντιστρατευτεί την εισαγωγή του μέτρου αυτού, έχοντας υπ’ όψιν και τις μέχρι σήμερα τοποθετήσεις των υπολοίπων εμπλεκομένων στον διάλογο γι’ αυτό το ζήτημα, καθώς και τις δεσμεύσεις, που ανέλαβε η κυβέρνηση μέσα από το πρόγραμμα σύγκλισης απέναντι στην Ε.Ε.»).

Αυτή η μεταστροφή συνέβαλε στη καταψήφιση του μέτρου σε δημοψήφισμα που έγινε στους καθηγητές με ποσοστό πέραν του 60% στη μέση εκπαίδευση και του 68% στη τεχνική. Η κυβέρνηση και η αντιπολίτευση (ο ΔΗΣΥ πιέζοντας μαζί με τη ΣΕΚ για επέκταση του σε όλο το δημόσιο, την εκπαίδευση και τον ιδιωτικό τομέα μέχρι τα 67) προσπαθούν να περάσουν ένα από τους πιο αντιδραστικούς νόμους, που πλήττει βασικά δικαιώματα των εργαζομένων, υλοποιώντας έτσι μια στρατηγική πολιτική που θέτει η Ε.Ε. Παράλληλα η κυβέρνηση συνέχισε την επίθεσή της ψηφίζοντας και εφαρμόζοντας την αύξηση των εισφορών των ελεύθερων επαγγελματιών. Το επιχείρημα της κυβέρνησης είναι η δήθεν μη βιωσιμότητα του ταμείου κοινωνικών ασφαλίσεων πράγμα που αναιρείται από την ίδια την οικονομική πραγματικότητα. Η παραγωγικότητα αυξήθηκε και συνεχίζει να αυξάνεται καθώς και τα κέρδη των επιχειρήσεων, παρόλα αυτά καλούνται οι εργαζόμενοι να καλύψουν το έλλειμμα στα ταμεία.

Η απλή αγωνιστική διαμαρτυρία, είναι η αντίληψη της μισής αντίστασης στην αστική πολιτική και γενικότερα η στάση των συντεχνιών και οργανώσεων, ακόμα και των αριστερών, για πρωτοβουλίες μόνο στον χώρο της εκπαίδευσης δείχνει ότι δεν προσπάθησαν να έρθουν σε ρήξη επί της ουσίας και συνολικά με τις κυρίαρχες επιλογές του κεφαλαίου. Και εδώ αυτό που χρειάζεται, κι αυτό καλούμαστε να πράξουμε το επόμενο διάστημα, είναι ανυποχώρητος αγώνας διαρκείας φοιτητών και εργαζομένων με οξυμένες μορφές πάλης για ανατροπή αυτής της πολιτικής. Και αυτό μπορούμε να το πετύχουμε με αδιαμεσολάβητη πάλη μακριά από ξεπουλημένους γραφειοκράτες των παρατάξεων και κομμάτων αλλά και εργατοπατέρες. Δεν παζαρεύουμε τα δικαιώματα μας αλλά δίνουμε τη μάχη με κάθε τρόπο για υπεράσπιση και διεύρυνση τους. Εμπρός στον δρόμο που χάραξε το ελληνικό φοιτητικό κίνημα!

ΑΝΑΤΡΕΠΟΝΤΑΣ ΤΟ ΚΑΤΕΣΤΗΜΕΝΟ ΣΤΗΝ ΕΦΕΚ

Με αφορμή την επιτακτική ανάγκη για αλλαγή πορείας πλεύσης του Κυπριακού Φοιτητικού κινήματος και ωθούμενοι από τις κοινές μας ανησυχίες για τη γενική απραξία που επικρατεί μέσα σ’ αυτό, θεωρήσαμε απαραίτητη την συγκρότηση μιας συλλογικότητας που θα παρεμβαίνει σε γενικές συνελεύσεις της ΕΦΕΚ και στο χώρο δράσης των Κύπριων φοιτητών. Σκοπός μας είναι να τεθεί μια πιο ριζοσπαστική αντίληψη στο κυπριακό φοιτητικό σώμα πέρα από τα στενά πλαίσια των καθεστωτικών παρατάξεων. Έτσι με πολύ μεράκι συγκροτήσαμε το σχήμα αυτό το οποίο είναι ανοιχτό σε κάθε φοιτητή.

Θεωρούμε τον εαυτό μας μέρος της ανεξάρτητης ριζοσπαστικής αριστεράς. Σκοπός μας είναι ένα φοιτητικό κίνημα που δεν θα διεκδικεί μόνο στα στενά πλαίσια της καθημερινότητας των Κυπρίων φοιτητών αλλά θα έχει και λόγο για πολύ ευρύτερα θέματα, αμφισβητώντας τις κυρίαρχες πολιτικές και κοινωνικές δομές. Με αφορμή τις δομές που επέλεξε το ελληνικό φοιτητικό κίνημα το τελευταίο διάστημα, μέρος του οποίου θωρούμε και εμείς τον εαυτό μας, κρατήσαμε κάποια στοιχεία που μας εκφράζουν. Όπως είναι:

Ανεξάρτητοι από το κράτος, κόμματα, επιχειρήσεις. Επιλέξαμε τον δρόμο του ανεξάρτητου σχήματος μιας και όλες οι παρατάξεις έχουν μετατραπεί σε εκκολαπτήριο μελλοντικών ψηφοφόρων των κομμάτων ακόμη και σε εκφραστές των εκκλησιαστικών οικονομικών συμφερόντων. Ανεξάρτητοι από την κυρίαρχη πολιτική αλλά και ριζικά αντίθετοι σε αυτήν, αλλά όχι γενικά και αόριστα ανεξάρτητοι από μια ιδεολογία.

Αριστεροί. Ο όρος αυτός εγείρει σήμερα πολλά ερωτήματα. Η δυσπιστία απέναντί του είναι εν μέρει δικαιολογημένη αφού πολλές φορές έχει χρησιμοποιηθεί κατά κόρον, έχει εκφυλιστεί και έχει χάσει το νόημά του. Πιστεύουμε ότι αυτός ο όρος πρέπει να ξαναβρεί το ουσιαστικό περιεχόμενό του στους αγώνες για μια άλλη κοινωνία. Αριστεροί γιατί απέναντι στον ατομικισμό και την προσωπική διαπραγμάτευση απαντάμε με το χτίσιμο συλλογικοτήτων, την συγκρότηση κινημάτων. Απέναντι στο βόλεμα και τον εφησυχασμό, την παθητικότητα και την υποταγή, αντιπαραθέτουμε τον δρόμο του συλλογικού αγώνα, τον πλουραλισμό και την πολυμορφία, τον δρόμο των γενικών συνελεύσεων και του μαζικού κινήματος. Γιατί η ιστορία δεν τελείωσε αλλά ενυπάρχει , στις συγκρούσεις του σήμερα, στις αγωνίες και στους αγώνες μας, περιέχει το σπόρο της ανατροπής.

Σχήμα. Ζωντανή ανεξάρτητη αγωνιζόμενη συλλογικότητα και όχι παράταξη. Στην κυνική μονοχρωμία των επισήμων παρατάξεων αντιπαραθέτουμε την πολυχρωμία και την πολυτασικότητα, απέναντι στη στείρα ομογενοποίηση, προβάλουμε τη δημοκρατική κουλτούρα και τη σύγκλιση διαφορετικοτήτων. Γιατί το τελευταίο πράγμα που χρειάζεται το πανεπιστήμιο και το φοιτητικό κίνημα είναι η λογική της παράταξης, ιμάντα μεταβίβασης της κομματικής γραμμής, από τους λίγους φωτισμένους φοιτητοπατέρες στους πολλούς ταπεινούς αφισοκολλητές.

Αντιλαμβανόμαστε το σχήμα ως μια ομάδα ατόμων που συναντιέται σε τακτά χρονικά διαστήματα για να συζητήσει και να δράσει ανάλογα με τα ζητήματα που θέτει η καθημερινή πραγματικότητα αλλά και πέρα απ` αυτήν. Κάθε άτομο που παρεμβαίνει στην συλλογικότητα αυτή εκφράζει ισάξια την άποψή του και τους προβληματισμούς του χωρίς να είναι ανάγκη να συμφωνεί σε κάποια προκαθορισμένη γραμμή. Οι αποφάσεις λαμβάνονται μετά από διάλογο και σύνθεση των απόψεων, χωρίς να υπάρχουν μέλη, πρόεδροι και ιεραρχίες.

ΑΝεξάρτητηΑριστερήΤΡΟΠΗ

Πρωτοβουλία Κυπρίων Φοιτητών

Posted in ΕΦΕΚ Αθήνας, Εθνικισμός - Ρατσισμός, Εκπαίδευση, Κείμενα Ανατροπής | Με ετικέτα: | Leave a Comment »

Γενική Συνέλευση ΕΦΕΚ

Posted by anatropipkf στο 3 Δεκέμβριος, 2007

ΟΛΟΙ ΣΤΗ ΓΕΝΙΚΗ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ ΤΗΣ ΕΦΕΚ

ΚΥΡΙΑΚΗ  9/12  13:00  στην ΙΑΤΡΙΚΗ

Κόντρα στην ανάθεση και την εν λευκώ αντιπροσώπευση,

Να παλέψουμε για αμεσοδημοκρατική λειτουργία της συνέλευσης

  • για το δικαίωμα κάθε μέλους του συλλόγου να τοποθετείται για κάθε θέμα και να θέτει προτάσεις προς ψήφιση
  • για να γίνονται ερωτήσεις μετά από κάθε τοποθέτηση
  • για να γίνει η συνέλευση μια ζωντανή διαδικασία, όπου αντιπαρατίθενται πολιτικές απόψεις και το σώμα αποφασίζει
  • για να μην αφήσουμε τις καθεστωτικές παρατάξεις να ελέγχουν το σύλλογο

Κόντρα στον εθνικισμό και την πατριδοκαπηλεία,

Να απομονώσουμε τις επικίνδυνες εθνικιστικές απόψεις και πρακτικές

Κόντρα στην υποταγή και την αδράνεια

Να βάλουμε το σύλλογο σε αγωνιστική τροχιά

  • διεκδικώντας εμείς οι ίδιοι αυτά που μας ανήκουν
  • χωρίς διαμεσολαβητές, σε ρήξη με το κατεστημένο και τη κυρίαρχη πολιτική

Posted in Δράσεις - Γεγονότα | Με ετικέτα: , | Leave a Comment »

Πατρίς – Θρησκεία – Οικογένεια

Posted by anatropipkf στο 3 Δεκέμβριος, 2007

Κάθε χρόνο στην συνέλευση της ΕΦΕΚ βιώνουμε το εθνικό θέατρο του πραλόγου: εθνικιστικά συνθήματα, πλήθος σημαιών, έξαρση του πατριωτισμού και της χριστιανοσύνης με αποκορύφωμα του εθνικού αυτού παροξυσμού, – το grandfinale – ο εθνικός ύμνος! Βέβαια η πραγματικότητα αυτή αντικατοπτρίζει την κυρίαρχη αντίληψη που καλλιεργείται συστηματικά και υπάρχει εδώ και χρόνια στο νησί: ο απόλυτος άκρατος εθνικισμός.

Ο όρος εθνικισμός – πατριωτισμός εύκολα παρανοείται και ακόμα πιο εύκολα εγύρει αντιστάσεις. Τι είναι τελικά το έθνος, ο εθνικισμός, ο πατριωτισμός; Μήπως ο πατριωτισμός είναι κι αυτός ένας συγκαλυμμένος εθνικισμός; Καμιά φορά ακόμα και τα πιο δημοκρατικά πνεύματα διολισθαίνουν στην προάσπιση της εθνικής ταυτότητας. Σχολείο, ΜΜΕ, κρατικοί φορείς, πολιτικά κόμματα συστηματικά προπαγανδίζουν την εθνική συνείδηση.

Ως έθνος μπορούμε να θεωρήσουμε μια ομάδα πληθυσμού που έχει και διαμορφώνει κοινές αναπαραστάσεις σ’ ένα συγκεκριμένο ιστορικό πλαίσιο. Ο κοινωνικές διαδικασίες που τις διαμορφώνουν δεν είναι στατικές αλλά υπάρχουν μέσα σ’ ένα πλέγμα συγκρούσεων, αλλοιώσεων και διαφοροποιήσεων όπου αυτά τα κοινά στοιχεία αναφοράς συνεχώς μεταβάλλονται δημιουργώντας νέα δεδομένα και συνθήκες. Κατά την φεουδαρχία όπως και σε παλαιότερες κοινωνικές οργανώσεις, αν και υπήρχαν εθνολογικά στοιχεία ουσιαστικά αυτά συστηματοποιούνται με την κυριαρχία του καπιταλιστικού τρόπου παραγωγής και διαχέονται σαν κυρίαρχη ιδεολογία. Έτσι η εθνική συνείδηση αναπτύσσεται αρκετά πρόσφατα ιστορικά, στην Ευρώπη τον 18ο αιώνα μαζί με την ανάπτυξη του Καπιταλισμού. Στις αρχές ύπαρξής του ο Καπιταλισμός απαιτούσε για την ανάπτυξή του όσο το δυνατό πιο μεγάλα, όσο το δυνατό πιο συγκεντρωτικά κράτη και ο εθνικισμός ήταν η κατάλληλη ιδεολογία για την εκπλήρωση αυτής της αναγκαιότητας: έτσι δημιουργήθηκαν τα έθνη-κράτη, ως αποτέλεσμα μεγάλων συγκρούσεων μεταξύ της ανερχόμενης αστικής τάξης και της φεουδαρχίας, της τότε κυρίαρχης τάξης.

Είναι γεγονός ότι πριν από την Ελληνική Επανάσταση στα Βαλκάνια συνυπήρχαν διάσπαρτα διάφορες εθνότητες (Τούρκοι, Αρβανίτες και Αλβανοί, Βλάχοι, Έλληνες, Σλάβοι) παρόλα αυτά η αναγκαιότητα κυριαρχίας της αστικής τάξης εξανάγκασε την δημιουργία αμιγώς εθνικών κρατών. Το εθνικό παραλήρημα των εθνικοφρόνων είναι απόρροια της γαλούχησης του “ελληνοχριστιανικού ιδεώδους”. Ας ξεκαθαρίσουμε κάποια πράγματα: ο όρος αυτός εφευρέθηκε με την ύπαρξη του ελληνικού κράτους και δεν ανταποκρίνεται σε κάποια ιστορική πραγματικότητα. Δεν υπήρξε μια ομαλή διαδικασία συνέχειας της ελληνικής αρχαιότητας με την βυζαντινή ορθοδοξία αλλά μια μετωπική σύγκρουση των δύο αντιθέτων πολιτισμών για την επικράτηση του ενός. Έτσι σημαίες με την ελληνική σημαία , την Κύπρο και τον Παρθενώνα μπορούν να εκληφθούν μόνο ως ένα κακαίσθητο κολλάζ ανιστόρητης προπαγάνδας. Η εφεύρεση της Μεγάλης Ιδέας – αποτέλεσμα της προηγούμενης διαδικασίας – εξυπηρέτησε τον ελληνικό αστισμό για την επέκταση της πολιτικής του κυριαρχίας στο σύνολο των εδαφών που ζούσαν ελληνικοί πληθυσμοί (1912-1922).

Όλα αυτά αποδεικνύουν ότι ο εθνικισμός ως ιδεολογία υπάρχει εξυπηρετώντας συγκεκριμένα συμφέροντα επιβολής κυριαρχίας και καθυπόταξης. Το έθνος αποτελεί τον συνεκτικό δεσμό ανωτέρων και κατωτέρων κοινωνικών στρωμάτων, καταπιεστών και καταπιεζομένων. Εξυπηρετεί και διαιωνίζει αυτή τη διάκριση αφού εντοπίζει τον εχθρό σε ένα άλλο έθνος – το οποίο παρεπιπτόντως διαπερνάται από την ίδια αντίφαση. Ένας από τους κυριότερους λόγους επιβολής κυριαρχίας στα κατώτερα στρώματα είναι η αποδοχή από αυτά της εθνικής ενότητας και των κοινών εθνικών συμφερόντων – τα κοινά εθνικά συμφέροντα δεν υπάρχουν είναι μια απάτη. Επικαλούμενη αυτά οι κυβερνήσεις δικαιολογούν και επιβάλλουν την αυταρχική τους πολιτική.

Ιδιαίτερα η ιστορία της Κύπρου δεν μπορεί να μας αφήνει με αυταπάτες. Ο δικός μας εθνικισμός χρησιμοποιήθηκε τελικά από τους ίδιους τους αποικιοκράτες, από τους οποίους πολεμούσαμε να απελευθερωθούμε, ως όπλο ενάντια στον Κυπριακό λαό, για να εξυπηρετήσουν τα συμφέροντά τους. Ο διαχωρισμός του λαού σε Έλληνες και Τούρκους, η παραγνώριση κοινών μας πολιτισμικών καταβολών, δημιούργησε ανεπανόρθωτες βλάβες στις μεταξύ μας σχέσεις. Η περιχαράκωση πίσω από εθνικά συμφέροντα, ουσιαστικά αποκρύπτει το πρόβλημα και αρνείται να δει την πραγματικότητα. Μάλιστα ακολουθεί πιστά τους δρόμους του παρελθόντος, εξωθώντας στα ίδια αδιέξοδα και την συντριβή, όπως αμείλικτα έκρινε η ιστορική πραγματικότητα.

Η αναγνώριση της Ελλάδας ως της “μητέρας πατρίδας”, ως της χώρας στην οποία πρέπει με κάθε τρόπο να συγκολληθούμε, αδυνατεί να αντιληφθεί πως Ελλάδα δεν είναι μια ιδέα, μια φαντασιακή έννοια που υπάρχει στο υπερπέραν. Ο ελληνικός κοινωνικός σχηματισμός υπάρχει μέσα στην ιστορική του εξέλιξη όχι ανεξάρτητα από τις κοινωνικές και ταξικές συγκρούσεις αλλά μέσα σ’ αυτές και καθοριζόμενος απ’ αυτές. Εμείς αναγνωρίζουμε, τιμούμε και διδασκόμαστε από τις μεγάλες στιγμές του ελληνικού εργατικού κινήματος, όχι γιατί αυτό ήταν ελληνικό αλλά γιατί υπήρξε ένα από τα σημαντικότερα ταξικά κινήματα της Ευρώπης. Οι ελληνολάγνοι, νοσταλγοί ένδοξων χουντικών καθεστώτων, ήταν αντίθετα απέναντι, με τους “εχθρούς” που ο λαός πολέμησε.

Στην καλύτερη περίπτωση ο εθνικισμός – ο έρπων φασισμός – απλά θα καταστρέφει την συνέλευση Κυπρίων φοιτητών. Πολύ χειρότερα όμως, αυτού του τύπου αντιλήψεις και πρακτικές οδηγούν σε συμμορίτικα χτυπήματα, ξυλοδαρμούς, “κλαίουσες” στην Λήδρας για την κατάρρευση του τείχους, σκοτεινές γριβικές αναμνήσεις που η αναβίωσή τους σύντομα θα πρέπει να απαντηθεί.

Posted in Εθνικισμός - Ρατσισμός, Κείμενα Ανατροπής | Με ετικέτα: | Leave a Comment »