ΑΝ.Α.ΤΡΟΠΗ πρωτοβουλία κυπρίων φοιτητών

Archive for Απρίλιος 2008

Εκδήλωση – Το Κυπριακό μετά τις εκλογές

Posted by anatropipkf στο 18 Απρίλιος, 2008

Παρασκευή 18 Απρίλη, 7:00 μμ, Αιθ. Γκίνη, Πολυτεχνείο

Εκδήλωση:

Το κυπριακό μετά τις εκλογές – Η στάση της αριστεράς και η ανάπτυξη του κινήματος επαναπροσέγγισης

Ομιλητές:

  • Χουριέτ Τούλκα, στέλεχος της πλατφόρμας τ/κ «Αυτή η γή είναι δική μας»
  • Κώστας Αχνίωτης, στέλεχος της πλατφόρμας ε/κ – τ/κ εκπαιδευτικών «Ενωμένη Κύπρος»
  • Φώτης Μπενίσλου, πολιτική οργάνωση Yeni Yol Τουρκίας
  • μέλος του σχήματος κυπρίων φοιτητών Αθήνας Ανατροπή

Τόπος-Χρόνος:

Διοργανωτές: ΟΚΔΕ – Σπάρτακος, Κόκκινο, Δίκτυο για τα Πολιτικά και Κοινωνικά Δικαιώματα, Ομάδα Ρόζα

Posted in Δράσεις - Γεγονότα | 3 Σχόλια »

ΑΝΟΙΚΤΗ ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΕΠΑΝΑΠΡΟΣΕΓΓΙΣΗΣ

Posted by anatropipkf στο 1 Απρίλιος, 2008

Ψήφισμα – πρόταση που καταθέσαμε στην Γενική Συνέλευση της ΕΦΕΚ στις 30/03

Επειδή το κυπριακό ανοίγει εκ νέου και με πολύ επιτακτικό τρόπο, προτείνουμε να συγκροτηθεί μία ανοικτή επιτροπή επαναπροσέγγισης στα πλαίσια της ΕΦΕΚ, με την ελεύθερη συμμετοχή κάθε μέλους του συλλόγου ανεξαρτήτως παράταξης. Σκοπός της θα είναι να συντονιστεί με Τ/Κ συμπατριώτες μας και να καλέσει σε κοινές εκδηλώσεις και δράσεις σε Ελλάδα και Κύπρο, σε μία κατεύθυνση ουσιαστικής επαναπροσέγγισης και πραγματικής ενοποίησης του κυπριακού λαού. Θεωρούμε πως είναι ο μόνος τρόπος για να εμπλακεί κάθε φοιτητής που επιδιώκει την ουσιαστική συζήτηση και δράση για να βρούμε ξανά όσα μας ενώνουν με τους Τ/Κ, αφήνοντας πίσω όσα μας χωρίζουν.

Posted in Κυπριακό, Κείμενα Ανατροπής, Ψηφίσματα | Με ετικέτα: , , , , , , | Leave a Comment »

ΠΡΟΤΑΣΗ ΓΙΑ ΤΗ ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΑ ΤΗΣ ΓΕΝΙΚΗΣ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗΣ

Posted by anatropipkf στο 1 Απρίλιος, 2008

Η πρόταση που καταθέσαμε στην αρχή της Γενικής Συνέλευσης για την διαδικασία

Για μια πιο αμεσοδημοκρατική, πιο πολιτική και πιο ζωντανή διαδικασία προτείνουμε τα εξής:

  • Συγκρότηση ανοιχτού προεδρείου, με δικαίωμα συμμετοχής κάθε φοιτητή που το επιθυμεί και εκπροσώπηση της κάθε παράταξης, που θα επικυρώνεται από το σώμα της συνέλευσης.

  • Διεξαγωγή γύρου ερωτήσεων μετά τη λήξη κάθε τοποθέτησης από όποιον το επιθυμεί.

  • Δικαίωμα τοποθέτησης και κατάθεσης ψηφισμάτων από οποιοδήποτε φοιτητή το επιθυμεί.

  • Τα ψηφίσματα να κατατίθενται και να ψηφίζονται αμέσως μετά το τέλος της συζήτησης των αντίστοιχων θεμάτων και όχι στο τέλος της Γενικής Συνέλευσης.

  • Η ψήφιση της εφορευτικής επιτροπής να διεξάγεται στο τέλος της συνέλευσης.

Posted in ΕΦΕΚ Αθήνας, Κείμενα Ανατροπής, Ψηφίσματα | Με ετικέτα: , , , , | Leave a Comment »

ΣΠΑΜΕ ΤΑ ΟΔΟΦΡΑΓΜΑΤΑ ΤΗΣ ΔΙΧΟΤΟΜΗΣΗΣ

Posted by anatropipkf στο 1 Απρίλιος, 2008

Το άνοιγμα της οδού Λήδρας, οι πρώτες επαφές και συμφωνίες ανάμεσα στους ηγέτες των δύο κοινοτήτων δείχνουν ότι το ζήτημα της επίλυσης του κυπριακού ανοίγει εκ νέου με πιο επιτακτικούς όρους, μετά από ένα μεγάλο διάστημα αδράνειας. Η απομάκρυνση του Παπαδόπουλου από την προεδρεία, μετά από μία θητεία που κατάφερε να παγιώσει ακόμα περισσότερο τα τετελεσμένα της εισβολής και τη διχοτόμηση καθώς και να κλείσει κάθε δίοδο επικοινωνίας ανάμεσα στις δύο κοινότητες, δημιουργεί νέα δεδομένα. Η εξέλιξη αυτή αποτελεί συνέχεια μίας σειράς γεγονότων ιστορικής σημασίας, με απαρχή την εξέγερση των Τ/Κ το 2002-2003, το άνοιγμα των οδοφραγμάτων το 2003 και τις διαδικασίες επίλυσης του κυπριακού, με αποκορύφωμα το σχέδιο Ανάν και το δημοψήφισμα.

Το 2003, δεκάδες χιλιάδες Τουρκοκύπριοι ξεσηκώθηκαν και βγήκαν στους δρόμους, απαιτώντας την επανένωση της Κύπρου, την αποχώρηση του τουρκικού στρατού και του Ντενκτάς από την ηγεσία. Παρά το κλίμα τρομοκράτησης που επικρατούσε λόγω του κατοχικού στρατιωτικού καθεστώτος, οι Τ/Κ, οργανωμένοι από τα κάτω, μέσα από συνδικάτα και πολιτικούς χώρους, κυρίως της αριστεράς, με μαχητικότητα και παλμό εξεγέρθηκαν, αναζητώντας μία διέξοδο από την πολιτική και οικονομική καταπίεση, μία διέξοδο από το τέλμα της στασιμότητας στο κυπριακό. Παράλληλα, προσπάθησαν να απευθυνθούν και στους Ε/Κ, δίνοντας το μήνυμα ότι μία δίκαιη λύση μπορεί να προέλθει μέσα από κοινό αγώνα των δύο κοινοτήτων, του κυπριακού λαού. Τη στιγμή όμως που στο βορρά υπήρχε ένας τέτοιος κοινωνικός αναβρασμός, ο νότος βρισκόταν σε περίοδο προεκλογικής εκστρατείας με αποτέλεσμα τα γεγονότα να υποτιμηθούν και να αποσιωποιηθούν. Η ιστορική ευκαιρία για την ουσιαστική ενοποίηση των δύο κοινοτήτων δόθηκε με τη διάνοιξη των οδοφραγμάτων μερικές βδομάδες μετά. Οι αυθόρμητες διαθέσεις του κόσμου έδειξαν ξεκάθαρα ότι αυτός ο λαός και θέλει και μπορεί να συμβιώσει, να συνεργαστεί και να πορευτεί ενωμένος. Αντίθετα, τα πολιτικά κόμματα και τα ΜΜΕ όχι μόνο περιθωριοποίησαν τον αγώνα των Τ/Κ αλλά ερμήνευσαν και στρεβλά τα γεγονότα, με σκοπό τη δημιουργία ενός κλίματος καχυποψίας και τρομοκρατίας. Έτσι οι Ε/Κ δε μπόρεσαν να αγωνιστούν και να συμπορευτούν με τους Τ/Κ σε μια τόσο κρίσιμη και ελπιδοφόρα στιγμή. Ιδιαίτερα μεγάλες είναι οι ευθύνες της Ε/Κ Αριστεράς, η οποία όφειλε, τιμώντας και την ιστορία της, να αναδείξει το ζήτημα και να κινηθεί σε μία λογική πραγματικής και ουσιαστικής επαναπροσέγγισης, δίνοντας τη δυνατότητα στο λαό να παίρνει την κατάσταση στα χέρια του.

Ο Τάσσος Παπαδόπουλος, που εκλέχθηκε με την υποστήριξη σχεδόν όλων των κομμάτων πλην του ΔΗΣΥ, δεν ακολούθησε πολιτική που να συμβαδίζει με τις προσδοκίες του λαού. Αντιθέτως στις διαπραγματεύσεις, αρχικά με τον Ντενκτάς και μετά με τον Ταλάτ, αποδέχτηκε την επιδιαιτησία και τα ασφυκτικά χρονοδιαγράμματα. Και ενώ είχε αποδεκτεί την φιλοσοφία του σχεδίου Ανάν με την στάση του φρόντισε ώστε οι διαπραγματεύσεις να καταλήξουν σε αδιέξοδο. Έτσι κάλεσε τον λαό να απορρίψει ένα σχέδιο που ο ίδιος είχε μεγάλη ευθύνη στη διαμόρφωση του. Με ένα εκβιαστικό τρόπο, τέθηκε στον κυπριακό λαό ένα σχέδιο λύσης, το οποίο κάθε πολιτικός χώρος ερμήνευε με το δικό του τρόπο, πολλές φορές με προπαγάνδα και παραπληροφόρηση, για να επιχειρηματολογήσει υπέρ ή κατά. Δημιουργήθηκε έτσι ένα διχαστικό κλίμα στο εσωτερικό της κάθε κοινότητας. Τα αποτελέσματα του δημοψηφίσματος ερμηνεύθηκαν επίσης με στρεβλό τρόπο από τις πολιτικές ηγεσίες και οδήγησαν στην έξαρση του εθνικισμού στην Ε/Κ κοινότητα και στην απογοήτευση και την απομάκρυνση των Τ/Κ. Μετά την απόρριψη του σχεδίου Ανάν από τους Ε/Κ, ακολούθησε μία περίοδος αύξησης του πληθυσμού των εποίκων και μεγάλης οικοδομικής έξαρσης, με την ανάπτυξη επιχειρήσεων τοπικών και μη, για την εξυπηρέτηση των συμφερόντων του κεφαλαίου. Η συνεχιζόμενη αυτή κατάσταση παγιώνει περαιτέρω τα τετελεσμένα της εισβολής και της διχοτόμησης και δυσχεραίνει σε μεγάλο βαθμό κάθε μετέπειτα προσπάθεια επανένωσης.

Ακριβώς λόγω όλων αυτών των αρνητικών δεδομένων, η εκλογή Χριστόφια στην προεδρεία δημιουργεί πολλές υποχρεώσεις. Το ΑΚΕΛ οφείλει να ανταποκριθεί στην ιστορική του πορεία αλλά και στην πολιτική της επαναπροσέγγισης που διακηρύττει εδώ και πολλά χρόνια, προωθώντας μία λύση βασισμένη στην πολιτική ισότητα των δύο κοινοτήτων, βασική προϋπόθεση για μια δίκαιη λύση. Αδιαμφισβήτητα, οι πιέσεις που θα δεχθεί η Ε/Κ ηγεσία για την εξυπηρέτηση των συμφερόντων ΗΠΑ, ΕΕ και Αγγλίας είναι δεδομένες. HΠΑ και ΕΕ αποσκοπούν στην αξιοποίηση της γεωπολιτικής σημασίας του νησιού, αλλά και στη δυνατότητα να συνεχίσει να αποτελεί οικονομική γέφυρα Ε.Ε-Μέσης Ανατολής-Ρωσίας. Από τη πλευρά τους οι Βρετανοί θα επιδιώξουν η λύση να διατηρεί και να επεκτείνει τις βάσεις τους, όπως και το σχέδιο Ανάν. Επιπλέον το τουρκικό κράτος με την ενισχυμένη στρατιωτική του παρουσία ασκεί διευρυμένες αρμοδιότητες στην χάραξη οικονομικής και πολιτικής γραμμής στο εσωτερικό της Τ/Κ πλευράς. Αντίστοιχα τα ελληνικά συμφέροντα επιδρούν στη χάραξη πολιτικής στην ελληνοκυπριακή πλευρά, εκμεταλλευόμενοι τα εθνικά χαρακτηριστικά των Ε/Κ. Και οι δύο πλευρές επιδιώκουν λύση με βάση τα δικά τους συμφέροντα και όχι με επίκεντρο τον κυπριακό λαό.

Όσο καλές προθέσεις μπορεί και να έχει ο Χριστόφιας για να εξυπηρετήσει τα συμφέροντα του λαού, αν δεν υπάρχει ένα ενιαίο κίνημα Ε/κ και Τ/κ, με κοινά αιτήματα και στόχους να αγωνίζεται και να πιέζει, η λύση που θα προκύψει δύσκολα θα εξυπηρετεί τα συμφέροντα του λαού. Αυτό το κίνημα θα πρέπει να αποκτήσει ουσιαστικό πολιτικό περιεχόμενο και να κτιστεί από τα κάτω με μαζικούς αγώνες όπως οι μεγαλειώδεις εργατικοί αγώνες το 1948. Αντίστοιχα, μόνο ένα τέτοιο κίνημα θα μπορεί να προκαλεί τριγμούς στις σχέσεις εξάρτησης που έχει η Τ/κ ηγεσία με την Άγκυρα και θα προωθεί μία λύση με κέντρο τον κυπριακό λαό. Τα συμφέροντα του κυπριακού λαού πρέπει να αυτονομηθούν από τις ιμπεριαλιστικές επιδιώξεις και τους τυχοδιωκτισμούς των αστικών τάξεων σε Ελλάδα, Κύπρο και Τουρκία.

Επειδή όμως είναι εύκολο απλά να λες και όχι να πράττεις, αντιλαμβανόμαστε πως είναι αναγκαίο να παρθούν διάφορες πρωτοβουλίες προς την κατεύθυνση αυτή. Επειδή κι εμείς σαν φοιτητές δε μπορούμε να παραμένουμε θεατές και οφείλουμε να βοηθήσουμε στην επίλυση, μπορούμε να κάνουμε συγκεκριμένες κινήσεις. Γι’ αυτό κι εμείς προτείνουμε να συγκροτηθούν ομάδες επαναπροσέγγισης στα πλαίσια του συλλόγου, στις οποίες θα συμμετέχουν Ε/κ και Τ/κ νέοι, που με διάφορες δράσεις σε Ελλάδα και Κύπρο (πχ κοινές εκδηλώσεις, κοινές συζητήσεις, μα κυρίως με κοινές διαμαρτυρίες στο δρόμο) θα παλεύουν για ένα κοινό μέλλον στην ίδια πατρίδα, σε μία κατεύθυνση πραγματικής ενοποίησης του κυπριακού λαού. Και το πιο σημαντικό: να βοηθήσουν στο να συνειδητοποιήσουμε όλοι μας, πως ο λαός έχει τη δύναμη και πρέπει να πιέσει τις ηγεσίες για να βρεθεί μια λύση που να ικανοποιεί και τις δύο πλευρές. Για να παλέψουμε μαζί ενάντια στον εθνικισμό, μακριά από μητέρες-πατρίδες για να βρούμε ξανά όσα μας ενώνουν, αφήνοντας πίσω όσα πλαστά μας χωρίζουν. Αυτό είναι το σημαντικότερο για να μπορέσει να επιβιώσει όποια λύση κι αν βρεθεί. Το άνοιγμα της Λήδρας είναι ένα θετικό γεγονός, δημιουργεί μια δυναμική που πρέπει να αξιοποιήσουμε προς αυτή τη κατεύθυνση, βάζοντας ακόμα πιο επιτακτικά αιτήματα για άμεση διάνοιξη κι άλλων διόδων, για επιστροφή της κλειστής πόλης της Αμμοχώστου στους κατοίκους της, για αποστρατικοποίηση.

Σίγουρα το κυπριακό πρόβλημα δε θα λυθεί πλήρως μέσα από τις συνομιλίες, αλλά μέσα από μαζικούς αγώνες. Κάθε σχέδιο όμως, θα πρέπει να εξετάζεται από το πρίσμα της δυνατότητάς του να φέρει τις δύο κοινότητες πιο κοντά, ούτως ώστε να μπορέσουν να παλέψουν από κοινού για κάτι καλύτερο. Η πρόταση μας δεν μπορεί παρά να είναι η προσπάθεια για να βγούνε στο προσκήνιο κοινοί αγώνες Ε/Κ και Τ/Κ, που θα μπορέσουν να πιέσουν τις ηγεσίες και σε ένα πιο προωθημένο στάδιο να αναπτύξουν κοινό αντικατοχικό αλλά και ταξικό αγώνα. Να γίνουν κοινοί αγώνες για κατοχύρωση ενιαίων δικαιωμάτων στο μισθό, τον χρόνο εργασίας, τις συνδικαλιστικές ελευθερίες, την υγεία, την παιδεία, την κοινωνική ασφάλιση, την ελεύθερη μετακίνηση.

Το πρόβλημα μπορεί να επιλυθεί μόνο μέσα από την απομυθοποίηση του «αόρατου εχθρού» που βρίσκεται στην απέναντι πλευρά και τη συνειδητοποίηση της ενότητας συμφερόντων των εργαζομένων των δυο κοινοτήτων και σίγουρα όχι μέσα από εθνικιστικές κορώνες και τις κραυγές των πατριωτών της κάθε πλευράς.

ΚΥΠΡΟΣ ΕΝΙΑΙΑ – ΚΥΡΙΑΡΧΗ – ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΗ

ΧΩΡΙΣ ΞΕΝΑ ΣΤΡΑΤΕΥΜΑΤΑ – ΧΩΡΙΣ ΕΓΓΥΗΤΡΙΕΣ ΔΥΝΑΜΕΙΣ

Posted in Κυπριακό, Κείμενα Ανατροπής | Με ετικέτα: , , , , , , | Leave a Comment »

ΓΕΝΙΚΗ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ ΤΗΣ Ε.Φ.Ε.Κ., 30/3

Posted by anatropipkf στο 1 Απρίλιος, 2008

…Για να βαδίσουμε στον δρόμο του αγώνα… Η φετινή Γενική Συνέλευση διεξάγεται σε μια ιδιαίτερα σημαντική περίοδο, τόσο για το κυπριακό όσο και για τα φοιτητικά ζητήματα. Τόσο η ύπαρξη ιδιωτικών πια πανεπιστημίων και η αύξηση των διδάκτρων, όσο και η ασφαλιστική μεταρρύθμιση δημιουργούν την ανάγκη για ανάπτυξη αντιστάσεων και αγώνων. Για τους φοιτητές, αυτό γίνεται μέσω των Γενικών Συνελεύσεων, το μόνο όργανο που μπορεί να συμπεριλάβει όλους τους φοιτητές άρα και να λαμβάνει αποφάσεις πιο δημοκρατικά.

Δυστυχώς όμως, οι ΓΣ στο Σύλλογό μας δε γίνονται με τον τρόπο που θα θέλαμε. Η ΓΣ έχει μετατραπεί από ένα πεδίο ζωντανής διαπάλης ιδεών και συζήτησης, από μία αμεσοδημοκρατική και οργανωμένη από τα κάτω διαδικασία, από μία ενεργό διαδικασία αποφάσεων όπου όλοι οι φοιτητές μπορούν να συμμετέχουν και να συνδιαμορφώνουν στην οποία το ΔΣ οφείλει να λογοδοτεί, σε μια αποστειρωμένη και απολιθωμένη διαδικασία. Απολιθωμένη γιατί ΓΣ διεξάγεται μόνο μια φορά το χρόνο, γιατί δικαίωμα λόγου έχουν μόνο οι παρατάξεις, γιατί δε γίνονται διάλογος και ερωτήσεις στους ομιλητές, γιατί εκεί δε λογοδοτεί στην ουσία το ΔΣ, γιατί ουσιαστικά γίνονται για να εξασφαλιστεί η εκλογική διαδικασία με την εκλογή εφορευτικής επιτροπής.

Μάλιστα η περσινή ΓΣ του Μάη ουσιαστικά δεν έγινε ποτέ, άρχισε και τέλειωσε με τη ψήφιση εφορευτικής επιτροπής αφού μετά έπρεπε να παραδοθεί η αίθουσα (βλέπετε έγινε εκτός ασύλου, σε ξενοδοχείο!).Έτσι καθαρά μόνο από υποχρέωση και όχι από ανάγκη το ΔΣ αποφάσισε να γίνει τον Δεκέμβρη ΓΣ. Η οποία έγινε μέσα σε έντονα προεκλογικό κλίμα και στείρα κομματική αντιπαράθεση και μέσα σε μια προαποφασισμένη διαδικασία που πάρθηκε στο ΔΣ όπου οι κομματικές παρατάξεις, παραβιάζοντας το καταστατικό του συλλόγου (που τόσο συχνά επικαλούνται) απαγόρευσαν σε όποιοδήποτε μέλος του συλλόγου να πάρει το λόγο, δικαίωμα το οποίο είχαν μόνο οι ορισμένοι εκπρόσωποι τους!! Και εδώ έχουμε το οξύμωρο στοιχείο του ότι ενώ η Προοδευτική από τη μια μετατοπίστηκε θετικά για συχνότερη σύγκλιση ΓΣ και δημοκρατικότερη λειτουργία της ΕΦΕΚ, καταθέτοντας σχετικό ψήφισμα(το οποίο υπερψηφίστηκε)από τη άλλη με δική της πρόταση στο ΔΣ αποφασίστηκε η προαναφερόμενη διαδικασία διεξαγωγής της ΓΣ.

Κατά τα άλλα, στη συζήτηση για το Κυπριακό είχαμε τη συνηθισμένη πατριδοκαπηλία και αοριστολογία για το περιεχόμενο της λύσης από όλες σχεδόν τις παρατάξεις και κυρίως από την Πρωτοπορία και το Δράσις-ΚΕΣ. Εμείς είμαστε οι μόνοι που τονίσαμε ότι τους όρους λύσης πρέπει να διαμορφώσει ο λαός, με τη κοινή δράση και συνεργασία Ε/Κ και Τ/Κ και όχι μόνο οι πολιτικές ηγεσίες μακριά από τις διαθέσεις του κόσμου.

Στα φοιτητικά η Πρωτοπορία υπερασπίστηκε με σθένος τα ιδιωτικά πανεπιστήμια και αποδοκίμασε έντονα τους μεγαλειώδεις αγώνες του ελληνικού φοιτητικού κινήματος, δείχνοντας για ακόμα μια φορά τη συντηρητική και αντιδραστική της άποψη για τη παιδεία. Η Αναγέννηση υπερασπίστηκε τις επιλογές της κυπριακής κυβέρνησης(!) ενώ ο Αγώνας επιδόθηκε σε ένα άκρατο λαϊκισμό παρόλο που απουσίαζε από τις όποιες κινητοποιήσεις έγιναν σε Κύπρο και Ελλάδα. Το Δράσις φλυαρούσε για τη αυτονομία του σε ένα αγώνα δρόμου για να αποδείξει ότι είναι πιο εθνικιστικό από την Πρωτοπορία, χωρίς όμως και αυτό να δείξει σημάδια αντίστασης στη κρατική πολιτική. Από την άλλη η Προοδευτική επανέλαβε τη θέση της για μη κερδοσκοπικά ιδιωτικά πανεπιστήμια και τόνισε τη συμμετοχή της στους αγώνες για να μη περάσει η επέκταση του ορίου αφυπηρέτησης όταν το ίδιο το ΑΚΕΛ στήριζε διατάξεις του νομοσχεδίου, στα πλαίσια υλοποίησης της πολιτικής της Ε.Ε. Εμείς ξεκάθαρα και με σαφήνεια τοποθετηθήκαμε ενάντια στο σύνολο των νομοσχεδίων τόσο για τα ιδιωτικά πανεπιστήμια, όσο και για τη αύξηση του ορίου αφυπηρέτησης, καταθέτοντας και σχετικά ψηφίσματα, αλλά και σε ότι αφορά άλλα επιμέρους φοιτητικά αιτήματα. Από κει και πέρα θετικό ήταν ότι πέρασαν ψηφίσματα ενάντια στη αύξηση του ορίου συνταξιοδότησης, καταδίκης της έξαρσης του εθνικισμού, αλληλεγγύης στη Τ/Κ νεολαία, ενάντια στον συναιτερισμό για την Ειρήνη και επιμέρους φοιτητικά ζητήματα όπως επέκταση της κρατικής χορηγίας, τα αεροπορικά ναύλα και οι μετεγγραφές.

Για μας, επειδή ακριβώς η ΓΣ είναι το πιο σημαντικό όργανο λήψης αποφάσεων και το μόνο που μπορεί να εκφράσει τις πραγματικές διαθέσεις των φοιτητών, πρέπει να γίνουν ουσιαστικά βήματα για να ξαναγίνει η Γενική Συνέλευση το ανώτατο όργανο του Συλλόγου. Να ξαναγίνει πεδίο διαπλοκής ιδεών και αντιλήψεων, πεδίο ανοικτής, γόνιμης και ζωντανής αντιπαράθεσης που παρέχει τη δυνατότητα ελέγχου κάθε εκλελεγμένου οργάνου. Τα χαρακτηριστικά που πρέπει να αποκτήσει η ΓΣ προς αυτή την κατεύθυνση, είναι τα εξής:

  • Συχνότερη διεξαγωγή ΓΣ, πράγμα που δεν αποτελεί μόνο θέμα κατασταστικού αλλά κυρίαρχα πολιτικής βούλησης. Ειδικότερα Γενικές Συνελεύσεις θα πρέπει να συγκαλούνται για συγκεκριμένα θέματα της συγκυρίας έτσι ώστε να έχουν μια λογική διάρκεια κατά την οποία θα μπορεί να εξαντλείται η συζήτηση και να λαμβάνονται αποφάσεις.
  • Συγκρότηση ανοικτού προεδρείου με δικαίωμα συμμετοχής κάθε φοιτητή που το επιθυμεί και εκπροσώπηση της κάθε παράταξης που θα επικυρώνεται από το σώμα της Συνέλευσης.
  • Διεξαγωγή γύρου ερωτήσεων μετά τη λήξη κάθε τοποθέτησης από όποιον το επιθυμεί.
  • Δικαίωμα τοποθέτησης και κατάθεσης ψηφισμάτων και από οποιοδήποτε φοιτητή το επιθυμεί. Τα ψηφίσματα να κατατίθενται και να ψηφίζονται αμέσως μετά το τέλος της συζήτησης των αντίστοιχων θεμάτων ώστε να αποτελούν την φυσική απόληξη της πολιτικής αντιπαράθεσης και όχι να μετατίθονται στο τέλος της ΓΣ.
  • Η ψήφιση της εφορευτικής επιτροπής να διεξάγεται στο τέλος της ΓΣ.

Καλούμε όλους τους φοιτητές στηρίξουν το ψήφισμα που θα καταθέσουμε για τη διαδικασία στην αρχή της ΓΣ. Να στηρίξουν το δικαίωμά τους για ενεργό συμμετοχή στη διαμόρφωση των αποφάσεων, να πάρουμε τη κατάσταση στα χέρια μας και να αποφασίσουμε συλλογικά και αμεσοδημοκρατικά για τα ζητήματα που μας αφορούν μακριά από λογικές ανάθεσης και αντιπροσώπευσης, να μη επιτρέψουμε σε κανέναν να παζαρεύει με τα δικαιώματα μας.

Όλη η εξουσία στις γενικές συνελεύσεις
Αγώνας στα χέρια των φοιτητών

Posted in ΕΦΕΚ Αθήνας, Κείμενα Ανατροπής | Με ετικέτα: , , | Leave a Comment »

ΟΡΙΟ ΣΥΝΤΑΞΙΟΔΟΤΗΣΗΣ: ΩΡΑ ΜΗΔΕΝ

Posted by anatropipkf στο 1 Απρίλιος, 2008

Το τελευταίο διάστημα ανοίγει εκ νέου από πλευράς κυβέρνησης το ζήτημα ττης μεταρρύθμισης του ασφαλιστικού συστήματος. Μάλιστα πλέον έχουμε ως δεδομένο την ομόφωνη απόφαση της βουλής για αύξηση του ορίου συνταξοδότησης των δημοσίων υπαλλήλων στο 63° έτος, ενώ λόγω της δυναμικής άρνησης των εκπαιδευτικών, η ρύθμιση δεν τους περιλαμβάνει. Κατά την διάρκεια της προηγούμενης διακυβέρνησης με τη σύμφωνη γνώμη και συμπαράσταση διάφορων καλοθελητών (ΔΗΣΥ, ΔΗΚΟ, ΕΔΕΚ) επιχειρήθηκε να ολοκληρωθεί η επίθεση στα δικαιώματα των εργαζομένων και της νεολαίας.

Οι κινήσεις αυτές εντάσσονται στα πλαίσια της στυγνής νεοφιλελεύθερης πολιτικής που εφαρμόζεται τα τελευταία χρόνια, με οδηγό τις κατευθύνσεις της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Το πρόβλημα; Η βιωσιμότητα του Ταμείου Κοινωνικών Ασφαλίσεων (Τι πρωτότυπο! Όλως παραδόξως το ίδιο επιχείρημα ανασύρουν οι κυβερνήσεις όλων των ευρωπαϊκών χωρών που επιχειρούν να μεταρρυθμίσουν το ασφαλιστικό σύστημα). Τα επιχειρήματα; Ο πληθυσμός γερνάει, η υπογεννητικότητα αυξάνεται άρα οι νέοι εργαζόμενοι είναι πολύ λιγότεροι και ως εκ τούτου δεν μπορούν να καλύψουν τις ανάγκες του ταμείου, αφού οι συνταξιούχοι έχουν αυξηθεί σε αριθμό. Επίσης, επειδή -κατά τη δική τους άποψη πάντα- η ανεργία έχει περιοριστεί σε χαμηλά επίπεδα, υπάρχουν περιθώρια (δηλαδή υπάρχουν περιθώρια για περεταίρω εγκλωβισμό της νεολαίας στην ανεργία). Και ποια μέτρα αναλαμβάνουν να προωθήσουν; Αύξηση των ορίων συνταξιοδότησης, άυξηση των εισφορών και έμμεση μείωση των συντάξεων, δηλαδή μια κατάφορη καταστρατήγηση των κεκτημένων των εργαζομένων. Η κατεύθυνση είναι σαφής: Το κοινωνικό κράτος και οι παροχές στους εργαζομένους δε χωράνε πλέον στον καπιταλισμό, αφού η αδηφαγία του μεγάλου κεφαλαίου πρέπει να βρει κι άλλους τρόπους κερδοφορίας, με την αφαίμαξη των εργαζομένων μέσω της περιστολής των ασφαλιστικών τους δικαιωμάτων.

Όταν τα επιχειρήματα τους καταρρέουν…

  • Μετά το Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, η αύξηση της παραγωγικότητας της εργασίας οδήγησε σε τεράστια αύξηση κερδών και εμπορευμάτων. Τα μεγέθη των κερδών υπερπολλαπλασιάστηκαν και σήμερα η παραγωγικότητα έχει φτάσει σε ασύλληπτα ψηλούς δείκτες που όχι μόνο δε δικαιολογούν την αύξηση των ορίων συνταξιοδότησης αλλά συνηγορούν στο γεγονός ότι υπάρχει περιθώριο να ζούμε αξιοπρεπώς δουλεύοντας πολύ λιγότερο. Αυτά όμως τα κέρδη τα απολαμβάνουν μόνο οι μεγάλες επιχειρήσεις, ξεζουμίζοντας τους εργαζομένους.
  • Η υπογεννητικότητα είναι αποτέλεσμα κοινωνικών παραγόντων (αύξηση των εξόδων για την ανατροφή ενός παιδιού κλπ) και σε καμία περίπτωση το πρόβλημα δε λύνεται με την αύξηση των ορίων και των εισφορών. Αντίθετα, μέτρα σαν κι αυτά χειροτερεύουν την κατάσταση.
  • Ο κύριος λογος για τον οποίο σήμερα υπάρχει δυσκολία να καλυφθούν οι ανάγκες του ταμείου είναι η πλήρης αποδιάρθρωση των εργασιακών σχέσεων τα τελευταία χρόνια. Η αύξηση της μερικής απασχόλησης οδηγεί στην εκμετάλλευση ευαίσθητων κοινωνικών ομάδων όπως οι νέοι, οι γυναίκες που εξαναγκάζονται να δουλεύουν ανασφάλιστα. Κυρίως όμως το βάρος πέφτει στους μετανάστες και στους Τουρκοκύπριους που εργάζονται κάτω από ένα καθεστώς δουλείας, οι περισσότεροι εξ αυτών παράνομα, με μισθούς πείνας και εξαντλητικά ωράρια, ενώ οι εργοδότες τους δεν καταβάλλουν καμία εισφορά στο Ταμείο Κοινωνικών Ασφαλίσεων. Οι εργαζόμενοι και οι εργάτες σ’ όλο τον κόσμο, πόσο μάλλον στην ίδια χώρα έχουν να αντιμετωπίσουν τα ίδια προβλήματα και έχουν τα ίδια συμφέροντα. Στο βαθμό που επηρεάζονται τα δικαιώματα της μίας ομάδας, επηρεάζονται και της άλλης, γι΄αυτό και η έμπρακτη αλληλεγγύη στους Τ/Κ και τους μετανάστες εργάτες ώστε να αποκτήσουν τα ίσα δικαιώματα αποτελεί μονόδρομο.
  • Η όποια αύξηση των εισφορών των εργαζομένων μειώνει την αξία της εργατικής δύναμης, δηλαδή μειώνει τον καθαρό μισθό του εργαζόμενου. Το κράτος μπορεί να βρει τα λεφτά, όχι όμως από τον εργαζόμενο. Είναι θέμα πολιτικής βούλησης γιατί το κράτος με φοροαπαλλαγές και με διάφορους άλλους τρόπους χαρίζει στους εργοδότες τις εισφορές που χρωστούν στο ταμείο. Όταν οι επιχειρήσεις έχουν τέτοια κερδοφορία, είναι ξεκάθαρο ότι ένα τέτοιο μέτρο συμβάλλει στην περεταίρω εκμετάλλευση του κόσμου της δουλειάς.

Το δικαίωμα στη σύνταξη όπως και άλλα κεκτημένα των εργαζομένων δεν ήταν πάντα δεδομένα αλλά κατοχυρώθηκαν με αγώνες και θυσίες. Η αναδιάρθρωση στο ασφαλιστικό δημιουργεί ένα τεράστιο πρόβλημα στους νέους, οι οποίοι θα εγκλωβιστούν ακόμα περισσότερο στην ανεργία αφού οι θέσεις εργασίας θα ανοίγουν με πολύ χαμηλότερους ρυθμούς. Μια ολόκληρη γενιά θα καταστεί όμηρος των ορέξεων των κυβερνήσεων που υπερασπίζονται το μεγάλο κεφάλαιο. Η νέα κυβέρνηση έχει δεσμευτεί ότι δεν θα αυξήσει τα όρια συνταξιοδότησης, δέσμευση η οποία δεν πρέπει να εφησυχάζει κανένα εργαζόμενο.

Με βάση τα παραπάνω η δική μας θέση είναι ξεκάθαρη. Να μην περάσει κανένα αντιλαϊκό μέτρο, να μην αυξηθούν οι εισφορές των εργαζομένων, να μη μειωθούν οι συντάξεις. Αντίθετα, απαιτούμε τη παροχή ακόμη περισσότερων δικαιωμάτων, αύξηση των συντάξεων, αύξηση εισφορών μόνο από πλευράς εργοδοτών και όχι εργαζομένων. Για την εξάλειψη των αντιθέσεων και των αδικιών που σήμερα υπάρχουν, μόνη απάντηση μπορεί να είναι η μείωση και εξίσωση των ορίων συνταξιοδότησης δημοσίου με ιδιωτικό τομέα προς τα κάτω.

Θεωρούμε ότι με τα δεδομένα που τίθενται σήμερα, η συμμετοχή στον διάλογο θα είναι ουσιαστικά μια διαπραγμάτευση του τι περισσότερο θα χάσουμε. Η ιστορία έχει δείξει πως τα κινήματα των εργαζομένων και της νεολαίας δεν κερδίζονται με τέτοιους τρόπους, παρά μόνο με μαζικές κινητοποιήσεις, απεργίες, διαδηλώσεις. Οι εργαζόμενοι, όπως και οι φοιτητές μπορούν να διευρύνουν τα δικαιώματα τους όταν οι ίδιοι περνούν στα χέρια τους τα πράγματα, όταν οργανώνονται και συντονίζονται κάτω από κοινά αιτήματα, μακριά από τις γραφειοκρατικές ηγεσίες των συντεχνιών και των παρατάξεων.

ΟΙ ΣΥΛΛΟΓΙΚΟΙ ΜΑΣ ΑΓΩΝΕΣ ΚΑΙ ΟΙ ΑΝΤΙΣΤΑΣΕΙΣ ΜΑΣ ΕΙΝΑΙ ΤΑ ΜΟΝΑ ΠΟΥ ΜΠΟΡΟΥΝ ΝΑ ΠΡΟΑΣΠΙΣΟΥΝ ΤΑ ΚΕΚΤΗΜΕΝΑ ΜΑΣ ΚΑΙ ΝΑ ΔΙΕΥΡΥΝΟΥΝ ΤΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ ΜΑΣ

Posted in Διάφορα, Κείμενα Ανατροπής | Με ετικέτα: , , , , , | Leave a Comment »

ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΗ ΑΝΑΔΙΑΡΘΡΩΣΗ, ΜΙΑ ΑΝΟΙΚΤΗ ΠΛΗΓΗ

Posted by anatropipkf στο 1 Απρίλιος, 2008

Το τελευταίο διάστημα προωθούνται στην Ευρώπη και μάλιστα με εξαιρετικά γοργούς ρυθμούς μεταρρυθμίσεις που πλήττουν στοιχειώδη κοινωνικά κεκτημένα, κυρίως στους χώρους της εκπαίδευσης και της εργασίας. Οι μεταρρυθμίσεις αυτές εντάσσονται σε μία γενική πολιτική που προωθείται από την ΕΕ με στόχο τη διαμόρφωση μέχρι το 2010 του Κοινού Ευρωπαϊκού Χώρου Ανώτατης Εκπαίδευσης (ΚΕΧΑΕ) μέσω της υλοποίησης των κατευθύνσεων της συνθήκης της Μπολόνια. Η νεοφιλελεύθερη αυτή πολιτική ευαγγελίζεται την ανάπτυξη και τον εκσυγχρονισμό, στην ουσία όμως αφορά και εξυπηρετεί τις ανάγκες των επιχειρήσεων και όχι την κοινωνική πρόοδο.

Συγκεκριμένα για την εκπαίδευση: ο νόμος πλαίσιο που σήμερα προωθείται στα ελληνικά πανεπιστήμια υπό τη μορφή του πρότυπου εσωτερικού κανονισμού καθώς και η συνθήκη της Μπολόνια, σε πολλά σημεία τους βρίσκουν εφαρμογή στο ΤΕΠΑΚ και στο Πανεπιστήμιο Κύπρου ήδη από την ίδρυσή τους. Έτσι το πρότυπο λειτουργίας τους βασίζεται στη διαδικασία της αξιολόγησης, η οποία όμως δε γίνεται για να διασφαλίσει τα συμφέροντα των φοιτητών και της κοινωνίας, αλλά έχει συγκεκριμένα χαρακτηριστικά. Υλοποιείται από τις επιτροπές αξιολόγησης στις οποίες κύριο λόγο έχουν το κράτος και το κεφάλαιο. Η έρευνα και η εκπαιδευτική διαδικασία αξιολογούνται με προκαθορισμένα κριτήρια ανταποδοτικότητας για να αποφασιστεί αν “αξίζει” η χρηματοδότησή τους. Αυτό επηρεάζει άμεσα και το πρόγραμμα σπουδών, δηλαδή τα μαθήματα παίρνουν τη μορφή πιστωτικών μονάδων ανάλογα με την “παραγωγική” τους αξία και το περιεχόμενό τους προσαρμόζεται στις ανάγκες της αγοράς. Αντίστοιχα το ενιαίο πτυχίο και τα ενιαία επαγγελματικά δικαιώματα που αυτό κατοχύρωνε καταργούνται και αντικαθιστώνται από τον Ατομικό Φάκελο Προσόντων και την ατομική διαπραγμάτευση των όρων εργασίας. Αυτό όμως δεν είναι κάτι σταθερό. Η συλλογή πιστωτικών μονάδων για να διατηρείς “παχουλό” το φάκελό σου ώστε να μη χάσεις και τη δουλειά σου, γίνεται αναγκαία εφόρου ζωής και μάλιστα με δικά σου έξοδα και στον ελεύθερό σου χρόνο. Παράλληλα οι διαγραφές των φοιτητών που ξεπερνούν το όριο φοίτησης, οι ενδιάμεσες υποχρεωτικές εξετάσεις και τα προαπαιτούμενα μαθήματα συμβάλλουν στην εντατικοποίηση των ρυθμών σπουδών. Επίσης η μη ύπαρξη ασύλου παράλληλα με τα πειθαρχικά συμβούλια στο νέο ΤΕΠΑΚ (δομές ελέγχου τήρησης των πανεπιστημιακών κανονισμών) διαμορφώνουν νομιμόφρονες και πειθαρχημένους αυριανούς πολίτες και εργαζόμενους. Υποτάσσουν και ενσωματώνουν το φοιτητικό κίνημα στα κοινωνικά στερεότυπα, καταστέλλουν τη ζωντάνια, τη δυναμικότητα και την τάση αμφισβήτησης και συλλογικής αντίστασης που το χαρακτηρίζουν.

Πέραν τούτων, στο Πανεπιστήμιο Κύπρου και στο ΤΕΠΑΚ τα συγγράμματα δε διατίθενται δωρεάν και οι φοιτητές αναγκάζονται να τα αγοράζουν. Χρήματα καλούνται να καταβάλουν και για την παρακολούθηση μεταπτυχιακών και διδακτορικών προγραμμάτων ενώ ούτε λόγος τίθεται για πραγματικά δωρεάν σίτιση και στέγαση ακόμα και για τους άπορους φοιτητές. Προβληματισμό μας προκαλεί και η τροπή που πιθανόν θα πάρει η συζήτηση που έχει ανοίξει για τα δίδακτρα στα κυπριακά δημόσια πανεπιστήμια η προηγούμενη κυβέρνηση. Από τα παραπάνω φαίνεται ότι η δημόσια εκπαίδευση στην ουσία δεν είναι δωρεάν, πράγμα που σημαίνει ότι η πρόσβαση και η παραμονή σε αυτήν είναι επιλεκτική σε όσους μπορούν οικονομικά να την αντέξουν.

Τον Ιούλιο του 2005 ψηφίστηκε και εφαρμόστηκε ο νόμος για τα μη κρατικά πανεπιστήμια, που αναγνωρίζει τα ιδιωτικά ιδρύματα και τα πτυχία τους ως ισότιμα των δημοσίων. Καταρχάς η ουσία δε βρίσκεται στη διάκρισή τους σε κερδοσκοπικά ή μη, αλλά στην ύπαρξη και στον τρόπο λειτουργίας τους. Η καταβολή διδάκτρων καταργεί τον όποιο δημόσιο και δωρεάν χαρακτήρα διατηρεί σήμερα η εκπαίδευση. Σε βάθος χρόνου ο ανταγωνισμός μεταξύ δημόσιων και ιδιωτικών πανεπιστημίων θα πιέσει τα δημόσια να λειτουργούν σε ακόμα μεγαλύτερο βαθμό με ιδιωτικοοικονομικά και επιχειρηματικά κριτήρια. Τέλος, η ύπαρξη πτυχίων ιδίων αντικειμένων αλλά διαφορετικών ταχυτήτων από διαφορετικά ιδρύματα θα υποβαθμίσει τα εργασιακά δικαιώματα που αυτά εξασφαλίζουν και θα εμποδίσει κάθε δυνατότητα μαζικής διεκδίκησης καλύτερων όρων εργασίας.

Το ζήτημα των φοιτητικών ναύλων, της κρατικής φοιτητικής χορηγίας και των μεταγραφών πρέπει με τον ίδιο τρόπο να αντιμετωπίζονται από την σκοπιά της διασφάλισης και της διεύρυνσης του δημόσιου και δωρεάν χαρακτήρα της εκπαίδευσης. Γι’ αυτό και το φοιτητικό κίνημα θα πρέπει να αγωνιστεί για τη διεύρυνσή τους. Η μείωση των φοιτητικών ναύλων θα έλθει μόνο μέσα από την πίεση στην ίδια την κυβέρνηση που έχει υποχρέωση να στηρίξει οικονομικά τους φοιτητές και όχι μέσα από διαβουλεύσεις με ιδιωτικές ή ημιδημόσιες εταιρείες, πράγμα που δεν οδηγεί πουθενά. Να παλέψουμε όχι μόνο ενάντια στα σενάρια μείωσης της φοιτητικής χορηγίας που τίθενται κατά καιρούς αλλά και για τη διεύρυνσή της με βάση τις ανάγκες των φοιτητών.

Απέναντι στη μεθοδευμένη επίθεση που δέχονται τα φοιτητικά και εργασιακά μας δικαιώματα οφείλουμε δυναμικά να αντισταθούμε, με μαζικές κινητοποιήσεις και διαδηλώσεις. Όπου έχουν εφαρμοστεί αυτές οι μεταρρυθμίσεις, η εμπειρία έδειξε ότι όχι μόνο δεν ωφελούν το κοινωνικό σύνολο αλλά αποτελούν πλήγμα στα δικαιώματα των εργαζομένων, ιδιαίτερα των νέων. Γι’ αυτό τα τελευταία χρόνια σε Ελλάδα, Γαλλία και σε διάφορα σημεία του κόσμου, οι αντιστάσεις των φοιτητών και της νεολαίας εντάθηκαν, αναπτύχθηκαν νικηφόρα κινήματα που βάζουν φρένο στις νεοφιλελεύθερες πολιτικές, αντιστρέφοντας το κλίμα, ανοίγοντας το δρόμο για νέες κατακτήσεις. Μ’ αυτά τα κινήματα πρέπει όχι μόνο να είμαστε αλληλέγγυοι, αλλά να συντονίσουμε τη δράση μας και να συμπορευθούμε για να βγούμε ακόμα πιο ενισχυμένοι στους αγώνες μας. Μπορούμε να πιέσουμε και να πετύχουμε την απόσυρση των νόμων και την προάσπιση του δικαιώματος στη δημόσια και δωρεάν παιδεία. Με Γενικές Συνελεύσεις, με ζωντάνια και μαχητικότητα και τη συμμετοχή όλων μας, για να πάρουμε την κατάσταση στα χέρια μας.

Posted in Εκπαίδευση, Κείμενα Ανατροπής | Με ετικέτα: , , , , , , , , , | Leave a Comment »