ΑΝ.Α.ΤΡΟΠΗ πρωτοβουλία κυπρίων φοιτητών

ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥΣ, ΑΜΑΡΤΙΑ ΤΟΥΣ, ΛΑΘΟΣ ΤΟΥΣ ΜΕΓΑΛΟ …περί αλλαγής των βιβλίων ιστορίας

Posted by anatropipkf στο 2 Απρίλιος, 2009

Για πρώτη φορά στη σύγχρονη κυπριακή ιστορία, είδαμε να ανοίγει μια πόρτα ελπίδας με την εξαγγελία ως στόχου της χρονιάς την επαναπροσέγγιση και την ειρηνική συμβίωση Ελληνοκυπρίων και Τουρκοκυπρίων. Κι αυτό γιατί πιστεύουμε ότι δε νοείται λύση του κυπριακού αν δεν καταφέρουμε να ξεπεράσουμε τους εθνοτικούς διαχωρισμούς που μας μάθανε να θεωρούμε δεδομένους, πράγμα εφικτό, αν αντικρίσουμε την ιστορία απαλλαγμένοι από τις παρωπίδες του εθνικισμού και αναζητήσουμε την κοινή μας ιστορία.

Η ιστορία δεν είναι κάτι ουδέτερο ούτε κάτι ουρανοκατέβατο, αφού καταγράφεται από συγκεκριμένους ανθρώπους, με απόψεις και ιδεολογία. Άλλοι επιλέγουν να μην επηρεάζονται από τις προσωπικές τους θέσεις, παρουσιάζοντας πιο αντικειμενικά τα γεγονότα. Οι περισσότεροι όμως, επιλέγουν συχνά και συνειδητά να διαστρεβλώνουν την ιστορία, για να εξυπηρετήσουν συγκεκριμένα συμφέροντα. Αυτό συνέβη με τα σχολικά βιβλία ιστορίας, για να εμπεδωθεί ο διχασμός και να εξυπηρετηθούν τα αλληλοσυγκρουόμενα συμφέροντα που οδήγησαν στη σημερινή κατάσταση. Είναι βιβλία που αναπαράγουν τον εθνικισμό, τον πατριωτισμό, τη μισαλλοδοξία και τη θεωρία της υπεροχής των Ελλήνων σε βάρος των Τούρκων. Αποκρύπτουν σημαντικά γεγονότα της κυπριακής ιστορίας, όπως οι κοινοί αγώνες Ε/Κ και Τ/Κ εργατών, η ειρηνική συμβίωση των δύο κοινοτήτων, τα συμφέροντα και τις διαδικασίες που μας οδήγησαν στη διχοτόμηση, τα μαύρα χρόνια της δεκαετίας του 60. Αποκρύπτουν τις βιαιότητες και τις βαναυσότητες της δικής μας πλευράς, για να πιστεύουμε ότι οι Τούρκοι είναι ένας βάρβαρος λαός που το μόνο που ξέρει είναι να σκοτώνει και να βιάζει.

Παρ’ όλα αυτά η πρωτοβουλία αυτή της κυβέρνησης Χριστόφια αποδεικνύεται ότι δεν είναι από μόνη της αρκετή για να αντιστρέψει το κλίμα διχασμού και να φέρει έμπρακτα αποτελέσματα. Όλο το συντηρητικό κατεστημένο της χώρας, αυτοί που σήμερα βρίσκονται ακόμα σε θέσεις “κύρους” και εξουσίας, νιώθοντας ότι απειλούνται μπροστά στον κίνδυνο να αποκαλυφθεί ποιοι πραγματικά είναι, συσπειρώθηκαν χρησιμοποιώντας κάθε μέσο για να εμποδίσουν αυτή την προσπάθεια.

Τα τελευταία χρόνια μετά και την διάνοιξη των οδοφραγμάτων, ο απλός λαός απέδειξε ότι όχι μόνο μπορούμε να “συνυπάρχουμε δίπλα δίπλα οι δύο κοινότητες” αλλά τίποτα δεν μας χωρίζει από το να ζήσουμε πραγματικά μαζί στην καθημερινή ζωή μας. Χαρακτηριστικά παραδείγματα αποτελούν το στην ουσία δικοινοτικό Δημοτικό Σχολείου Αγίου Αντωνίου στη Λεμεσό και η Αγγλική Σχολή στη Λευκωσία. Άλλα θετικά στοιχεία αποτελούν το “αντισυμβατικό” (σε σχέση με τη μέχρι σήμερα “γνωστή” ιστορία) ερωτηματολογίου ομάδας μαθητών στο Λύκειο Αρχαγγέλου, τα δυο θεατρικά έργα στο Γυμνάσιο Ριζοκαρπάσου με μηνύματα επαναπροσέγγισης, οι πρωτοβουλίες για συνεργασία Ε/Κ και Τ/Κ εκπαιδευτικών και μαθητών καθώς και η συγκρότηση της δικοινοτικής Πλατφόρμας Εκπαιδευτικών “Ενωμένη Κύπρος”. Τέτοιες είναι κινήσεις που δείχνουν τη διάθεση μέρους της εκπαιδευτικής κοινότητας να ξεπεραστούν οι εθνικές αγκυλώσεις που εμποδίζουν την κοινή μας ύπαρξη.

Όλες οι προσπάθειες, όπως είναι αναμενόμενο, βρίσκουν απέναντί τους τις έντονες αντιδράσεις των “αμαρτωλών του παρελθόντος” και όσων διασφαλίζουν συμφέροντα με τη σημερινή ερμηνεία της κυπριακής ιστορίας, των ξεπερασμένων αντιλήψεων που αυτή συντηρεί, με την καλλιέργεια του εθνικισμού. Τα δείγματα των στείρων αυτών αντιλήψεων είναι αρκετά. Οι αντιδράσεις γονέων και άλλων φορέων ενάντια στο μοντέλο σεβασμού ανάμεσα στις δύο κοινότητες, αντικατοπτρίζουν ακριβώς αυτές τις αγκυλώσεις. Ίδια και χειρότερη είναι η στάση των ΠΟΕΔ (Παγκύπρια Οργάνωση Ελλήνων Δασκάλων), ΟΕΛΜΕΚ (Οργάνωση Ελλήνων Λειτουργών Μέσης Εκπαίδευσης Κύπρου) και της Οργάνωσης Γονέων Δημοτικής Εκπαίδευσης, όσον αφορά στις ανταλλαγές επισκέψεων μεταξύ εκπαιδευτικών και μαθητών των δύο κοινοτήτων. Όσον αφορά στην ριζοσπαστική πρωτοβουλία για τα θεατρικά στο Ριζοκάρπασο, αυτή αντιμετωπίστηκε από την πλειοψηφία ως προκλητική και σκανδαλιστική.

Αν όλες οι πιο πάνω αντιδράσεις που προκύπτουν από αυτές τις αντιλήψεις μας προκαλούν αγανάκτηση, οι κατασκευαστές των πεποιθήσεων αυτών μας εξοργίζουν. Αυτοί δεν είναι άλλοι από τα πολιτικά κόμματα (ΕΔΕΚ, ΔΗΚΟ, ΔΗΣΥ) και ιδιαίτερα η Εκκλησία που ωρύονται ότι δε θα δεχθούν η ιστορία και η παιδεία να μετατραπούν σε πολιτικό εργαλείο που στόχο θα έχει την εξυπηρέτηση τάχα συγκεκριμένων πολιτικών σκοπιμοτήτων. Χρησιμοποιούν τη γνωστή παπαδοπούλεια τακτική του κλίματος φόβου, με το μπαμπούλα του “αφελληνισμού” της Κύπρου. Οι διακηρύξεις τέτοιου τύπου καθιστούν υποκριτές τους εκφραστές τους, αφού αυτοί οι ίδιοι είναι που τόσα χρόνια διαστρεβλώνουν την ιστορία για το πολιτικό τους συμφέρον. Απόδειξη της υποκριτικής τους στάσης είναι πως ενώ καταδικάζουν τις πράξεις βίας που προκαλεί η έξαρση του εθνικισμού, την ίδια στιγμή αυτοί τον αναπαράγουν με τις θέσεις τους. Είναι αυτοί που θεμελίωσαν την πολιτική τους χαλιναγωγώντας μεγάλο μέρος του κυπριακού πληθυσμού στα πλαίσια της ενότητας του ελληνικού έθνους, στα πλαίσια της συνέχειας του ελληνισμού ως μάταιου αυτοσκοπού. Καθετί λοιπόν που υπονομεύει την εθνική ολοκλήρωση, όπως αυτοί την εννοούν, είναι απειλή για την ύπαρξή τους.

Στο σημείο αυτό θα πρέπει να διαχωρίσουμε το ΑΚΕΛ από τα υπόλοιπα κόμματα αφού η σκοπιά με την οποία αντιμετωπίζει την ιστορία είναι διαφορετική. Η στάση όμως του ΑΚΕΛ απέναντι σε όσους του επιτίθενται, ειδικά απέναντι στα κόμματα της συγκυβέρνησης, εξακολουθεί να είναι αυτή του “συμβιβασμού” των διαφορών και όχι της ευθείας και μετωπικής σύγκρουσης, που είναι αναγκαία για την έμπρακτη προώθηση αυτής της λογικής και την υιοθέτησή της από την κοινωνία. Άλλωστε, εθνικιστικές με προοδευτικές αντιλήψεις δε μπορούν να συμβιβαστούν. Η μάχη για την αλλαγή των σχολικών βιβλίων δεν είναι απλά μία μάχη ιδεών, αφού έχει άμεσο αντίκτυπο στο ίδιο το κυπριακό. Παρά την όποια βούληση, το ΑΚΕΛ δε στάθηκε ικανό να διατυπώσει ξεκάθαρα τις θέσεις του ούτε και να τις υπερασπιστεί, αφού μόλις δέχτηκε τις πιέσεις των υπόλοιπων κομμάτων και της Εκκλησίας υποχώρησε. Επίσης, δε δίνει την έγκριση να επισκεφθούν Τ/Κ εκπαιδευτικοί ελληνοκυπριακά σχολεία (πράγμα που έγινε σε τουρκοκυπριακά σχολεία με Ε/Κ εκπαιδευτικούς), ενδίδοντας έτσι και πάλι στις πιέσεις των εθνικιστικών κύκλων. Στην τουρκοκυπριακή πλευρά η κατάσταση είναι πολύ διαφορετική. Δάσκαλοι και καθηγητές αγωνίστηκαν και πίεσαν το “κατοχικό καθεστώς” να προχωρήσει στην αλλαγή των βιβλίων ιστορίας, στην κατεύθυνση της επαναπροσέγγισης. Αυτό το γεγονός πρέπει να θορυβήσει και τη δική μας πλευρά, αν λάβουμε υπόψη ότι οι αλλαγές έχουν γίνει εδώ και τρία χρόνια.

Για όλους αυτούς τους λόγους, η αλλαγή των βιβλίων ιστορίας, σε μία πιο αντικειμενική κατεύθυνση, που θα παρουσιάζει τη συμπόρευση του κυπριακού λαού αλλά και τα ολέθρια λάθη του παρελθόντος, είναι πραγματικά αναγκαία. Σε αυτή την ιστορία πρέπει να συμβάλουμε και εμείς, γιατί το ζήτημα αυτό είναι μεγάλης σημασίας και για την επανένωση της Κύπρου.

ΑΝεξάρτητηΑριστερήΤΡΟΠΗ

Πρωτοβουλία Κυπραίων Φοιτητών

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: