ΑΝ.Α.ΤΡΟΠΗ πρωτοβουλία κυπρίων φοιτητών

Posts Tagged ‘εθνικισμός’

Για να μπει ένα τέλος στο εθνικιστικό παραλήρημα

Posted by anatropipkf στο 3 Δεκέμβριος, 2007

Κείμενο που μοιράστηκε πριν τη πορεία της ΕΦΕΚ ενάντια στην ανακήρυξη του ψευδοκράτους, στις 15/11/07, με αφορμή τον ακραία εθνικιστικό χαρακτήρα που αποκτά κάθε χρόνο η πορεία.

Μήπως η πορεία στην οποία συμμετέχεις εκφράζει κάτι άλλο απ’ αυτό για το οποίο ήρθες;

Το ερώτημα δεν αποτελεί τυχαία επινόηση της δικής μας φαντασίας, αλλά γέννημα της πραγματικότητας. Κάθε χρονιά το ίδιο σκηνικό, η πορεία για την καταδίκη του ψευδοκράτους και της κατοχής του μισού της Κύπρου από τον τουρκικό στρατό καταλήγει σε ένα εθνικιστικό παραλήρημα. Τα αντιτουρκικά συνθήματα, ο υπερτονισμός του έθνους και της “ελληνικότητας” της Κύπρου και γενικότερα η εθνικιστική εκτόνωση μέσα από τα ανάλογα τραγούδια και σημαιοστολίσματα κυριαρχούν των όποιων καλοπροαίρετων συνθημάτων για την καταδίκη του ψευδοκράτους. Όλα αυτά μέσα σ’ ένα κλίμα τρομοκρατίας και υπό την συνοδεία μελών γνωστών φασιστικών οργανώσεων, για τους οποίους η σημερινή πορεία της ΕΦΕΚ, ερήμην οποιασδήποτε αντίδρασης του κόσμου, αποτελεί πρόσφορο πεδίο δράσης. Αναπόφευκτα ο χαρακτήρας και το περιεχόμενο της πορείας μεταλλάσσονται, αντίστοιχα και η εικόνα της προς τα έξω.

Για να ανιχνεύσουμε την έκταση του προβλήματος είναι σημαντικό να δούμε πρώτα τι είναι εθνικισμός. Για μας, η αναγνώριση της διαφορετικότητας ενός λαού, ο σεβασμός για την καταγωγή, τη γλώσσα και την παράδοσή του είναι ζήτημα αρχής. Εθνικισμός είναι η αντίληψη και ιδεολογία που καθιστούν τη διαφορετικότητα αυτή ανώτερη από την διαφορετικότητα του άλλου. Πιστεύουμε εν τέλει ότι εθνικισμό αποτελεί η αναγωγή των όποιων κοινών χαρακτηριστικών (καταγωγή, γλώσσα, παράδοση κ.ά.) σε καθοριστικούς και αναγκαίους όρους για την εδαφική κυριαρχία και την συμβίωση των ανθρώπων εντός μιας συγκεκριμένης έκτασης. Ο εθνικισμός, που όπως ιστορικά έχει αποδειχτεί δεν μπορεί να αποσυνδέεται από την ανάπτυξη φασιστικών καθεστώτων και συμπεριφορών, αποτελεί το δεκανίκι του συστήματος για την εκμετάλλευση των κατώτερων στρωμάτων και μεταναστών. Έτσι καταλήγει όπλο στα χέρια της κυρίαρχης ιδεολογίας για να διασπάσει τα κοινά συμφέροντα της εργατικής τάξης. Εδώ είναι που πρέπει να διδαχθούμε από την πρόσφατη κυπριακή ιστορία, όπου έχουμε πολλές αιματηρές εμπειρίες, με τραγικά αποτελέσματα, που οφείλονται στον εθνικισμό ελληνοκυπρίων και τουρκοκυπρίων.

Μεγάλο μέρος της ευθύνης για την διαιώνηση εθνικιστής χροιάς του κυπριακού πρόβληματος έχει το εκπαιδευτικό σύστημα στην Κύπρο, που αναδεικνύει την ελληνικότητα του κυπριακού λαού εις βάρος των κοινών πολιτισμικών χαρακτηριστικών του. Έτσι τα ΜΜΕ, η εκκλησία, η εκπαίδευση, το πολιτικό σκηνικό θέτουν το κυπριακό ως ζήτημα κυρίαρχα εθνικό, το καθιστούν προνομιακό πεδίο για ανάπτυξη και αναπαραγωγή του εθνικισμού και κατ’ επέκταση ρατσιστικών και φασιστικών ιδεών.

Δυστυχώς η σημερινή δομή και ο τρόπος λειτουργίας της ΕΦΕΚ, όπου οι αποφάσεις λαμβάνονται “εκ των άνω” σε ένα Διοικητικό Συμβούλιο, αποστασιοποιεί τον κόσμο από την ενεργό δράση αφήνοντας έτσι ακόμα και φασιστικές ομάδες να δρουν ανεμπόδιστες στις εκδηλώσεις του συλλόγου. Καταλυτικό ρόλο για την εκδήλωση τέτοιων φαινομένων διαδραματίζει το Δράσις-ΚΕΣ με τις διασυνδέσεις που έχει με φασιστικές οργανώσεις αλλά και με την εθνικιστική ιδεολογία που προτάσσει. Άμοιροι ευθυνών δεν είναι ούτε αυτοί, που ενώ πάντα τρέχουν να καταδικάσουν τον φασισμό, ταυτόχρονα ανέχονται ή υποστηρίζουν εθνικιστικές απόψεις. Για όσους δε αντιτίθενται και αγωνίζονται ενάντια στον εθνικισμό και τα επακόλουθά του, θεωρούμε ψευδαίσθηση την πεποίθηση και πρακτική τους να τα αντιμετωπίζουν με αποφάσεις Διοικητικών Συμβουλίων για το πλαίσιο συνθημάτων, καλώντας τον κόσμο να το υιοθετήσει. Πόσο μάλλον όταν το πλαίσιο αυτό, στην προσπάθεια να δημιουργηθεί η εικόνα μιας πλαστής εθνικής ενότητας, αναπόφευκτα καταλήγει να αποτελείται από συνθήματα συμβιβασμού και υποταγής, αντί να κινείται σε μια αντι-ιμπεριαλιστική και επαναπροσεγγιστική λογική. Σε ένα χώρο, όπως είναι η ΕΦΕΚ, που υπάρχουν τόσο έντονες πολιτικές αντιθέσεις, αυτές δεν μπορούν ούτε να υποκρύπτονται, ούτε να συντίθενται. Το πρόβλημα του εθνικισμού και του φασισμού στην ΕΦΕΚ είναι βαθύτερα πολιτικό και μόνο μέσα από μαζικές συλλογικές διαδικασίες, στην κατεύθυνση της έμπρακτης απονομιμοποίησης και απομόνωσης τέτοιων φαινομένων και των εκφραστών τους από τον ίδιο τον κόσμο μπορεί να λυθεί.

Από τα πιο πάνω γίνεται ξεκάθαρος ο λόγος που απέχουμε από την σημερινή πορεία, μη θέλοντας να νομιμοποιήσουμε με την παρουσία μας τα εθνικιστικά χαρακτηριστικά που απέκτησε τα τελευταία χρόνια, αρνούμενοι να συμβάλουμε στην ανατροφοδότηση του συγκεκριμένου χώρου. Είναι αδιανόητη για μας, και πιστεύουμε για κάθε αριστερό, η συμπόρευση στον δρόμο μαζί με ακραία εθνικιστικά στοιχεία και αντιλήψεις, που έρχονται σε μετωπική σύγκρουση με τις πεποιθήσεις μας.Ενάντια στην διχόνοια που σπέρνουν τα “εθνικά συμφέροντα” της κάθε “πλευράς”, προτάσσουμε τους κοινούς αγώνες ελληνοκυπρίων – τουρκοκυπρίων, γιατί μαζί έχουμε περισσότερα να κερδίσουμε. Των τουρκοκυπρίων που το 2003 αγωνίστηκαν και βγήκαν χιλιάδες στους δρόμους αμφισβητώντας την κυριαρχία της Τουρκίας, ζητώντας την επανένωση της Κύπρου. Για να υλοποιήσουμε τους αγώνες αυτούς θεωρούμε αναγκαίες κινήσεις και δραστηριότητες που βοηθούν την επικοινωνία, την κατανόηση των προβλημάτων και την αναζήτηση διεξόδων.

Η Κύπρος ανήκει στο λαό της, σε όποιον ζει, εργάζεται και άρα προσφέρει στον τόπο αυτό. Σε ελληνοκύπριους, τουρκοκύπριους και μετανάστες.

Advertisements

Posted in Εθνικισμός - Ρατσισμός, Κυπριακό, Κείμενα Ανατροπής | Με ετικέτα: , , | 2 Σχόλια »

Πατρίς – Θρησκεία – Οικογένεια

Posted by anatropipkf στο 3 Δεκέμβριος, 2007

Κάθε χρόνο στην συνέλευση της ΕΦΕΚ βιώνουμε το εθνικό θέατρο του πραλόγου: εθνικιστικά συνθήματα, πλήθος σημαιών, έξαρση του πατριωτισμού και της χριστιανοσύνης με αποκορύφωμα του εθνικού αυτού παροξυσμού, – το grandfinale – ο εθνικός ύμνος! Βέβαια η πραγματικότητα αυτή αντικατοπτρίζει την κυρίαρχη αντίληψη που καλλιεργείται συστηματικά και υπάρχει εδώ και χρόνια στο νησί: ο απόλυτος άκρατος εθνικισμός.

Ο όρος εθνικισμός – πατριωτισμός εύκολα παρανοείται και ακόμα πιο εύκολα εγύρει αντιστάσεις. Τι είναι τελικά το έθνος, ο εθνικισμός, ο πατριωτισμός; Μήπως ο πατριωτισμός είναι κι αυτός ένας συγκαλυμμένος εθνικισμός; Καμιά φορά ακόμα και τα πιο δημοκρατικά πνεύματα διολισθαίνουν στην προάσπιση της εθνικής ταυτότητας. Σχολείο, ΜΜΕ, κρατικοί φορείς, πολιτικά κόμματα συστηματικά προπαγανδίζουν την εθνική συνείδηση.

Ως έθνος μπορούμε να θεωρήσουμε μια ομάδα πληθυσμού που έχει και διαμορφώνει κοινές αναπαραστάσεις σ’ ένα συγκεκριμένο ιστορικό πλαίσιο. Ο κοινωνικές διαδικασίες που τις διαμορφώνουν δεν είναι στατικές αλλά υπάρχουν μέσα σ’ ένα πλέγμα συγκρούσεων, αλλοιώσεων και διαφοροποιήσεων όπου αυτά τα κοινά στοιχεία αναφοράς συνεχώς μεταβάλλονται δημιουργώντας νέα δεδομένα και συνθήκες. Κατά την φεουδαρχία όπως και σε παλαιότερες κοινωνικές οργανώσεις, αν και υπήρχαν εθνολογικά στοιχεία ουσιαστικά αυτά συστηματοποιούνται με την κυριαρχία του καπιταλιστικού τρόπου παραγωγής και διαχέονται σαν κυρίαρχη ιδεολογία. Έτσι η εθνική συνείδηση αναπτύσσεται αρκετά πρόσφατα ιστορικά, στην Ευρώπη τον 18ο αιώνα μαζί με την ανάπτυξη του Καπιταλισμού. Στις αρχές ύπαρξής του ο Καπιταλισμός απαιτούσε για την ανάπτυξή του όσο το δυνατό πιο μεγάλα, όσο το δυνατό πιο συγκεντρωτικά κράτη και ο εθνικισμός ήταν η κατάλληλη ιδεολογία για την εκπλήρωση αυτής της αναγκαιότητας: έτσι δημιουργήθηκαν τα έθνη-κράτη, ως αποτέλεσμα μεγάλων συγκρούσεων μεταξύ της ανερχόμενης αστικής τάξης και της φεουδαρχίας, της τότε κυρίαρχης τάξης.

Είναι γεγονός ότι πριν από την Ελληνική Επανάσταση στα Βαλκάνια συνυπήρχαν διάσπαρτα διάφορες εθνότητες (Τούρκοι, Αρβανίτες και Αλβανοί, Βλάχοι, Έλληνες, Σλάβοι) παρόλα αυτά η αναγκαιότητα κυριαρχίας της αστικής τάξης εξανάγκασε την δημιουργία αμιγώς εθνικών κρατών. Το εθνικό παραλήρημα των εθνικοφρόνων είναι απόρροια της γαλούχησης του “ελληνοχριστιανικού ιδεώδους”. Ας ξεκαθαρίσουμε κάποια πράγματα: ο όρος αυτός εφευρέθηκε με την ύπαρξη του ελληνικού κράτους και δεν ανταποκρίνεται σε κάποια ιστορική πραγματικότητα. Δεν υπήρξε μια ομαλή διαδικασία συνέχειας της ελληνικής αρχαιότητας με την βυζαντινή ορθοδοξία αλλά μια μετωπική σύγκρουση των δύο αντιθέτων πολιτισμών για την επικράτηση του ενός. Έτσι σημαίες με την ελληνική σημαία , την Κύπρο και τον Παρθενώνα μπορούν να εκληφθούν μόνο ως ένα κακαίσθητο κολλάζ ανιστόρητης προπαγάνδας. Η εφεύρεση της Μεγάλης Ιδέας – αποτέλεσμα της προηγούμενης διαδικασίας – εξυπηρέτησε τον ελληνικό αστισμό για την επέκταση της πολιτικής του κυριαρχίας στο σύνολο των εδαφών που ζούσαν ελληνικοί πληθυσμοί (1912-1922).

Όλα αυτά αποδεικνύουν ότι ο εθνικισμός ως ιδεολογία υπάρχει εξυπηρετώντας συγκεκριμένα συμφέροντα επιβολής κυριαρχίας και καθυπόταξης. Το έθνος αποτελεί τον συνεκτικό δεσμό ανωτέρων και κατωτέρων κοινωνικών στρωμάτων, καταπιεστών και καταπιεζομένων. Εξυπηρετεί και διαιωνίζει αυτή τη διάκριση αφού εντοπίζει τον εχθρό σε ένα άλλο έθνος – το οποίο παρεπιπτόντως διαπερνάται από την ίδια αντίφαση. Ένας από τους κυριότερους λόγους επιβολής κυριαρχίας στα κατώτερα στρώματα είναι η αποδοχή από αυτά της εθνικής ενότητας και των κοινών εθνικών συμφερόντων – τα κοινά εθνικά συμφέροντα δεν υπάρχουν είναι μια απάτη. Επικαλούμενη αυτά οι κυβερνήσεις δικαιολογούν και επιβάλλουν την αυταρχική τους πολιτική.

Ιδιαίτερα η ιστορία της Κύπρου δεν μπορεί να μας αφήνει με αυταπάτες. Ο δικός μας εθνικισμός χρησιμοποιήθηκε τελικά από τους ίδιους τους αποικιοκράτες, από τους οποίους πολεμούσαμε να απελευθερωθούμε, ως όπλο ενάντια στον Κυπριακό λαό, για να εξυπηρετήσουν τα συμφέροντά τους. Ο διαχωρισμός του λαού σε Έλληνες και Τούρκους, η παραγνώριση κοινών μας πολιτισμικών καταβολών, δημιούργησε ανεπανόρθωτες βλάβες στις μεταξύ μας σχέσεις. Η περιχαράκωση πίσω από εθνικά συμφέροντα, ουσιαστικά αποκρύπτει το πρόβλημα και αρνείται να δει την πραγματικότητα. Μάλιστα ακολουθεί πιστά τους δρόμους του παρελθόντος, εξωθώντας στα ίδια αδιέξοδα και την συντριβή, όπως αμείλικτα έκρινε η ιστορική πραγματικότητα.

Η αναγνώριση της Ελλάδας ως της “μητέρας πατρίδας”, ως της χώρας στην οποία πρέπει με κάθε τρόπο να συγκολληθούμε, αδυνατεί να αντιληφθεί πως Ελλάδα δεν είναι μια ιδέα, μια φαντασιακή έννοια που υπάρχει στο υπερπέραν. Ο ελληνικός κοινωνικός σχηματισμός υπάρχει μέσα στην ιστορική του εξέλιξη όχι ανεξάρτητα από τις κοινωνικές και ταξικές συγκρούσεις αλλά μέσα σ’ αυτές και καθοριζόμενος απ’ αυτές. Εμείς αναγνωρίζουμε, τιμούμε και διδασκόμαστε από τις μεγάλες στιγμές του ελληνικού εργατικού κινήματος, όχι γιατί αυτό ήταν ελληνικό αλλά γιατί υπήρξε ένα από τα σημαντικότερα ταξικά κινήματα της Ευρώπης. Οι ελληνολάγνοι, νοσταλγοί ένδοξων χουντικών καθεστώτων, ήταν αντίθετα απέναντι, με τους “εχθρούς” που ο λαός πολέμησε.

Στην καλύτερη περίπτωση ο εθνικισμός – ο έρπων φασισμός – απλά θα καταστρέφει την συνέλευση Κυπρίων φοιτητών. Πολύ χειρότερα όμως, αυτού του τύπου αντιλήψεις και πρακτικές οδηγούν σε συμμορίτικα χτυπήματα, ξυλοδαρμούς, “κλαίουσες” στην Λήδρας για την κατάρρευση του τείχους, σκοτεινές γριβικές αναμνήσεις που η αναβίωσή τους σύντομα θα πρέπει να απαντηθεί.

Posted in Εθνικισμός - Ρατσισμός, Κείμενα Ανατροπής | Με ετικέτα: | Leave a Comment »