ΑΝ.Α.ΤΡΟΠΗ πρωτοβουλία κυπρίων φοιτητών

Posts Tagged ‘εκπαίδευση’

ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΗ ΑΝΑΔΙΑΡΘΡΩΣΗ, ΜΙΑ ΑΝΟΙΚΤΗ ΠΛΗΓΗ

Posted by anatropipkf στο 1 Απρίλιος, 2008

Το τελευταίο διάστημα προωθούνται στην Ευρώπη και μάλιστα με εξαιρετικά γοργούς ρυθμούς μεταρρυθμίσεις που πλήττουν στοιχειώδη κοινωνικά κεκτημένα, κυρίως στους χώρους της εκπαίδευσης και της εργασίας. Οι μεταρρυθμίσεις αυτές εντάσσονται σε μία γενική πολιτική που προωθείται από την ΕΕ με στόχο τη διαμόρφωση μέχρι το 2010 του Κοινού Ευρωπαϊκού Χώρου Ανώτατης Εκπαίδευσης (ΚΕΧΑΕ) μέσω της υλοποίησης των κατευθύνσεων της συνθήκης της Μπολόνια. Η νεοφιλελεύθερη αυτή πολιτική ευαγγελίζεται την ανάπτυξη και τον εκσυγχρονισμό, στην ουσία όμως αφορά και εξυπηρετεί τις ανάγκες των επιχειρήσεων και όχι την κοινωνική πρόοδο.

Συγκεκριμένα για την εκπαίδευση: ο νόμος πλαίσιο που σήμερα προωθείται στα ελληνικά πανεπιστήμια υπό τη μορφή του πρότυπου εσωτερικού κανονισμού καθώς και η συνθήκη της Μπολόνια, σε πολλά σημεία τους βρίσκουν εφαρμογή στο ΤΕΠΑΚ και στο Πανεπιστήμιο Κύπρου ήδη από την ίδρυσή τους. Έτσι το πρότυπο λειτουργίας τους βασίζεται στη διαδικασία της αξιολόγησης, η οποία όμως δε γίνεται για να διασφαλίσει τα συμφέροντα των φοιτητών και της κοινωνίας, αλλά έχει συγκεκριμένα χαρακτηριστικά. Υλοποιείται από τις επιτροπές αξιολόγησης στις οποίες κύριο λόγο έχουν το κράτος και το κεφάλαιο. Η έρευνα και η εκπαιδευτική διαδικασία αξιολογούνται με προκαθορισμένα κριτήρια ανταποδοτικότητας για να αποφασιστεί αν “αξίζει” η χρηματοδότησή τους. Αυτό επηρεάζει άμεσα και το πρόγραμμα σπουδών, δηλαδή τα μαθήματα παίρνουν τη μορφή πιστωτικών μονάδων ανάλογα με την “παραγωγική” τους αξία και το περιεχόμενό τους προσαρμόζεται στις ανάγκες της αγοράς. Αντίστοιχα το ενιαίο πτυχίο και τα ενιαία επαγγελματικά δικαιώματα που αυτό κατοχύρωνε καταργούνται και αντικαθιστώνται από τον Ατομικό Φάκελο Προσόντων και την ατομική διαπραγμάτευση των όρων εργασίας. Αυτό όμως δεν είναι κάτι σταθερό. Η συλλογή πιστωτικών μονάδων για να διατηρείς “παχουλό” το φάκελό σου ώστε να μη χάσεις και τη δουλειά σου, γίνεται αναγκαία εφόρου ζωής και μάλιστα με δικά σου έξοδα και στον ελεύθερό σου χρόνο. Παράλληλα οι διαγραφές των φοιτητών που ξεπερνούν το όριο φοίτησης, οι ενδιάμεσες υποχρεωτικές εξετάσεις και τα προαπαιτούμενα μαθήματα συμβάλλουν στην εντατικοποίηση των ρυθμών σπουδών. Επίσης η μη ύπαρξη ασύλου παράλληλα με τα πειθαρχικά συμβούλια στο νέο ΤΕΠΑΚ (δομές ελέγχου τήρησης των πανεπιστημιακών κανονισμών) διαμορφώνουν νομιμόφρονες και πειθαρχημένους αυριανούς πολίτες και εργαζόμενους. Υποτάσσουν και ενσωματώνουν το φοιτητικό κίνημα στα κοινωνικά στερεότυπα, καταστέλλουν τη ζωντάνια, τη δυναμικότητα και την τάση αμφισβήτησης και συλλογικής αντίστασης που το χαρακτηρίζουν.

Πέραν τούτων, στο Πανεπιστήμιο Κύπρου και στο ΤΕΠΑΚ τα συγγράμματα δε διατίθενται δωρεάν και οι φοιτητές αναγκάζονται να τα αγοράζουν. Χρήματα καλούνται να καταβάλουν και για την παρακολούθηση μεταπτυχιακών και διδακτορικών προγραμμάτων ενώ ούτε λόγος τίθεται για πραγματικά δωρεάν σίτιση και στέγαση ακόμα και για τους άπορους φοιτητές. Προβληματισμό μας προκαλεί και η τροπή που πιθανόν θα πάρει η συζήτηση που έχει ανοίξει για τα δίδακτρα στα κυπριακά δημόσια πανεπιστήμια η προηγούμενη κυβέρνηση. Από τα παραπάνω φαίνεται ότι η δημόσια εκπαίδευση στην ουσία δεν είναι δωρεάν, πράγμα που σημαίνει ότι η πρόσβαση και η παραμονή σε αυτήν είναι επιλεκτική σε όσους μπορούν οικονομικά να την αντέξουν.

Τον Ιούλιο του 2005 ψηφίστηκε και εφαρμόστηκε ο νόμος για τα μη κρατικά πανεπιστήμια, που αναγνωρίζει τα ιδιωτικά ιδρύματα και τα πτυχία τους ως ισότιμα των δημοσίων. Καταρχάς η ουσία δε βρίσκεται στη διάκρισή τους σε κερδοσκοπικά ή μη, αλλά στην ύπαρξη και στον τρόπο λειτουργίας τους. Η καταβολή διδάκτρων καταργεί τον όποιο δημόσιο και δωρεάν χαρακτήρα διατηρεί σήμερα η εκπαίδευση. Σε βάθος χρόνου ο ανταγωνισμός μεταξύ δημόσιων και ιδιωτικών πανεπιστημίων θα πιέσει τα δημόσια να λειτουργούν σε ακόμα μεγαλύτερο βαθμό με ιδιωτικοοικονομικά και επιχειρηματικά κριτήρια. Τέλος, η ύπαρξη πτυχίων ιδίων αντικειμένων αλλά διαφορετικών ταχυτήτων από διαφορετικά ιδρύματα θα υποβαθμίσει τα εργασιακά δικαιώματα που αυτά εξασφαλίζουν και θα εμποδίσει κάθε δυνατότητα μαζικής διεκδίκησης καλύτερων όρων εργασίας.

Το ζήτημα των φοιτητικών ναύλων, της κρατικής φοιτητικής χορηγίας και των μεταγραφών πρέπει με τον ίδιο τρόπο να αντιμετωπίζονται από την σκοπιά της διασφάλισης και της διεύρυνσης του δημόσιου και δωρεάν χαρακτήρα της εκπαίδευσης. Γι’ αυτό και το φοιτητικό κίνημα θα πρέπει να αγωνιστεί για τη διεύρυνσή τους. Η μείωση των φοιτητικών ναύλων θα έλθει μόνο μέσα από την πίεση στην ίδια την κυβέρνηση που έχει υποχρέωση να στηρίξει οικονομικά τους φοιτητές και όχι μέσα από διαβουλεύσεις με ιδιωτικές ή ημιδημόσιες εταιρείες, πράγμα που δεν οδηγεί πουθενά. Να παλέψουμε όχι μόνο ενάντια στα σενάρια μείωσης της φοιτητικής χορηγίας που τίθενται κατά καιρούς αλλά και για τη διεύρυνσή της με βάση τις ανάγκες των φοιτητών.

Απέναντι στη μεθοδευμένη επίθεση που δέχονται τα φοιτητικά και εργασιακά μας δικαιώματα οφείλουμε δυναμικά να αντισταθούμε, με μαζικές κινητοποιήσεις και διαδηλώσεις. Όπου έχουν εφαρμοστεί αυτές οι μεταρρυθμίσεις, η εμπειρία έδειξε ότι όχι μόνο δεν ωφελούν το κοινωνικό σύνολο αλλά αποτελούν πλήγμα στα δικαιώματα των εργαζομένων, ιδιαίτερα των νέων. Γι’ αυτό τα τελευταία χρόνια σε Ελλάδα, Γαλλία και σε διάφορα σημεία του κόσμου, οι αντιστάσεις των φοιτητών και της νεολαίας εντάθηκαν, αναπτύχθηκαν νικηφόρα κινήματα που βάζουν φρένο στις νεοφιλελεύθερες πολιτικές, αντιστρέφοντας το κλίμα, ανοίγοντας το δρόμο για νέες κατακτήσεις. Μ’ αυτά τα κινήματα πρέπει όχι μόνο να είμαστε αλληλέγγυοι, αλλά να συντονίσουμε τη δράση μας και να συμπορευθούμε για να βγούμε ακόμα πιο ενισχυμένοι στους αγώνες μας. Μπορούμε να πιέσουμε και να πετύχουμε την απόσυρση των νόμων και την προάσπιση του δικαιώματος στη δημόσια και δωρεάν παιδεία. Με Γενικές Συνελεύσεις, με ζωντάνια και μαχητικότητα και τη συμμετοχή όλων μας, για να πάρουμε την κατάσταση στα χέρια μας.

Advertisements

Posted in Εκπαίδευση, Κείμενα Ανατροπής | Με ετικέτα: , , , , , , , , , | Leave a Comment »

Μπροσούρα που κυκλοφορήσαμε μόλις συγκροτηθήκαμε

Posted by anatropipkf στο 3 Δεκέμβριος, 2007

ΤΕΡΜΑ ΣΤΑ ΠΑΖΑΡΙΑ ΤΩΝ ΓΡΑΦΕΙΟΚΡΑΤΩΝ…

Σα μια πρωτοβουλία Κυπρίων φοιτητών που πρόσφατα πήρε την απόφαση να συγκροτηθεί σε συλλογικότητα και να τοποθετηθεί στα ζητήματα που απασχολούν την εκπαίδευση, τους φοιτητές, την εργασία και την κοινωνία θεωρούμε πως είναι σημαντικό να αποτελέσει σημείο συζήτησης το πώς διεκδικεί και κινητοποιείται ο σύλλογος Κύπριων φοιτητών. Κοινό σημείο αναφοράς για όλους εμάς αποτελούν οι αγώνες του ελληνικού φοιτητικού κινήματος τόσο ιστορικά αλλά κυρίως στις μέρες μας, που άφησαν κάποιες παρακαταθήκες για τις δομές και τον τρόπο λειτουργίας του φοιτητικού συνδικαλισμού. Με βάση αυτές τις κοινές απόψεις αποφασίσαμε να παρέμβουμε στο σύλλογο φοιτητών της ΕΦΕΚ και να θέσουμε τους προβληματισμούς μας.

Για μας υπάρχει μεγάλη διαφορά ανάμεσα στη λειτουργία ενός Διοικητικού Συμβουλίου και μίας Γενικής Συνέλευσης ενός Συλλόγου φοιτητών. Θεωρούμε τις Γενικές Συνελεύσεις ως τον πιο αμεσοδημοκρατικό τρόπο λήψης αποφάσεων που υφίσταται στο ελληνικό πανεπιστήμιο αφού κατοχυρώνει τη δυνατότητα έκφρασης και δράσης ανεξάρτητα από κομματικές παρατάξεις. Η διαπλοκή των ιδεών και των αντιλήψεων μέσα στο πεδίο μιας ανοιχτής, γόνιμης και ζωντανής αντιπαράθεσης, η δυνατότητα ελέγχου από το φοιτητικό σώμα κάθε εκλεγμένου οργάνου (πχ. ΔΣ) και απόφασης, δίνει τα χαρακτηριστικά τα οποία θεωρούμε εμείς απαραίτητα για τη ενεργοποίηση των μαζών στην κατεύθυνση της συλλογικής δράσης προς επίλυση των προβλημάτων που τις αφορούν, μακριά από συνδικαλιστικές γραφειοκρατίες και λογικές αντιπροσώπευσης. Οι αποφάσεις για να είναι δημοκρατικές δεν πρέπει να λαμβάνονται από ένα εννιαμελές ΔΣ που παίρνει μία φορά το χρόνο εν λευκώ επιταγή αλλά από το σύνολο των φοιτητών στη ΓΣ. Όχι από κομματικά γραφεία αλλά από τα κάτω. Γι’ αυτό καταρχάς καλούμε τους Κύπριους φοιτητές να συμμετέχουν πρωτίστως στις γενικές συνελεύσεις των σχολων τους.

Η ΕΦΕΚ είναι στην πραγματικότητα ένα εννιαμελές ΔΣ το οποίο συνεδριάζει μια φορά τη βδομάδα, σε μια διαδικασία κλειστή προς το ευρύτερο σώμα και αποφασίζει ερήμην των φοιτητών για τους φοιτητές. Καμία διαφάνεια δεν εξασφαλίζεται αλλά και ούτε περιθώρια φοιτητικού ελέγχου υπάρχουν αφού τα πάντα είναι προκαθορισμένα και κανένας δε λογοδοτεί επίσημα και άμεσα σε Γενική Συνέλευση. Η Γενική Συνέλευση διεξάγεται μία και μόνο φορά το χρόνο λίγο πριν τις φοιτητικές εκλογές για να αποτυπωθεί από τις παρατάξεις απλά ένας συσχετισμός δυνάμεων και τίποτα περισσότερο. Οι δε αποφάσεις που εθιμοτυπικά λαμβάνονται από το σώμα έχουν ισχύ για ένα ολόκληρο χρόνο, μέσα στον οποίο μπορούν να διαμεσολαβήσουν δεκάδες γεγονότα και μία συγκεκριμένη απόφαση να χρήζει αναδιατύπωσης ή ακόμη και ανάκλησης. Ακόμα περισσότερο αφαιρείται από το Σύλλογο φοιτητών το δικαίωμα να αποφασίζει για σημαντικά θέματα αφού αυτό το «προνόμιο» το διατηρεί αποκλειστικά το εννιαμελές. Το μόνο «δικαίωμα» που αποκτά ο φοιτητής με την εγγραφή του στο Σύλλογο είναι απλά η ψήφος του στις εκλογές, υποβαθμίζοντας το ρόλο της ΕΦΕΚ ως εκκολαπτήριο νέων ψηφοφόρων και καταμετρητή της μετέπειτα εκλογικής δύναμης του κάθε κόμματος. Απόδειξη γι’ αυτό αποτελεί ακόμα και ο τρόπος εγγραφής νέων μελών που γίνεται για τον καθένα από μέλη των φοιτητικών παρατάξεων. Σαν άγραφος κανόνας έχει επικρατήσει το φακέλωμα κάθε νέου μέλους ως ψηφοφόρου μίας παράταξης ανάλογα με το ποιο στέλεχος διαμεσολάβησε για την εγγραφή του.

Επίσης, θεωρούμε στρεβλό τον τρόπο προσέγγισης των φοιτητών από τις καθεστωτικές παρατάξεις (ακόμα και από τις «αυτόνομες», δήθεν ανεξάρτητες – το ανεξάρτητες το συζητάμε, πάντως καθεστωτικές είναι σίγουρα). «Η δουλειά του μυρμηγκιού» (δηλαδή κατ’ οίκον επίσκεψη, πολλές φορές και απρόσκλητη, η τρίωρη μουρμούρα και λασπολογία για το ποιος είναι ποιος και ποιος κάνει τι, με συνεχείς επικλήσεις στο συναίσθημα και στο ήθος του αντιπάλου, στη λογική του ‘μη χείρον βέλτιστον’) αποστειρωμένη από τις συλλογικές διαδικασίες και μακριά από τις δυνατότητες διαπάλης των αντιλήψεων, ουσιαστικά επιτελεί τον αντίστροφο ρόλο, αυτόν της αποπολιτικοποίησης.

Συνοψίζοντας, η ΕΦΕΚ δε μπορεί ούτε να συμβάλει στην ανάπτυξη αμεσοδημοκρατικών διαδικασιών, πόσο μάλλον να στηρίξει την αναγκαιότητα για αγώνες και διεκδικήσεις που να οδηγούν σε νίκες. Είναι ένα όργανο που δεν εμπλέκει στη λειτουργία και τη δράση του ευρύτερα κομμάτια ευαισθητοποιημένων φοιτητών αφήνοντας την πολιτική στα «χέρια» των λίγων, εμποδίζοντας τη διαμόρφωση και εμπέδωση από τη νεολαία συλλογικών μορφών διεκδίκησης και πάλης. Η μόνη συνείδηση που μπορεί να εμπεδωθεί είναι η στείρα κομματική που περιχαρακώνει τη διάθεση για πολιτικοποίηση και αγωνιστικότητα.

Ο μόνος ο τρόπος για τη σωστή λειτουργία της ΕΦΕΚ είναι οι αποφάσεις να λαμβάνονται αμεσοδημοκρατικά από το ευρύτερο φοιτητικό σώμα που θα ελέγχει κάθε είδους απόφαση, σημαντική ή λιγότερο ουσιώδη, κάθε αιρετό αντιπρόσωπο, κάθε διαδικασία. Μονόδρομος για την υλοποίηση των παραπάνω είναι οι συχνές Γενικές Συνελεύσεις, όπου ο κόσμος μπορεί να πάρει την «κατάσταση στα χέρια του» και να συμβάλει στη διαμόρφωση μαζικών και διεκδικητικών αποφάσεων, στην κατεύθυνση της υπεράσπισης των δικαιωμάτων του. Γι’ αυτό και προτείνουμε να περάσει η διαδικασία λήψης των αποφάσεων στις Γενικές Συνελεύσεις. Το δε Διοικητικό Συμβούλιο οφείλει να περιοριστεί σε καθαρά λειτουργικό ρόλο. Σε αυτή την κατεύθυνση επιβάλλεται η Γενική Συνέλευση να γίνεται συχνά, σε τακτά χρονικά διαστήματα και όποτε το επιβάλλει η συγκυρία και όχι μόνο μια φορά το χρόνο. Ακόμα οι Συνελεύσεις δεν πρέπει να αναλώνονται σε μία στείρα κομματική αντιπαράθεση αλλά στην προσπάθεια διαμόρφωσης ευνοϊκότερων συνθηκών για τους φοιτητές και την κοινωνία.

Είμαστε πεπεισμένοι πως μόνο μέσα από τις συλλογικές διαδικασίες οι φοιτητές μπορούν να πετύχουν νίκες. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί το ελληνικό φοιτητικό κίνημα που με τις δομές και τις δυναμικές μορφές πάλης του κατόρθωσε να αντιστρέψει τους όρους της αποστειρωμένης αντιπροσώπευσης από τους κάθε λογής φοιτητοπατέρες, ανατρέποντας το ίδιο το πολιτικό σκηνικό. Οι φοιτητές δε χρειάζονται καθοδηγητές αλλά αγώνες.

ΧΑΜΕΝΟΙ ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΑΓΩΝΕΣ ΠΟΥ ΔΕ ΔΟΘΗΚΑΝ…

ΣΤΗ ΕΛΛΑΔΑ ΑΓΩΝΕΣ ….

Βρισκόμαστε ήδη στις αρχές Μαΐου, στα μέσα μιας χρονιάς η οποία άρχισε και συνεχίζεται με πολύ διαφορετικά δεδομένα για τα Πανεπιστήμια .Το μεγαλειώδες φοιτητικό κίνημα από τον Μάη μέχρι σήμερα δίνει ασταμάτητα και ανυποχώρητα με συνελεύσεις, καταλήψεις, διαδηλώσεις, τη μάχη ενάντια στον νόμο πλαίσιο αλλά και την αναθεώρηση του άρθρου 16, που επιτρέπει την ίδρυση ιδιωτικών πανεπιστημίων. Σε αυτόν τον αγώνα συμμετέχουμε πολλοί Κύπριοι φοιτητές ως ενεργά μέλη των συλλόγων φοιτητών στις σχολές. Ο νέος νόμος –πλαίσιο επηρεάζει τον καθένα από μας, ακόμα κι αν δεν αναγνωρίζει τον εαυτό του ως μελλοντικό εργαζόμενο στην Ελλάδα. Σαν Κύπριοι φοιτητές που σπουδάζουν και ζουν στην Ελλάδα και βιώνουν την πραγματικότητα του ελληνικού πανεπιστημίου και τα επαγγελματικά δικαιώματα που αυτό παρέχει, στο βαθμό που η αναδιάρθρωση έρχεται να αλλάξει αυτά τα δεδομένα επηρεάζει εξίσου όλους τους φοιτητές, ανεξάρτητα από ποια χώρα προέρχονται ή σε ποια χώρα θα εργαστούν.

Αυτό το φοιτητικό κίνημα έδειξε πως με συλλογικούς ανατρεπτικούς αγώνες, με οξυμένες μορφές πάλης και με πολιτική αντιπαράθεση που θα αναδεικνύει όλη τη βεντάλια της επίθεσης και των εκφραστών της (κυβέρνηση,ΠΑΣΟΚ,ΕΕ,ΣΕΒ κλπ) και θα βάζει μπροστά τις ανάγκες της φοιτητικής νεολαίας, μπορεί να πετυχαίνει νίκες. Για την επίτευξη αυτών των νικών απαραίτητο μέσο πάλης αποδείχτηκε στην πράξη ότι είναι η κατάληψη. Η κατάληψη είναι μια αναγκαία δυναμική μορφή πάλης και όχι μια υπεκφυγή για χάσιμο διδακτικών ωρών. Παρά το κόστος που έχουν οι φοιτητές, η κατάληψη κατάφερε να ασκήσει τριγμούς και να πιέσει την κυβέρνηση.

Μια πρώτη νίκη ήταν η αναδίπλωση της κυβέρνησης το καλοκαίρι, βάζοντας προσωρινά στο συρτάρι το νέο νόμο-πλαίσιο. Οι χιλιάδες νέοι που συμμετείχαν στον αγώνα, η δυναμική που απέκτησε αυτό το κίνημα μέσω της ενεργοποίησης των συλλογικών και αμεσοδημοκρατικών διαδικασιών, των Γενικών Συνελεύσεων και του Συντονιστικού των Καταλήψεων ακόμη και σε συλλόγους και πόλεις χωρίς κινηματικές παρακαταθήκες αποδεικνύουν τη δυνατότητα των μαζών όταν βγαίνουν στο προσκήνιο να πετυχαίνουν νίκες. Συγκροτήθηκε ενιαίο μέτωπο δράσης με τη συμμετοχή των ευρύτερων μαζών, από τα κάτω μακριά από συνεννοήσεις επιτελείων και κομματικών γραφείων.

Νίκη ήταν και η αποτυχία της κυβέρνησης να εξασφαλίσει μια ευρύτερη συναίνεση και γύρω από την αναθεώρηση του άρθρου 16, η οποία αποτυπώθηκε και στο γεγονός της ψήφισής του με λιγότερους από 180 βουλευτές, χάνοντας έτσι τη λευκή επιταγή της αυξημένης πλειοψηφίας για την αναθεώρηση την επόμενη τετραετία. Το κίνημα κατάφερε έτσι να πετύχει και άλλο ρήγμα στο επίσημο πολιτικό σκηνικό, να σπάσει τη βιτρίνα της συναίνεσης, να διαλύσει τις κυβερνητικές συμμαχίες, φέρνοντας την κυβέρνηση σε χειρότερη θέση μάχης.

Μετά την ανεπιτυχή προσπάθεια αναθεώρησης του άρθρου 16 η κυβέρνηση επέλεξε να επαναφέρει και να περάσει αμέσως πραξικοπηματικά από τη βουλή τον νέο νόμο πλαίσιο, παρά την οξυμένη φάση στην οποία βρισκόταν το φοιτητικό κίνημα, την μεγαλύτερη της τελευταίας δεκαετίας. Ο νέος νόμος-πλαίσιο αποτελεί ό,τι πιο αυταρχικό έχει δει η ελληνική εκπαίδευση από τη χούντα και μετά και παρά την προσπάθεια από πλευράς κυβέρνησης να παρουσιαστεί ως πιο μετριοπαθής σε σχέση με το περσινό προσχέδιο, ο πυρήνας των αλλαγών παραμένει ο ίδιος και σε πολλά ζητήματα κινείται σε πιο αντιδραστική κατεύθυνση:

Άσυλο: Aρμόδιο όργανο για τη λήψη της απόφασης της άρσης του κατά το νέο νόμο δε θα είναι πια η Σύγκλητος, αλλά το πρυτανικό συμβούλιο με απλή πλειοψηφία 3/5, καθιστώντας έτσι πιο ευέλικτο τον τρόπο κατάλυσής του. Κατά το νέο νόμο το άσυλο κατοχυρώνεται έναντι οποιουδήποτε επιχειρεί να το καταλύσει και όχι έναντι στους κατασταλτικούς μηχανισμούς. Έτσι γίνεται ξεκάθαρο πως στο επίκεντρο των αλλαγών δε βρίσκεται η τόσο πολυσυζητημένη πάταξη της «εγκληματικότητας» αλλά πολύ περισσότερο η παρεμπόδιση και η ποινικοποίηση της πολιτικο-συνδικαλιστικής δράσης και των φοιτητικών κινητοποιήσεων, θέτοντας εκτός ασύλου και άρα αιτία άρσης του συνήθεις πρακτικές του φοιτητικού κινήματος (όπως οι καταλήψεις, οι μαζικές παραστάσεις διαμαρτυρίας σε Συγκλήτους, τμήματα κτλ.)

Διαγραφές φοιτητών στα ν+ν έτη – αλυσίδες μαθημάτων – διάρκεια εξαμήνων: Ενώ η σημερινή πραγματικότητα του ελληνικού πανεπιστημίου δεν προϋποθέτει το χρονικό περιορισμό στην δυνατότητα αποπεράτωσης των σπουδών, έρχεται να εισάγει την έννοια της διαγραφής( 2ν έτη). Κατ’ αρχάς οι αιώνιοι φοιτητές δεν επιβαρύνουν το πανεπιστήμιο αφού δεν προμηθεύονται βιβλία και πάσο, μετά τα ν+2 χρόνια. Επίσης εισάγονται προαπαιτούμενα μαθήματα (που χωρίς την επιτυχία σε αυτά ο φοιτητής δε θα μπορεί να εξετάζεται σε μαθήματα ανωτέρων εξαμήνων και άρα δυσχεραίνεται περαιτέρω η δυνατότητά του να προχωρά στις σπουδές του). Είναι λοιπόν, πολύ εμφανής η προσπάθεια όχι μόνο εντατικοποίησης της φοιτητικής ζωής (οδηγώντας το φοιτητή σε εξοντωτικούς ρυθμούς σπουδών και στην ελαχιστοποίηση του ήδη λίγου ελεύθερου χρόνου) αλλά και η προσπάθεια απομάκρυνσης των φοιτητών από τις συλλογικές διαδικασίες.

Ορισμός διάρκειας εξαμήνων: Ο ορισμός της διάρκειας του εξαμήνου σε 13 πλήρεις εβδομάδες με περιθώριο μάλιστα αναπλήρωσης μόλις 2 εβδομάδων, συνεπάγεται ότι μη συμπλήρωσή τους θα σημαίνει αυτομάτως απώλεια του εξαμήνου (υπό το πρίσμα βέβαια του ότι και υπό «φυσιολογικές» συνθήκες τα εξάμηνα σπάνια έχουν τέτοια διάρκεια). Είναι προφανές ότι έτσι ποινικοποιούνται οι κινητοποιήσεις από πλευράς φοιτητών (αφού ακόμα και μια 3ήμερη κατάληψη ενδεχομένως να οδηγούσε απώλεια του εξαμήνου) με στόχο την ιδεολογική και πολιτική τους πειθάρχηση.

Θέσπιση εσωτερικών κανονισμών: Βάσει του νέου νόμου το κάθε ίδρυμα υποχρεούται να καταρτίσει εσωτερικό κανονισμό λειτουργίας με βάση έναν πρότυπο κανονισμό του υπουργείο, ο οποίος θα πλαισιώνει τόσο τα όσα αναφέρθηκαν για το άσυλο (πχ το ποιοι χώροι εν τέλει ορίζονται ως χώροι εκπαίδευσης και έρευνας), τις αλυσίδες μαθημάτων (για το ποια μαθήματα χαρακτηρίζονται προαπαιτούμενα για κάποια άλλα) αλλά και όσα ακολουθούν (για τα 4ετή αναπτυξιακά προγράμματα). Μάλιστα αν κάποιο ίδρυμα δε «συμμορφωθεί» και δεν καταρτίσει εσωτερικό κανονισμό μέχρι τον Σεπτέμβρη τότε στα πλαίσια των επιβαλλόμενων πειθαρχικών μέτρων οι αποφάσεις του παύουν να αναγνωρίζονται από το υπουργείο και παραλύει η όποια λειτουργία του εξ’ αιτίας της μη χρηματοδότησης από το υπουργείο.

4ετή αναπτυξιακά προγράμματα – Αξιολόγηση: Ως συνέχεια των παραπάνω, τα «4ετή αναπτυξιακά προγράμματα αποτελούν ένα είδος «σύμβασης» μεταξύ των ιδρυμάτων και του υπουργείου βάσει του οποίου τα ιδρύματα καλούνται να κάνουν ένα προγραμματισμό τόσο του περιεχομένου των προγραμμάτων σπουδών και της διεξαγόμενης έρευνας, όσο και διαχείρισης των κονδυλίων και των λοιπών πόρων. Με βάση την κατεύθυνση αυτού του προγραμματισμού (που βέβαια θα είναι δεδομένη και αυτό που θα κρίνεται τελικά θα είναι σε ποιο βαθμό υλοποιεί τους κυβερνητικούς σχεδιασμούς) και την ανταπόκριση του ιδρύματος σε αυτόν στο τέλος της 4ετίας, το ίδρυμα θα αξιολογείται και θα κατατάσσεται σε κλίμακες, με βασικό μοχλό πίεσης την χρηματοδότηση. Η αξιολόγηση, που ψηφίστηκε πριν από 2 χρόνια από την βουλή, έρχεται να κατατάξει τις σχολές και τα πτυχία (μέσω των «αντικειμενικών» της κριτηρίων) πιέζοντάς τις στην κατεύθυνση της εφαρμογής του συνόλου των αλλαγών που θέλει το υπουργείο για τα πανεπιστήμια.

Συγγράμματα: Πέρα από το γεγονός ότι ξεκινά και θεσμικά μια διαδικασία αμφισβήτησης του δωρεάν χαρακτήρα της εκπαίδευσης (δωρεάν θα διατίθεται μόνο το ένα σύγγραμμα), τα πολλαπλά συγγράμματα εισάγουν το ακαθόριστο της διδακτέας ύλης που ξεφεύγει από τα όρια του ενός βιβλίου. Επομένως ο φοιτητής θα αναγκάζεται να πληρώνει υπέρογκα ποσά στην αγορά συγγραμμάτων και να καταφεύγει στη λύση της παρακολούθησης που πλέον καθίσταται υποχρεωτική εκ των πραγμάτων.

Συνδιοίκηση: Η καθιέρωση της καθολικής ψηφοφορίας φοιτητών στις πρυτανικές εκλογές θα απαξιώσει το φοιτητικό συνδικαλισμό και θα δημιουργήσει όρους περαιτέρω ενσωμάτωσης του φοιτητικού κινήματος και σχέσεις διαμεσολάβησης φοιτητικών στρωμάτων με καθηγητικά λόμπι, προωθώντας την αποπολιτικοποίηση των διαδικασιών των συλλόγων.

Είναι προφανές λοιπόν ότι αυτό που έρχεται να υλοποιήσει ο νέος νόμος-πλαίσιο είναι η υιοθέτηση «ορθολογικότερων» και «εκσυγχρονισμένων» όρων λειτουργίας από τα δημόσια πανεπιστήμια προλειαίνοντας έτσι το έδαφος για έναν πιο ομαλό ανταγωνισμό μεταξύ δημόσιων και ιδιωτικών ιδρυμάτων. Τα τελευταία, τα οποία πέρα μάλιστα από το ότι θα φέρουν την κατάργηση αυτού που ονομάζουμε δημόσιου και δωρεάν χαρακτήρα της εκπαίδευσης, θα αποτελέσουν μοχλό πίεσης των δημόσιων ιδρυμάτων προς σκληρότερους ρυθμούς φοίτησης, αναδιαρθρωμένα προγράμματα σπουδών, 2 κύκλους, αξιολόγηση, ανύπαρκτα επαγγελματικά δικαιώματα και αυταρχικά μοντέλα λειτουργίας. Ήδη η κυβέρνηση έχει εξασφαλίσει την πελατεία των ιδιωτικών πανεπιστημίων, θεσπίζοντας την βάση του 10 για εισαγωγή στην δημόσια τριτοβάθμια εκπαίδευση.

Μετά την πορεία-ορόσημο στις 8/3 που άγγιξε τις 40.000 διαδηλωτών, την ημέρα ψήφισης του ν/σ για το νέο νόμο-πλαίσιο, το φοιτητικό κίνημα πιο μαχητικό, δυναμικό αλλά και αποφασιστικό από ποτέ, συνεχίζει τη μάχη απαιτώντας την απόσυρση του νόμου. Απέναντι στη ωμή καταστολή και προσπάθεια διάλυσης των μεγαλειωδών συλλαλητηρίων, τη στοχοποίηση και το φακέλωμα συγκεκριμένων συνιστωσών και αγωνιστών του κινήματος, την προσπάθεια κατασυκοφάντησης των αγώνων μας και διαστρέβλωσης των δίκαιων αιτημάτων μας από συντηρητικά κι αλλά «προοδευτικά» ΜΜΕ, στις επιλογές αυτές του κρατικού μηχανισμού για καταστολή και πειθάρχηση των φοιτητικών αγώνων, το φοιτητικό κίνημα προτάσσει τις μαζικές, συγκρουσιακές του πρακτικές. Η αντιπαράθεση και η σύγκρουση του φοιτητικού κινήματος με την κυβέρνηση γίνεται με κάθε τρόπο (πολιτικά, ιδεολογικά, οργανωτικά), αλλά με μαζικά και όχι ατομικά χαρακτηριστικά, και βασιζόμενο στις συλλογικές του διαδικασίες, που νομιμοποιούνται στη συνείδηση χιλιάδων φοιτητών.

Μια από τις πιο σημαντικές παρακαταθήκες που γεννήθηκαν μέσα στις ζωντανές και μαζικότατες διαδικασίες του καλοκαιριού είναι η αναζωπύρωση των αμεσοδημοκρατικών διαδικασιών του φοιτητικού κινήματος. Οι διαδικασίες των γενικών συνελεύσεων, οι ανοιχτές συντονιστικές επιτροπές κατάληψης, τα ανοιχτά συντονιστικά καταλήψεων που συμμετέχουν όλοι οι φοιτητικοί και σπουδαστικοί σύλλογοι και πραγματοποιούνται μετά το τέλος της πορείας, εμπλέκοντας ευρύτερα κομμάτια φοιτητών στις διαδικασίες πολιτικοποίησης και λήψης αποφάσεων του φοιτητικού κινήματος, ο ενιαίος συντονισμός όλων των γενικών συνελεύσεων, από τα κάτω και αμεσοδημοκρατικά, στη βάση των αποφάσεων των γενικών συνελεύσεων και όχι στη βάση μιας πολιτικής πλατφόρμας, κεκτημένα που διασφαλίζουν όχι μόνο το δημοκρατικό και τον ενιαίο χαρακτήρα του φοιτητικού κινήματος αλλά και την ίδια τη συγκρότηση και τη μαζικοποίηση του.

Όλα αυτά τα στοιχεία, που έδωσαν στο κίνημα ένα ανατρεπτικό χαρακτήρα με νικηφόρα προοπτική, είναι που έδωσαν σε μας τη ώθηση και αποφασιστικότητα να παλέψουμε ενάντια στη συντηρητική κατεύθυνση του τρόπου λειτουργίας και δράσης της ΕΦΕΚ Αθήνας, ώστε να τεθούν οι βάσεις για να βγει από το λήθαργο ο σύλλογος και να βαδίσει στον δρόμο του αγώνα.

ΚΑΙ ΜΕΙΣ ΣΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΜΑΣ…

Η δράση και οι πρακτικές του φοιτητικού κινήματος στην Ελλάδα και τα αποτελέσματα που έχει καταφέρει, θα πρέπει να αποτελέσουν παράδειγμα κόντρα στην αδράνεια των Κυπρίων φοιτητών.

Είναι επιτακτική ανάγκη ιδιαίτερα σήμερα που στη Κύπρο έχουν ψηφιστεί νομοσχέδια για τη μετεξέλιξη των κολλεγίων σε ιδιωτικά πανεπιστήμια να υπάρξουν ουσιαστικές αντιστάσεις με σκοπό την ανατροπή του νόμου, μακριά από ψευτοδιλήμματα για τον κερδοσκοπικό ή μη χαρακτήρα τους. Συγκεκριμένα όλα τα κόμματα και οργανώσεις τάχθηκαν ανεπιφύλακτα υπέρ του νομοσχεδίου με εξαίρεση το ΑΚΕΛ και τη προοδευτική που όμως δεν διαφώνησαν επί της ουσίας αλλά πρόβαλαν τη θέση για ιδιωτικά πανεπιστήμια μη κερδοσκοπικού χαρακτήρα. Είτε κερδοσκοπικά είτε όχι, τα ιδιωτικά πανεπιστήμια συνεπάγονται μια σειρά από αυταρχικές ρυθμίσεις, τόσο στον τρόπο λειτουργίας τους όσο και στην μορφή τους. Αυτό σημαίνει εντατικοί ρυθμοί σπουδών, αδυναμία αντίδρασης σε αυθαιρεσίες (καθηγητές, κτλ.) εντός του ιδρύματος, καμιά δυνατότητα αντίστασης στην εκπαιδευτική πολιτική της κυβέρνησης, ανυπαρξία κοινωνικών φοιτητικών παροχών και καταβολή διδάκτρων.

Εμείς απορρίπτουμε ξεκάθαρα το νομοσχέδιο στο σύνολο του και λέμε ότι ο μόνος τρόπος για να ανατραπεί είναι με τη ανάπτυξη συλλογικών αγώνων, με οξυμένες μορφές πάλης και με αιχμηρή πολιτική αντιπαράθεση ενάντια στη αστική πολιτική.

Ένα ακόμα φλέγον ζήτημα που αφορά τους κύπριους φοιτητές και αυριανούς εργαζόμενους είναι η αναδιάρθρωση του ασφαλιστικού συστήματος, για το οποίο έχει ήδη ξεκινήσει αυτές τις βδομάδες ο “διάλογος” ανάμεσα στην κυβέρνηση και τους «κοινωνικούς εταίρους”. Κύριος άξονας της κυβερνητικής πολιτικής είναι η αύξηση του ορίου αφυπηρέτησης από τα 60 στα 65-67, μη αποκλείοντας και άλλα μέτρα όπως η αύξηση των εισφορών στο ΤΚΑ (Ταμείο Κοινωνικών Ασφαλίσεων), η συγκράτηση και μείωση των εξόδων (βλέπε μείωση παροχών) και η καλύτερη απόδοση των αποθεματικών του (δηλαδή σύμφωνα με την ευρωπαϊκή τάση η επένδυση τους σε ιδιωτικά κεφάλαια με ρίσκο όμως να ζημιώσουν). Τα μέτρα αυτά αποτελούν επίθεση στα δικαιώματα των εργαζομένων και της νεολαίας και εντάσσονται στο πλαίσιο της στρατηγικής της Λισσαβόνας, μια σειρά αντιδραστικών μέτρων που καλούνται να υλοποιήσουν οι κυβερνήσεις των χωρών μελών της Ε.Ε. Το ΤΚΑ και τα δικαιώματα αυτά έχουν κατακτηθεί με αγώνες και θυσίες από το εργατικό κίνημα σε όλο τον κόσμο και στην Κύπρο. Το ταμείο ανήκει σε όλους εργαζόμενους, αποτελείται από δικά τους λεφτά ενώ το κράτος έχει την υποχρέωση να εγγυάται την λειτουργία του. Στη Κύπρο μάλιστα έχουμε ένα από τα πιο υγιή ταμεία στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Παρ’ όλα αυτά το κράτος, που ουσιαστικά το διαχειρίζεται, κλείνει τα μάτια και επιτρέπει σε εργοδότες να χρωστούν εκατομμύρια λίρες (λεφτά που ανήκουν στους εργαζόμενους) στο ταμείο, ενώ ανέχεται την μαύρη εργασία που πλήττει κυρίως τους μετανάστες, τους Τουρκοκύπριους συμπατριώτες μας και τα πιο ευπαθή στην εκμετάλλευση κοινωνικά στρώματα. Αποτέλεσμα αυτού είναι οι άνθρωποι αυτοί να αμοίβονται με μισθούς πείνας και τεράστια ποσά αντί να καταλήγουν στο ΤΚΑ να καταλήγουν στην τσέπη των εργοδοτών.

Η αύξηση του ορίου αφυπηρέτησης πλήττει τους εργαζομένους, ιδιαίτερα τα κατώτερα στρώματα που εργάζονται σε βαριά επαγγέλματα, αφού θα δουλεύουν επιπλέον χρόνια σε αντίξοες συνθήκες μη μπορώντας να αντεπεξέλθουν σε αυτές, στερώντας τους το δικαίωμα να ξεκουραστούν παίρνοντας μια αξιοπρεπή σύνταξη. Κύρια όμως αυτό στρέφεται εις βάρος των νέων αφού τους οδηγεί στη ανεργία με τη αποφοίτηση από τα πανεπιστήμια, ενώ οδηγεί και στη συμπίεση των μισθών προς τα κάτω στον ιδιωτικό τομέα καθώς και στον ακρωτηριασμό των επαγγελματικών τους δικαιωμάτων.

Τον Ιούνιο του 2005 ψηφίστηκε για τον δημόσιο τομέα με ομόφωνη απόφαση της βουλής η αύξηση του ορίου συνταξιοδότησης από τα 60 στα 63 χρόνια. Σε αυτό συμφώνησε και η ξεπουλημένη ΠΑΣΥΔΥ(συντεχνία των δημοσίων υπαλλήλων). Στη συνέχεια κάτω από τη πίεση φοιτητών, εργαζομένων και εκπαιδευτικών το ΑΚΕΛ και η ΠΕΟ αναγκάστηκαν να αναθεωρήσουν τη στάση τους και να ταχθούν ενάντια στη επέκταση του μέτρου στον χώρο της εκπαίδευσης, στους δήμους και τους ημικρατικούς οργανισμούς. (Η αρχική τοποθέτηση της ΠΕΟ ήταν ότι: «Η ΠΕΟ, πάρα τις επιφυλάξεις της δεν θα αντιστρατευτεί την εισαγωγή του μέτρου αυτού, έχοντας υπ’ όψιν και τις μέχρι σήμερα τοποθετήσεις των υπολοίπων εμπλεκομένων στον διάλογο γι’ αυτό το ζήτημα, καθώς και τις δεσμεύσεις, που ανέλαβε η κυβέρνηση μέσα από το πρόγραμμα σύγκλισης απέναντι στην Ε.Ε.»).

Αυτή η μεταστροφή συνέβαλε στη καταψήφιση του μέτρου σε δημοψήφισμα που έγινε στους καθηγητές με ποσοστό πέραν του 60% στη μέση εκπαίδευση και του 68% στη τεχνική. Η κυβέρνηση και η αντιπολίτευση (ο ΔΗΣΥ πιέζοντας μαζί με τη ΣΕΚ για επέκταση του σε όλο το δημόσιο, την εκπαίδευση και τον ιδιωτικό τομέα μέχρι τα 67) προσπαθούν να περάσουν ένα από τους πιο αντιδραστικούς νόμους, που πλήττει βασικά δικαιώματα των εργαζομένων, υλοποιώντας έτσι μια στρατηγική πολιτική που θέτει η Ε.Ε. Παράλληλα η κυβέρνηση συνέχισε την επίθεσή της ψηφίζοντας και εφαρμόζοντας την αύξηση των εισφορών των ελεύθερων επαγγελματιών. Το επιχείρημα της κυβέρνησης είναι η δήθεν μη βιωσιμότητα του ταμείου κοινωνικών ασφαλίσεων πράγμα που αναιρείται από την ίδια την οικονομική πραγματικότητα. Η παραγωγικότητα αυξήθηκε και συνεχίζει να αυξάνεται καθώς και τα κέρδη των επιχειρήσεων, παρόλα αυτά καλούνται οι εργαζόμενοι να καλύψουν το έλλειμμα στα ταμεία.

Η απλή αγωνιστική διαμαρτυρία, είναι η αντίληψη της μισής αντίστασης στην αστική πολιτική και γενικότερα η στάση των συντεχνιών και οργανώσεων, ακόμα και των αριστερών, για πρωτοβουλίες μόνο στον χώρο της εκπαίδευσης δείχνει ότι δεν προσπάθησαν να έρθουν σε ρήξη επί της ουσίας και συνολικά με τις κυρίαρχες επιλογές του κεφαλαίου. Και εδώ αυτό που χρειάζεται, κι αυτό καλούμαστε να πράξουμε το επόμενο διάστημα, είναι ανυποχώρητος αγώνας διαρκείας φοιτητών και εργαζομένων με οξυμένες μορφές πάλης για ανατροπή αυτής της πολιτικής. Και αυτό μπορούμε να το πετύχουμε με αδιαμεσολάβητη πάλη μακριά από ξεπουλημένους γραφειοκράτες των παρατάξεων και κομμάτων αλλά και εργατοπατέρες. Δεν παζαρεύουμε τα δικαιώματα μας αλλά δίνουμε τη μάχη με κάθε τρόπο για υπεράσπιση και διεύρυνση τους. Εμπρός στον δρόμο που χάραξε το ελληνικό φοιτητικό κίνημα!

ΑΝΑΤΡΕΠΟΝΤΑΣ ΤΟ ΚΑΤΕΣΤΗΜΕΝΟ ΣΤΗΝ ΕΦΕΚ

Με αφορμή την επιτακτική ανάγκη για αλλαγή πορείας πλεύσης του Κυπριακού Φοιτητικού κινήματος και ωθούμενοι από τις κοινές μας ανησυχίες για τη γενική απραξία που επικρατεί μέσα σ’ αυτό, θεωρήσαμε απαραίτητη την συγκρότηση μιας συλλογικότητας που θα παρεμβαίνει σε γενικές συνελεύσεις της ΕΦΕΚ και στο χώρο δράσης των Κύπριων φοιτητών. Σκοπός μας είναι να τεθεί μια πιο ριζοσπαστική αντίληψη στο κυπριακό φοιτητικό σώμα πέρα από τα στενά πλαίσια των καθεστωτικών παρατάξεων. Έτσι με πολύ μεράκι συγκροτήσαμε το σχήμα αυτό το οποίο είναι ανοιχτό σε κάθε φοιτητή.

Θεωρούμε τον εαυτό μας μέρος της ανεξάρτητης ριζοσπαστικής αριστεράς. Σκοπός μας είναι ένα φοιτητικό κίνημα που δεν θα διεκδικεί μόνο στα στενά πλαίσια της καθημερινότητας των Κυπρίων φοιτητών αλλά θα έχει και λόγο για πολύ ευρύτερα θέματα, αμφισβητώντας τις κυρίαρχες πολιτικές και κοινωνικές δομές. Με αφορμή τις δομές που επέλεξε το ελληνικό φοιτητικό κίνημα το τελευταίο διάστημα, μέρος του οποίου θωρούμε και εμείς τον εαυτό μας, κρατήσαμε κάποια στοιχεία που μας εκφράζουν. Όπως είναι:

Ανεξάρτητοι από το κράτος, κόμματα, επιχειρήσεις. Επιλέξαμε τον δρόμο του ανεξάρτητου σχήματος μιας και όλες οι παρατάξεις έχουν μετατραπεί σε εκκολαπτήριο μελλοντικών ψηφοφόρων των κομμάτων ακόμη και σε εκφραστές των εκκλησιαστικών οικονομικών συμφερόντων. Ανεξάρτητοι από την κυρίαρχη πολιτική αλλά και ριζικά αντίθετοι σε αυτήν, αλλά όχι γενικά και αόριστα ανεξάρτητοι από μια ιδεολογία.

Αριστεροί. Ο όρος αυτός εγείρει σήμερα πολλά ερωτήματα. Η δυσπιστία απέναντί του είναι εν μέρει δικαιολογημένη αφού πολλές φορές έχει χρησιμοποιηθεί κατά κόρον, έχει εκφυλιστεί και έχει χάσει το νόημά του. Πιστεύουμε ότι αυτός ο όρος πρέπει να ξαναβρεί το ουσιαστικό περιεχόμενό του στους αγώνες για μια άλλη κοινωνία. Αριστεροί γιατί απέναντι στον ατομικισμό και την προσωπική διαπραγμάτευση απαντάμε με το χτίσιμο συλλογικοτήτων, την συγκρότηση κινημάτων. Απέναντι στο βόλεμα και τον εφησυχασμό, την παθητικότητα και την υποταγή, αντιπαραθέτουμε τον δρόμο του συλλογικού αγώνα, τον πλουραλισμό και την πολυμορφία, τον δρόμο των γενικών συνελεύσεων και του μαζικού κινήματος. Γιατί η ιστορία δεν τελείωσε αλλά ενυπάρχει , στις συγκρούσεις του σήμερα, στις αγωνίες και στους αγώνες μας, περιέχει το σπόρο της ανατροπής.

Σχήμα. Ζωντανή ανεξάρτητη αγωνιζόμενη συλλογικότητα και όχι παράταξη. Στην κυνική μονοχρωμία των επισήμων παρατάξεων αντιπαραθέτουμε την πολυχρωμία και την πολυτασικότητα, απέναντι στη στείρα ομογενοποίηση, προβάλουμε τη δημοκρατική κουλτούρα και τη σύγκλιση διαφορετικοτήτων. Γιατί το τελευταίο πράγμα που χρειάζεται το πανεπιστήμιο και το φοιτητικό κίνημα είναι η λογική της παράταξης, ιμάντα μεταβίβασης της κομματικής γραμμής, από τους λίγους φωτισμένους φοιτητοπατέρες στους πολλούς ταπεινούς αφισοκολλητές.

Αντιλαμβανόμαστε το σχήμα ως μια ομάδα ατόμων που συναντιέται σε τακτά χρονικά διαστήματα για να συζητήσει και να δράσει ανάλογα με τα ζητήματα που θέτει η καθημερινή πραγματικότητα αλλά και πέρα απ` αυτήν. Κάθε άτομο που παρεμβαίνει στην συλλογικότητα αυτή εκφράζει ισάξια την άποψή του και τους προβληματισμούς του χωρίς να είναι ανάγκη να συμφωνεί σε κάποια προκαθορισμένη γραμμή. Οι αποφάσεις λαμβάνονται μετά από διάλογο και σύνθεση των απόψεων, χωρίς να υπάρχουν μέλη, πρόεδροι και ιεραρχίες.

ΑΝεξάρτητηΑριστερήΤΡΟΠΗ

Πρωτοβουλία Κυπρίων Φοιτητών

Posted in ΕΦΕΚ Αθήνας, Εθνικισμός - Ρατσισμός, Εκπαίδευση, Κείμενα Ανατροπής | Με ετικέτα: | Leave a Comment »