ΑΝ.Α.ΤΡΟΠΗ πρωτοβουλία κυπρίων φοιτητών

Posts Tagged ‘κυπριακό’

Συγκρότηση της Επιτροπής Επαναπροσέγγισης

Posted by anatropipkf στο 5 Ιουνίου, 2008

Την επόμενη Κυριακή 8/6 ,στις 20:00 στο όικημα της ΕΦΕΚ, θα συνεδριάσει η Επιτροπή Επαναπροσέγγισης της ΕΦΕΚ. Οι συνεδριάσεις είναι ανοικτές. Καλούμε όλους όσους ενδιαφέρονται να έρθουν να ενισχύσουν την επιτροπή και να προτείνουν ιδέες και δράσεις

Advertisements

Posted in Δράσεις - Γεγονότα, ΕΦΕΚ Αθήνας | Με ετικέτα: , , | Leave a Comment »

ΣΠΑΜΕ ΤΑ ΟΔΟΦΡΑΓΜΑΤΑ ΤΗΣ ΔΙΧΟΤΟΜΗΣΗΣ

Posted by anatropipkf στο 1 Απρίλιος, 2008

Το άνοιγμα της οδού Λήδρας, οι πρώτες επαφές και συμφωνίες ανάμεσα στους ηγέτες των δύο κοινοτήτων δείχνουν ότι το ζήτημα της επίλυσης του κυπριακού ανοίγει εκ νέου με πιο επιτακτικούς όρους, μετά από ένα μεγάλο διάστημα αδράνειας. Η απομάκρυνση του Παπαδόπουλου από την προεδρεία, μετά από μία θητεία που κατάφερε να παγιώσει ακόμα περισσότερο τα τετελεσμένα της εισβολής και τη διχοτόμηση καθώς και να κλείσει κάθε δίοδο επικοινωνίας ανάμεσα στις δύο κοινότητες, δημιουργεί νέα δεδομένα. Η εξέλιξη αυτή αποτελεί συνέχεια μίας σειράς γεγονότων ιστορικής σημασίας, με απαρχή την εξέγερση των Τ/Κ το 2002-2003, το άνοιγμα των οδοφραγμάτων το 2003 και τις διαδικασίες επίλυσης του κυπριακού, με αποκορύφωμα το σχέδιο Ανάν και το δημοψήφισμα.

Το 2003, δεκάδες χιλιάδες Τουρκοκύπριοι ξεσηκώθηκαν και βγήκαν στους δρόμους, απαιτώντας την επανένωση της Κύπρου, την αποχώρηση του τουρκικού στρατού και του Ντενκτάς από την ηγεσία. Παρά το κλίμα τρομοκράτησης που επικρατούσε λόγω του κατοχικού στρατιωτικού καθεστώτος, οι Τ/Κ, οργανωμένοι από τα κάτω, μέσα από συνδικάτα και πολιτικούς χώρους, κυρίως της αριστεράς, με μαχητικότητα και παλμό εξεγέρθηκαν, αναζητώντας μία διέξοδο από την πολιτική και οικονομική καταπίεση, μία διέξοδο από το τέλμα της στασιμότητας στο κυπριακό. Παράλληλα, προσπάθησαν να απευθυνθούν και στους Ε/Κ, δίνοντας το μήνυμα ότι μία δίκαιη λύση μπορεί να προέλθει μέσα από κοινό αγώνα των δύο κοινοτήτων, του κυπριακού λαού. Τη στιγμή όμως που στο βορρά υπήρχε ένας τέτοιος κοινωνικός αναβρασμός, ο νότος βρισκόταν σε περίοδο προεκλογικής εκστρατείας με αποτέλεσμα τα γεγονότα να υποτιμηθούν και να αποσιωποιηθούν. Η ιστορική ευκαιρία για την ουσιαστική ενοποίηση των δύο κοινοτήτων δόθηκε με τη διάνοιξη των οδοφραγμάτων μερικές βδομάδες μετά. Οι αυθόρμητες διαθέσεις του κόσμου έδειξαν ξεκάθαρα ότι αυτός ο λαός και θέλει και μπορεί να συμβιώσει, να συνεργαστεί και να πορευτεί ενωμένος. Αντίθετα, τα πολιτικά κόμματα και τα ΜΜΕ όχι μόνο περιθωριοποίησαν τον αγώνα των Τ/Κ αλλά ερμήνευσαν και στρεβλά τα γεγονότα, με σκοπό τη δημιουργία ενός κλίματος καχυποψίας και τρομοκρατίας. Έτσι οι Ε/Κ δε μπόρεσαν να αγωνιστούν και να συμπορευτούν με τους Τ/Κ σε μια τόσο κρίσιμη και ελπιδοφόρα στιγμή. Ιδιαίτερα μεγάλες είναι οι ευθύνες της Ε/Κ Αριστεράς, η οποία όφειλε, τιμώντας και την ιστορία της, να αναδείξει το ζήτημα και να κινηθεί σε μία λογική πραγματικής και ουσιαστικής επαναπροσέγγισης, δίνοντας τη δυνατότητα στο λαό να παίρνει την κατάσταση στα χέρια του.

Ο Τάσσος Παπαδόπουλος, που εκλέχθηκε με την υποστήριξη σχεδόν όλων των κομμάτων πλην του ΔΗΣΥ, δεν ακολούθησε πολιτική που να συμβαδίζει με τις προσδοκίες του λαού. Αντιθέτως στις διαπραγματεύσεις, αρχικά με τον Ντενκτάς και μετά με τον Ταλάτ, αποδέχτηκε την επιδιαιτησία και τα ασφυκτικά χρονοδιαγράμματα. Και ενώ είχε αποδεκτεί την φιλοσοφία του σχεδίου Ανάν με την στάση του φρόντισε ώστε οι διαπραγματεύσεις να καταλήξουν σε αδιέξοδο. Έτσι κάλεσε τον λαό να απορρίψει ένα σχέδιο που ο ίδιος είχε μεγάλη ευθύνη στη διαμόρφωση του. Με ένα εκβιαστικό τρόπο, τέθηκε στον κυπριακό λαό ένα σχέδιο λύσης, το οποίο κάθε πολιτικός χώρος ερμήνευε με το δικό του τρόπο, πολλές φορές με προπαγάνδα και παραπληροφόρηση, για να επιχειρηματολογήσει υπέρ ή κατά. Δημιουργήθηκε έτσι ένα διχαστικό κλίμα στο εσωτερικό της κάθε κοινότητας. Τα αποτελέσματα του δημοψηφίσματος ερμηνεύθηκαν επίσης με στρεβλό τρόπο από τις πολιτικές ηγεσίες και οδήγησαν στην έξαρση του εθνικισμού στην Ε/Κ κοινότητα και στην απογοήτευση και την απομάκρυνση των Τ/Κ. Μετά την απόρριψη του σχεδίου Ανάν από τους Ε/Κ, ακολούθησε μία περίοδος αύξησης του πληθυσμού των εποίκων και μεγάλης οικοδομικής έξαρσης, με την ανάπτυξη επιχειρήσεων τοπικών και μη, για την εξυπηρέτηση των συμφερόντων του κεφαλαίου. Η συνεχιζόμενη αυτή κατάσταση παγιώνει περαιτέρω τα τετελεσμένα της εισβολής και της διχοτόμησης και δυσχεραίνει σε μεγάλο βαθμό κάθε μετέπειτα προσπάθεια επανένωσης.

Ακριβώς λόγω όλων αυτών των αρνητικών δεδομένων, η εκλογή Χριστόφια στην προεδρεία δημιουργεί πολλές υποχρεώσεις. Το ΑΚΕΛ οφείλει να ανταποκριθεί στην ιστορική του πορεία αλλά και στην πολιτική της επαναπροσέγγισης που διακηρύττει εδώ και πολλά χρόνια, προωθώντας μία λύση βασισμένη στην πολιτική ισότητα των δύο κοινοτήτων, βασική προϋπόθεση για μια δίκαιη λύση. Αδιαμφισβήτητα, οι πιέσεις που θα δεχθεί η Ε/Κ ηγεσία για την εξυπηρέτηση των συμφερόντων ΗΠΑ, ΕΕ και Αγγλίας είναι δεδομένες. HΠΑ και ΕΕ αποσκοπούν στην αξιοποίηση της γεωπολιτικής σημασίας του νησιού, αλλά και στη δυνατότητα να συνεχίσει να αποτελεί οικονομική γέφυρα Ε.Ε-Μέσης Ανατολής-Ρωσίας. Από τη πλευρά τους οι Βρετανοί θα επιδιώξουν η λύση να διατηρεί και να επεκτείνει τις βάσεις τους, όπως και το σχέδιο Ανάν. Επιπλέον το τουρκικό κράτος με την ενισχυμένη στρατιωτική του παρουσία ασκεί διευρυμένες αρμοδιότητες στην χάραξη οικονομικής και πολιτικής γραμμής στο εσωτερικό της Τ/Κ πλευράς. Αντίστοιχα τα ελληνικά συμφέροντα επιδρούν στη χάραξη πολιτικής στην ελληνοκυπριακή πλευρά, εκμεταλλευόμενοι τα εθνικά χαρακτηριστικά των Ε/Κ. Και οι δύο πλευρές επιδιώκουν λύση με βάση τα δικά τους συμφέροντα και όχι με επίκεντρο τον κυπριακό λαό.

Όσο καλές προθέσεις μπορεί και να έχει ο Χριστόφιας για να εξυπηρετήσει τα συμφέροντα του λαού, αν δεν υπάρχει ένα ενιαίο κίνημα Ε/κ και Τ/κ, με κοινά αιτήματα και στόχους να αγωνίζεται και να πιέζει, η λύση που θα προκύψει δύσκολα θα εξυπηρετεί τα συμφέροντα του λαού. Αυτό το κίνημα θα πρέπει να αποκτήσει ουσιαστικό πολιτικό περιεχόμενο και να κτιστεί από τα κάτω με μαζικούς αγώνες όπως οι μεγαλειώδεις εργατικοί αγώνες το 1948. Αντίστοιχα, μόνο ένα τέτοιο κίνημα θα μπορεί να προκαλεί τριγμούς στις σχέσεις εξάρτησης που έχει η Τ/κ ηγεσία με την Άγκυρα και θα προωθεί μία λύση με κέντρο τον κυπριακό λαό. Τα συμφέροντα του κυπριακού λαού πρέπει να αυτονομηθούν από τις ιμπεριαλιστικές επιδιώξεις και τους τυχοδιωκτισμούς των αστικών τάξεων σε Ελλάδα, Κύπρο και Τουρκία.

Επειδή όμως είναι εύκολο απλά να λες και όχι να πράττεις, αντιλαμβανόμαστε πως είναι αναγκαίο να παρθούν διάφορες πρωτοβουλίες προς την κατεύθυνση αυτή. Επειδή κι εμείς σαν φοιτητές δε μπορούμε να παραμένουμε θεατές και οφείλουμε να βοηθήσουμε στην επίλυση, μπορούμε να κάνουμε συγκεκριμένες κινήσεις. Γι’ αυτό κι εμείς προτείνουμε να συγκροτηθούν ομάδες επαναπροσέγγισης στα πλαίσια του συλλόγου, στις οποίες θα συμμετέχουν Ε/κ και Τ/κ νέοι, που με διάφορες δράσεις σε Ελλάδα και Κύπρο (πχ κοινές εκδηλώσεις, κοινές συζητήσεις, μα κυρίως με κοινές διαμαρτυρίες στο δρόμο) θα παλεύουν για ένα κοινό μέλλον στην ίδια πατρίδα, σε μία κατεύθυνση πραγματικής ενοποίησης του κυπριακού λαού. Και το πιο σημαντικό: να βοηθήσουν στο να συνειδητοποιήσουμε όλοι μας, πως ο λαός έχει τη δύναμη και πρέπει να πιέσει τις ηγεσίες για να βρεθεί μια λύση που να ικανοποιεί και τις δύο πλευρές. Για να παλέψουμε μαζί ενάντια στον εθνικισμό, μακριά από μητέρες-πατρίδες για να βρούμε ξανά όσα μας ενώνουν, αφήνοντας πίσω όσα πλαστά μας χωρίζουν. Αυτό είναι το σημαντικότερο για να μπορέσει να επιβιώσει όποια λύση κι αν βρεθεί. Το άνοιγμα της Λήδρας είναι ένα θετικό γεγονός, δημιουργεί μια δυναμική που πρέπει να αξιοποιήσουμε προς αυτή τη κατεύθυνση, βάζοντας ακόμα πιο επιτακτικά αιτήματα για άμεση διάνοιξη κι άλλων διόδων, για επιστροφή της κλειστής πόλης της Αμμοχώστου στους κατοίκους της, για αποστρατικοποίηση.

Σίγουρα το κυπριακό πρόβλημα δε θα λυθεί πλήρως μέσα από τις συνομιλίες, αλλά μέσα από μαζικούς αγώνες. Κάθε σχέδιο όμως, θα πρέπει να εξετάζεται από το πρίσμα της δυνατότητάς του να φέρει τις δύο κοινότητες πιο κοντά, ούτως ώστε να μπορέσουν να παλέψουν από κοινού για κάτι καλύτερο. Η πρόταση μας δεν μπορεί παρά να είναι η προσπάθεια για να βγούνε στο προσκήνιο κοινοί αγώνες Ε/Κ και Τ/Κ, που θα μπορέσουν να πιέσουν τις ηγεσίες και σε ένα πιο προωθημένο στάδιο να αναπτύξουν κοινό αντικατοχικό αλλά και ταξικό αγώνα. Να γίνουν κοινοί αγώνες για κατοχύρωση ενιαίων δικαιωμάτων στο μισθό, τον χρόνο εργασίας, τις συνδικαλιστικές ελευθερίες, την υγεία, την παιδεία, την κοινωνική ασφάλιση, την ελεύθερη μετακίνηση.

Το πρόβλημα μπορεί να επιλυθεί μόνο μέσα από την απομυθοποίηση του «αόρατου εχθρού» που βρίσκεται στην απέναντι πλευρά και τη συνειδητοποίηση της ενότητας συμφερόντων των εργαζομένων των δυο κοινοτήτων και σίγουρα όχι μέσα από εθνικιστικές κορώνες και τις κραυγές των πατριωτών της κάθε πλευράς.

ΚΥΠΡΟΣ ΕΝΙΑΙΑ – ΚΥΡΙΑΡΧΗ – ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΗ

ΧΩΡΙΣ ΞΕΝΑ ΣΤΡΑΤΕΥΜΑΤΑ – ΧΩΡΙΣ ΕΓΓΥΗΤΡΙΕΣ ΔΥΝΑΜΕΙΣ

Posted in Κυπριακό, Κείμενα Ανατροπής | Με ετικέτα: , , , , , , | Leave a Comment »

Για να μπει ένα τέλος στο εθνικιστικό παραλήρημα

Posted by anatropipkf στο 3 Δεκέμβριος, 2007

Κείμενο που μοιράστηκε πριν τη πορεία της ΕΦΕΚ ενάντια στην ανακήρυξη του ψευδοκράτους, στις 15/11/07, με αφορμή τον ακραία εθνικιστικό χαρακτήρα που αποκτά κάθε χρόνο η πορεία.

Μήπως η πορεία στην οποία συμμετέχεις εκφράζει κάτι άλλο απ’ αυτό για το οποίο ήρθες;

Το ερώτημα δεν αποτελεί τυχαία επινόηση της δικής μας φαντασίας, αλλά γέννημα της πραγματικότητας. Κάθε χρονιά το ίδιο σκηνικό, η πορεία για την καταδίκη του ψευδοκράτους και της κατοχής του μισού της Κύπρου από τον τουρκικό στρατό καταλήγει σε ένα εθνικιστικό παραλήρημα. Τα αντιτουρκικά συνθήματα, ο υπερτονισμός του έθνους και της “ελληνικότητας” της Κύπρου και γενικότερα η εθνικιστική εκτόνωση μέσα από τα ανάλογα τραγούδια και σημαιοστολίσματα κυριαρχούν των όποιων καλοπροαίρετων συνθημάτων για την καταδίκη του ψευδοκράτους. Όλα αυτά μέσα σ’ ένα κλίμα τρομοκρατίας και υπό την συνοδεία μελών γνωστών φασιστικών οργανώσεων, για τους οποίους η σημερινή πορεία της ΕΦΕΚ, ερήμην οποιασδήποτε αντίδρασης του κόσμου, αποτελεί πρόσφορο πεδίο δράσης. Αναπόφευκτα ο χαρακτήρας και το περιεχόμενο της πορείας μεταλλάσσονται, αντίστοιχα και η εικόνα της προς τα έξω.

Για να ανιχνεύσουμε την έκταση του προβλήματος είναι σημαντικό να δούμε πρώτα τι είναι εθνικισμός. Για μας, η αναγνώριση της διαφορετικότητας ενός λαού, ο σεβασμός για την καταγωγή, τη γλώσσα και την παράδοσή του είναι ζήτημα αρχής. Εθνικισμός είναι η αντίληψη και ιδεολογία που καθιστούν τη διαφορετικότητα αυτή ανώτερη από την διαφορετικότητα του άλλου. Πιστεύουμε εν τέλει ότι εθνικισμό αποτελεί η αναγωγή των όποιων κοινών χαρακτηριστικών (καταγωγή, γλώσσα, παράδοση κ.ά.) σε καθοριστικούς και αναγκαίους όρους για την εδαφική κυριαρχία και την συμβίωση των ανθρώπων εντός μιας συγκεκριμένης έκτασης. Ο εθνικισμός, που όπως ιστορικά έχει αποδειχτεί δεν μπορεί να αποσυνδέεται από την ανάπτυξη φασιστικών καθεστώτων και συμπεριφορών, αποτελεί το δεκανίκι του συστήματος για την εκμετάλλευση των κατώτερων στρωμάτων και μεταναστών. Έτσι καταλήγει όπλο στα χέρια της κυρίαρχης ιδεολογίας για να διασπάσει τα κοινά συμφέροντα της εργατικής τάξης. Εδώ είναι που πρέπει να διδαχθούμε από την πρόσφατη κυπριακή ιστορία, όπου έχουμε πολλές αιματηρές εμπειρίες, με τραγικά αποτελέσματα, που οφείλονται στον εθνικισμό ελληνοκυπρίων και τουρκοκυπρίων.

Μεγάλο μέρος της ευθύνης για την διαιώνηση εθνικιστής χροιάς του κυπριακού πρόβληματος έχει το εκπαιδευτικό σύστημα στην Κύπρο, που αναδεικνύει την ελληνικότητα του κυπριακού λαού εις βάρος των κοινών πολιτισμικών χαρακτηριστικών του. Έτσι τα ΜΜΕ, η εκκλησία, η εκπαίδευση, το πολιτικό σκηνικό θέτουν το κυπριακό ως ζήτημα κυρίαρχα εθνικό, το καθιστούν προνομιακό πεδίο για ανάπτυξη και αναπαραγωγή του εθνικισμού και κατ’ επέκταση ρατσιστικών και φασιστικών ιδεών.

Δυστυχώς η σημερινή δομή και ο τρόπος λειτουργίας της ΕΦΕΚ, όπου οι αποφάσεις λαμβάνονται “εκ των άνω” σε ένα Διοικητικό Συμβούλιο, αποστασιοποιεί τον κόσμο από την ενεργό δράση αφήνοντας έτσι ακόμα και φασιστικές ομάδες να δρουν ανεμπόδιστες στις εκδηλώσεις του συλλόγου. Καταλυτικό ρόλο για την εκδήλωση τέτοιων φαινομένων διαδραματίζει το Δράσις-ΚΕΣ με τις διασυνδέσεις που έχει με φασιστικές οργανώσεις αλλά και με την εθνικιστική ιδεολογία που προτάσσει. Άμοιροι ευθυνών δεν είναι ούτε αυτοί, που ενώ πάντα τρέχουν να καταδικάσουν τον φασισμό, ταυτόχρονα ανέχονται ή υποστηρίζουν εθνικιστικές απόψεις. Για όσους δε αντιτίθενται και αγωνίζονται ενάντια στον εθνικισμό και τα επακόλουθά του, θεωρούμε ψευδαίσθηση την πεποίθηση και πρακτική τους να τα αντιμετωπίζουν με αποφάσεις Διοικητικών Συμβουλίων για το πλαίσιο συνθημάτων, καλώντας τον κόσμο να το υιοθετήσει. Πόσο μάλλον όταν το πλαίσιο αυτό, στην προσπάθεια να δημιουργηθεί η εικόνα μιας πλαστής εθνικής ενότητας, αναπόφευκτα καταλήγει να αποτελείται από συνθήματα συμβιβασμού και υποταγής, αντί να κινείται σε μια αντι-ιμπεριαλιστική και επαναπροσεγγιστική λογική. Σε ένα χώρο, όπως είναι η ΕΦΕΚ, που υπάρχουν τόσο έντονες πολιτικές αντιθέσεις, αυτές δεν μπορούν ούτε να υποκρύπτονται, ούτε να συντίθενται. Το πρόβλημα του εθνικισμού και του φασισμού στην ΕΦΕΚ είναι βαθύτερα πολιτικό και μόνο μέσα από μαζικές συλλογικές διαδικασίες, στην κατεύθυνση της έμπρακτης απονομιμοποίησης και απομόνωσης τέτοιων φαινομένων και των εκφραστών τους από τον ίδιο τον κόσμο μπορεί να λυθεί.

Από τα πιο πάνω γίνεται ξεκάθαρος ο λόγος που απέχουμε από την σημερινή πορεία, μη θέλοντας να νομιμοποιήσουμε με την παρουσία μας τα εθνικιστικά χαρακτηριστικά που απέκτησε τα τελευταία χρόνια, αρνούμενοι να συμβάλουμε στην ανατροφοδότηση του συγκεκριμένου χώρου. Είναι αδιανόητη για μας, και πιστεύουμε για κάθε αριστερό, η συμπόρευση στον δρόμο μαζί με ακραία εθνικιστικά στοιχεία και αντιλήψεις, που έρχονται σε μετωπική σύγκρουση με τις πεποιθήσεις μας.Ενάντια στην διχόνοια που σπέρνουν τα “εθνικά συμφέροντα” της κάθε “πλευράς”, προτάσσουμε τους κοινούς αγώνες ελληνοκυπρίων – τουρκοκυπρίων, γιατί μαζί έχουμε περισσότερα να κερδίσουμε. Των τουρκοκυπρίων που το 2003 αγωνίστηκαν και βγήκαν χιλιάδες στους δρόμους αμφισβητώντας την κυριαρχία της Τουρκίας, ζητώντας την επανένωση της Κύπρου. Για να υλοποιήσουμε τους αγώνες αυτούς θεωρούμε αναγκαίες κινήσεις και δραστηριότητες που βοηθούν την επικοινωνία, την κατανόηση των προβλημάτων και την αναζήτηση διεξόδων.

Η Κύπρος ανήκει στο λαό της, σε όποιον ζει, εργάζεται και άρα προσφέρει στον τόπο αυτό. Σε ελληνοκύπριους, τουρκοκύπριους και μετανάστες.

Posted in Εθνικισμός - Ρατσισμός, Κυπριακό, Κείμενα Ανατροπής | Με ετικέτα: , , | 2 Σχόλια »